#ბს-1190(კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 17 ნოემბერს შსს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - შპს „...ის“ მიმართ.

მოსარჩელემ მოპასუხე შპს „...ისთვის“ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ 10 449 ლარისა და 13 თეთრის გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, ერთი მხრივ, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და მეორე მხრივ, შპს „...ს“ შორის გაფორმებულ იქნა #1/1926 (31.05.2016წ.), #1/1982 (02.06.2016წ.), #1/2192 (16.06.2016წ.), #1/2353 (29.06.2016წ.) ხელშეკრულებები შპს „...ის“ ობიექტზე მდებარე ქ. თბილისი, ... ქ. #5 და #10 დაცვითი-საგანგაშო სიგნალიზაციის სისტემის სამონტაჟო-საინსტალაციო სამუშაოების ჩატარების შესახებ. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებების 3.1.1. პუნქტების თანახმად, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი იღებდა ვალდებულებას „დამკვეთის“ ობიექტზე შეესრულებინა დაცვითი სიგნალიზაციის სამონტაჟო-გასამართი სამუშაოების ჩატარება საკუთარი ინვენტარითა და სამუშაო ძალებით, რაც დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიერ შესრულდა ჯეროვნად, ხოლო სამუშაოს შესრულების შემდგომ ხელშეკრულებების 3.2.2. პუნქტების საფუძველზე შედგენილ იქნა დაცვითი-საგანგაშო სიგნალიზაციის სისტემის მონტაჟ-ინსტალაციის მიღება-ჩაბარების აქტები. აღნიშნული აქტების თანახმად, ობიექტზე განხორციელდა დაცვითი-საგანგაშო სიგნალიზაციის სისტემის მონტაჟ-ინსტალაცია საერთო ღირებულებით 1188,50 ლარი. სამუშაო შესრულდა ჯეროვნად და მხარეებს ერთმანეთის მიმართ პრეტენზია არ გააჩნდათ. დამკვეთი ხელშეკრულებების 2.1. პუნქტების თანახმად, ვალდებული იყო გადაეხადა გაწეული სამუშაოს თანხა, თუმცა მის მიერ არ იქნა აღნიშნული ვალდებულება შესრულებული. შპს „...ის“ მიერ ასევე დარღვეულ იქნა 2016 წლის 22 მარტის #1/1022 დაცვის მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის 1.1. პუნქტის თანახმად, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ვალდებული იყო უზრუნველეყო დამკვეთის საწყობის მდებარე ქ. თბილისი, ... ქ. #5 და #10-ში დაცვა 24-საათიანი დაცვის რეჟიმით. ხელშეკრულებების 2.1. პუნქტის საფუძველზე ობიექტის დაცვა უნდა განხორციელებულიყო 2 პოლიციელის მეშვეობით. 1 პოლიციელის მომსახურების საფასური შეადგენდა ერთ დღეში 100 ლარს. მომსახურების ხანგრძლივობა და შესაბამისად საფასური რამდენჯერმე გაიზარდა მხარეთა შორის დადებული ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე, საბოლოოდ კი ხელშეკრულებების 1.1. და 3.1. პუნქტების (#1/1932 31.05.2016 და #1/1987 02.06.2016წ. ურთიერთშეთანხმებების) მიხედვით, გაწეული მომსახურების ხანგძლივობამ შეადგინა 2016 წლის 25 მარტიდან 2016 წლის 5 ივნისის ჩათვლით, ხოლო საფასურმა - 14600 ლარი. დაცვამ ნაკისრი ვალდებულება პირნათლად და ჯეროვნად შეასრულა, თუმცა „დამკვეთის“ მიერ დარღვეულ იქნა ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, რის გამოც წარმოიშვა დებიტორული დავალიანება 10449,13 ლარის ოდენობით. მოპასუხე დავალიანების არსებობის შესახებ არაერთხელ იქნა გაფრთხილებული, მიუხედავად ამისა, მის მიერ ჯეროვნად არ სრულდება ნაკისრი ვალდებულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე შპს „...ს“, მოსარჩელე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ 10 449 ლარის და 13 თეთრის გადახდა დაეკისრა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ივნისის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სასამართლომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ სადავო სამართალურთიერთობა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეს წარმოადგენს.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მხარეთა შორის არაერთხელ გაგრძელდა ხელშეკრულება. პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის პოზიცია ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულების გამო მომსახურების თანხის ოდენობის შემცირებაზე და აღნიშნა, რომ მოპასუხემ დაარღვია 2016 წლის 22 მარტის #1/1022 ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნები, ნაკისრი ვალდებულება არ იქნა შესრულებული ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ვადაში. კერძოდ, მოსარჩელეს არ აუნაზღაურდა გაწეული მომსახურების ღირებულება და შესაბამისად, მოპასუხე შპს „...ს“ ასანაზღაურებელი აქვს თანხა 10 449 ლარის და 13 თეთრის ოდენობით.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელი საფუძვლიანი იყო და შპს „...ს“ მოსარჩელის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 10 449,13 ლარის გადახდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, საქმე წარმოადგენს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განსჯადს. კასატორის მითითებით, მოპასუხე მხარის მთავარი დასაყრდენი იყო, რომ დაცვის პოლიციის მხრიდან ადგილი ჰქონდა მომსახურების განხორციელებას არაკომპეტენტური და ისეთი პირების მიერ, რომლებიც არ იცავდნენ იმ სტანდარტებს, რისი მოლოდინი ჰქონდა ხელშეკრულების დადების დროს. მომსახურება ხორციელდებოდა ისეთი პირების მიერ, რომლებიც არ ემორჩილებოდნენ სტანდარტებს და არ აღკვეთდნენ ობიექტზე უცხო პირების დაშვებას. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ მიიღო მხედველობაში ეს გარემოება და არ განმარტა, რატომ ჩაითვალა სტანდარტების დარღვევით განხორციელებული მომსახურება ჯეროვან შესრულებად და რატომ არ იყო ის არაარსებითი გარემოება. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების მიუხედავად, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიერ არ განხორციელებულა ჯეროვანი და სრულფასოვანი მომსახურება, ადგილი ჰქონდა მთელ რიგ დარღვევებს, რაც გამოიხატებოდა არა მხოლოდ უცხო პირთა ტერიტორიაზე დაშვების ხელშეშლის განუხორციელებლობით, ამასთანავე, უშუალოდ მოსარჩელის მიერ მოხდა უცხო პირთა ტერიტორიაზე დაშვების უზრუნველყოფა. ასევე მათი მხრიდან მოხდა შპს „...ის“ საკუთრებასა და მფლობელობაში არსებული სატრანსპორტო საშუალებების უნებართვოდ სარგებლობა, ტერიტორიიდან გაყვანა, დასაცავი საქონლისადმი არასათანადო მოპყრობა. კასატორის განმარტებით, ამ შემთხვევაში სახეზეა ნაკლოვანი შესრულება, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული პრინციპები აძლევს მხარეს უფლებას შეამციროს ნაკლოვანი შესრულების გადასახდელი ღირებულება იმ ოდენობამდე, რა ღირებულების მომსახურებაც მიწოდებულია შემსრულებლის მიერ. აღნიშნულს ამყარებს სსკ-ის 645-ე მუხლი, რომელიც შემკვეთს აძლევს უფლებას შესრულების ნაკლოვანების შემთხვევაში ერთპიროვნულად შეამციროს შესრულება ნაკლის შესაბამისად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმეში არსებული მასალებით, კერძოდ, მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი საგადახდო დავალებით (11.10.2016 #3315) და საგადასახადო ანგარიშფაქტურებით (30.06.2016 #... …; 30.06.2016 #... …; 30.06.2016 #... …) დასტურდება, რომ მოპასუხის მიერ გადახდილია სიგნალიზაციის მონტაჟისა და აღჭურვის სამუშაოების საფასური სრულად, კერძოდ, 1188.5 ლარის ოდენობით. თუმცა საქმის მასალებით ასევე დგინდება, რომ შპს „...ს“, 2016 წლის 11 ოქტომბრის მდგომარეობით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ქ. თბილისის სამმართველოს სასარგებლოდ ერიცხება დებიტორული დავალიანება 10 449.13 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა წარმოადგენს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეს, სახეზეა მხარეთა შორის გაფორმებული ადმინისტრაციული ხელშეკრულება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65.2 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება ამ კოდექსის ნორმები და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316.1 მუხლის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება, ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელეს არ აუნაზღაურდა გაწეული მომსახურების ღირებულება და შესაბამისად, მოპასუხე შპს „...ს“ ასანაზღაურებელი აქვს თანხა 10 449,13 ლარის ოდენობით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოპასუხემ დაარღვია 2016 წლის 22 მარტის #1/1022 ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნები, ნაკისრი ვალდებულება არ იქნა შესრულებული ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ვადაში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარზე მიხეილ გაფრინდაშვილს 22.08.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 540 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...ს“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 378 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ივნისის განჩინება;

3. შპს „...ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მიხეილ გაფრინდაშვილის მიერ 22.08.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 540 ლარის 70 პროცენტი - 378 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი