#ბს-1544(2კ-18) 21 თებერვალი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 13 მაისს დ. გ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ სამეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ დ. გ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 9 ოქტომბრის #1/1-4116 ბრძანების, დ. გ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2016 წლის 18 პრილის #1-1/207 ბრძანების ბათილად ცნობა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსთვის სადავო მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს საკუთრების უფლების გაუქმებისა და დ. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1995 წლის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე მას გადაეცა ოზურგეთში, სოფელ ... მდებარე 5000 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთი (ორ ნაკვეთად), რომელსაც ფლობს დღემდე. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე უარი ეთქვა იმ მოტივით, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის არსებობდა ზედდება, მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის საზღვრები იჭრებოდა #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრებში. მან ზედდების ნაწილში სახელმწიფოს საკუთრების გაუქმების მოთხოვნით სსიპ სახელმწიფოს ეროვნულ სააგენტოს მიმართა, რაზედაც უარი ეთქვა. ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიუთითა, რომ დოკუმენტაციის შესწავლის შედეგად არ დასტურდებოდა მოსარჩელის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთისა და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში განცხადებით წარდგენილ საკადასტრო აზომვით ნახაზზე მითითებული ნაკვეთის მდებარეობის იდენტურობა. მოსარჩელის მითითებით, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიერ მიღებულ არც ბრძანებაში და არც სხდომის ოქმში არ არის მითითებული, თუ რომელი მტკიცებულების შესწავლაზე ხდება აპელირება მათ მიერ მიღებულ ბრძანებაში. ამასთან, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ არ მომხდარა მისი ჩართვა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით დ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2016 წლის 18 აპრილის #1-1/207 ბრძანება და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 9 ოქტომბრის #1/1-4116 ბრძანება; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს საქმისასთვის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი გადაწყვეტილების მიღება დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ 1995 წლის 2 აგვისტოს #531 მიწის მიღება-ჩაბარების აქტით ოზურგეთის სოფელი … საკრებულოს 1992 წლის 30 მარტის დადგენილების საფუძველზე, ოზურგეთის რაიონის სოფელ მერიის მიწის რეფორმის კომისიამ დ. გ-ას გადასცა (2 ნაკვეთად) 0,5 ჰექტარი მიწის ნაკვეთი. მიწის ნაკვეთების მდებარეობად მითითებულია: 1. ვ-ის ეზო; 2. რკინიგზის გადაღმა. ამასთანავე, სასამართლოს მითითებით, დ. გ-ას მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზით დასტურდება, რომ განმცხადებელი ითხოვდა ერთმანეთის მომიჯნავედ მდებარე ორი მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციას. დ. გ-ას განმარტებით კი, მან ერთ-ერთი მიწის ნაკვეთი გადაცვალა, რამაც გამოიწვია ამ მიწის ნაკვეთთა მდებარეობის ცვლილება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს დ. გ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე ისე აქვს უარი ნათქვამი, რომ არ შეუფასებია ზემოაღნიშნული გარემოება, მათ შორის, გადაცემული ორი მიწის ნაკვეთიდან თუნდაც ერთი მდებარეობს თუ არა მოთხოვნილი ტერიტორიის ფარგლებში. სასამართლოს მითითებით, ის გარემოება, რომ დ. გ-ა ითხოვს მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთების რეგისტრაციას, ხოლო მიღება-ჩაბარების აქტით გადაეცა სხვადასხვა ადგილას მდებარე ნაკვეთი, არ ნიშნავს, რომ საკადასტრო აზომვით ნახაზზე მონიშნული ორი მიწის ნაკვეთიდან არცერთი მიწის ნაკვეთი ან მისი ნაწილი არ ხვდება სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთში.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლზე, ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილსა და 96-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იქნა შესწავლილი და დადგენილი დ. გ-ასათვის მიღება-ჩაბარების აქტით გადაცემული მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობა. მოპასუხის მითითება, რომ სახელმწიფოს საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი არ მოიცავს დ. გ-ას მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებულ მიწის ნაკვეთს, არ ეფუძნება დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთი სხვა კონკრეტულ ადგილას მდებარეობს. სასამართლოს განმარტებით, საქმის ხელახლა განხილვის დროს ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა დაადგინოს მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული მიწის ნაკვეთი სად მდებარეობს და ხსენებული გარემოების გათვალისწინებით დაზუსტდეს, სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი მოიცავს თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთს ან მის ნაწილს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო მიუთითებს „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების და სხვა შენობა-ნაგებობების არასაცხოვრებელი ფართობის, სასოფლო-სამეურნეო და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების კუთვნილების განსაზღვრის საკითხების განმხილველი კომისიის შექმნის და დებულების დამტკიცების შესახებ“ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის 2012 წლის 16 ოქტომბრის #1/1-90 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მე-2 მუხლის პირველ პუნქტზე და აღნიშნავს, რომ ვინაიდან განმცხადებლის მიერ წარდგენილი და „სააგენტოს“ მიერ მოძიებული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლა-გამოკვლევის საფუძველზე არ დადასტურდა განცხადებაში მითითებული უძრავი ქონების სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში #... და #... განცხადებებით წარდგენილ საკადასტრო აზომვით ნახაზზე მითითებულ საზღვრებში მდებარეობა, „კომისიამ“ 2015 წლის 10 სექტემბერს მიზანშეწონილად არ მიიჩნია #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე სახელმწიფოს უფლების რეგისტრაციის გაუქმება.

კასატორის მითითებით, დ. გ-ას მიერ წარდგენილ 1995 წელს გაცემულ მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტზე ასახული მიწის ნაკვეთის გეგმაზე არსებული ნაკვეთის კონფიგურაცია არ არის თანხვედრაში მის მიერ საჯარო რეესტრში წარდგენილი აზომვითი ნახაზის მიხედვით არსებულ მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციასთან.

კასატორი მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „მ“ პუნქტზე, ამავე კანონის მე-5 მუხლზე და უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მითითებას იმის შესახებ, რომ სააგენტოს მიერ არ ყოფილა გამოკვლეული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები. სწორედ მოსარჩელის მითითებით შედგენილი აზომვითი ნახაზი დაფიქსირდა სახელმწიფოს კუთვნილ მიწის ნაკვეთთან ზედდებაში. სააგენტო მიიჩნევს, რომ როდესაც საკითხი ეხება მიწის ნაკვეთების გადაფარვას, გეგმარებით და სხვა ტექნიკურ საკითხებს, საექსპერტო კვლევას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება საქმის არსებითი გარემოებების დადგენისათვის, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

კასატორის - ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სამართლებრივად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, რის გამოც სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება არ არის სწორი. კასატორის მითითებით, საჯარო რეესტრში წარდგენილ ნახაზზე მიწის ნაკვეთები ერთმანეთის მომიჯნავედ არის წარდგენილი, ხოლო ნაკვეთის კონფიგურაცია მკვეთრად განსხვავდება მიღება-ჩაბარების აქტის გეგმაზე შედგენილი ნაკვეთის კონფიგურაციისგან. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ მიიღო მხედველობაში ის გარემოება, რომ აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, უძრავი ქონების კოფიგურაცია (კონტურები, მდებარეობა) საგრძნობლად განსხვავდება მიღება-ჩაბარების აქტზე თანდართული ნახაზზე დატანილი კონფიგურაციისგან. ამასთანავე, მხარის მიერ წარდგენილ აზომვით ნახაზზე მითითებული უძრავი ქონების ადგილმდებარეობა განსხვავდება უფლების დამდგენ დოკუმენტაციაში მითითებული ქონების ადგილმდებარეობისაგან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად,დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩმევს, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარებბა დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების პირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 16 ოქტომბრის #1/1-90 ბრძანებით შეიქმნა მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილებზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების და სხვა შენობა-ნაგებობების არასაცხოვრებელი ფართობის, სასოფლო-სამეურნეო და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების კუთვნილების განსაზღვრის საკითხების განმხილველი კომისია და დამტკიცდა მისი დებულება. აღნიშნული დებულების მე-2 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, თუ განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი და აღნიშნული მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია სახელმწიფო საკუთრებად, ხოლო განმცხადებელს კანონმდებლობით დადგენილი წესით წარმოდგენილი აქვს აღნიშნული მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლების მოპოვების დამადასტურებელი დოკუმენტი, „კომისია“ უფლებამოსილია, მიიღოს გადაწყვეტილება და აღნიშნული მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი მიაკუთვნოს განმცხადებელს „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის #144 დადგენილებით გათვალისწინებული წესით. ამავე მე-2 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების მიხედვით, კომისია უფლებამოსილია საჭიროების შემთხვევაში თავისი ფუნქციების განხორციელებისას, საკითხის სპეციფიკიდან გამომდინარე, კონსულტაციის მიზნით მოიწვიოს შესაბამისი ექსპერტები და სპეციალისტები, საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ასევე, კომისია უფლებამოსილია, საკითხის განხილვისას გადაწყვეტილების მისაღებად შექმნას სამუშაო ჯგუფი სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისა და სსიპ „საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს“ მიერ შესაბამისი უფლებამოსილების მქონე პირების შემადგენლობით და იხელმძღვანელოს მათ მიერ წერილობითი ფორმით მოწოდებული ინფორმაციითა და ოქმებით.

მოცემულ შემთხვევაში, დ. გ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა იმ მოტივით, რომ არ დასტურდებოდა მიღება-ჩაბარების აქტით მისთის გადაცემული მიწის ნაკვეთისა და მის მიერ წარდგენილ აზომვით ნახაზში მითითებული უძრავი ქონების იდენტურობა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიერ დ. გ-ას განცხადების განხილვისას არ ყოფილა დაცული ადმინისტრაციული წარმოების წარმართვის მოთხოვნები, კერძოდ, არ ყოფილა გამოკვლეული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იქნა შესწავლილი და დადგენილი დ. გ-ასათვის მიღება-ჩაბარების აქტით გადაცემული მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ საქმის ხელახლა განხილვის დროს ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა დაადგინოს მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული მიწის ნაკვეთი სად მდებარეობს და ხსენებული გარემოებების გათვალისწინებით დაზუსტდეს, სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი მოიცავს თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთს ან მის ნაწილს. ასევე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ შეუფასებია დ. გ-ასთვის გადაცემული ორი მიწის ნაკვეთიდან თუნდაც ერთი მდებარეობს თუ არა მოთხოვნილი ტერიტორიის ფარგლებში.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი