#ბს-1214(კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 2 აგვისტოს შ. გ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2016 წლის 28 ივნისის #04/49489 აქტის ბათილად ცნობა და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსთვის შ. გ-ისათვის კანონით გათვალისწინებული დახმარების დანიშვნის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 21 მარტის სხდომაზე მოპასუხეთა წრისა და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელემ მოპასუხედ მიუთითა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისია და დამატებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესის დამტკიცების თაობაზე, საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის #45 დადგენილების შესრულების უზრუნველსაყოფად შექმნილი უწყებათშორისი კომისიის 2016 წლის 6 მაისის #25 სხდომის ოქმის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1974 წლის ჩათვლით მუშაობდა ხელვაჩაურის ... ფაბრიკის მშენებლობაზე. სამუშაოს აწარმოებდა „... კომბინატი“. მოსარჩელემ მიიღო საწარმოო ტრამვა, შესაბამისად, საექიმო კომისიის დასკვნით შრომის უნარის 80%-ის დაკარგვის გამო ცნობილ იქნა მე-2 ჯგუფის ინვალიდად და დაენიშნა ყოველთვიური პენსია 94,37 მანეთი. იმ დროისთვის შ. გ-ის ხელფასი იყო 148,75 მანეთი, სხვაობა პენსიასა და ხელფასს შორის გამოდიოდა 54,38 მანეთი, ვინაიდან შრომის უნარი 80%-ით დაკარგა, შესაბამისად, სხვაობა პენსიასა და ხელფასს შორის წარმოადგენდა ყოველთვიურად 43,40 მანეთს. აღნიშნულ დანამატს მოსარჩელე იღებდა 1993 წლის ჩათვლით, ხოლო შემდეგ შ. გ-ემ ვერ მოიძია „...“ უფლებამონაცვლე, რადგან იგი ლიკვიდირებულია და მისი უფლებამონაცვლე არ არსებობს. 2013 წლის 27 აგვისტოს მოსარჩელემ კვლავ მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა მისთვის კომპენსაციის დანიშვნა, რაზეც კანონიერ ძალაში შესული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 25 სექტემბერის გადაწყვეტილებით მოწინააღმდეგე მხარეს დაევალა საქმის გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევის შემდეგ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა, თუმცა ეს უკანასკნელი მოპასუხეს არ განუხორციელებია და მიღებული გადაწყვეტილებებით უარი ეთქვა შ. გ-ეს კანონით გათვალისწინებული დახმარების დანიშვნაზე.

შ. გ-ისთვის დახმარების დანიშვნაზე უარის თქმის შესახებ მოპასუხე მხარის არგუმენტი ეფუძნება იმ ფაქტს, რომ წარდგენილი დოკუმენტებითა და კომისიის მიერ მოძიებული მასალებით მოსარჩელე მხარე ვერ აკმაყოფილებს დახმარების დანიშვნის პირობებს, კერძოდ, დაზუსტებით არ დგინდება, იყო თუ არა „...კომბინატი“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილი საწარმო და ჰყავს თუ არა მას უფლებამონაცვლე. ორგანომ აღნიშნა, რომ მან წერილით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს, იმ გარემოების დადგენის მიზნით, წარმოადგენდა თუ არა „...“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილ ორგანიზაციას, რასთან დაკავშირებითაც ვერ მიიღო შესაბამისი ინფორმაცია და საქმეზე ვერ დაადგინა, იყო თუ არა „... კომბინატი“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილი. ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებით, მხოლოდ დადებითი პასუხის შემთხვევაში იყო იგი უფლებამოსილი საკითხი გადაეწყვიტა განმცხადებლის მოთხოვნის შესაბამისად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით შ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის #45 დადგენილების შესრულების უზრუნველსაყოფად შექმნილი უწყებათაშორისი კომისიის 2016 წლის 6 მაისის #25 სხდომის ოქმი და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2016 წლის 28 ივნისის #04/49489 წერილი; სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს შ. გ-ისთვის კანონით დადგენილი წესით დახმარების დანიშვნის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისმა კომისიამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას 2017 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლზე და აღნიშნა, რომ თუ თავად ადმინისტრაციული ორგანო(ები) ვერ ადგენს იყო თუ არა „... კომბინატი“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილი საწარმო და ჰყავს თუ არა მას უფლებამონაცვლე, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის #45 დადგენილების შესრულების უზრუნველსაყოფად შექმნილი უწყებათშორისი კომისიის შ. გ-ის მიმართ გამოტანილი დასკვნა დახმარების დანიშვნის პირობების დაუკმაყოფილებლობის შესახებ, გამოტანილია მტკიცების ტვირთის არასწორი გადანაწილების შედეგად. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ვერ უზრუნველყო მხარის უფლებების დაცვა, შესაბამისი ინფორმაციის მოპოვება და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას 2017 წლის 29 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისმა კომისიამ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორების განმარტებით, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ 2016 წლის 29 მარტის #04/24981 წერილი გაგზავნილ იქნა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოში, ხოლო 2016 წლის 29 მარტს #04/24982 წერილი კი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში; ორივე ადმინისტრაციულმა ორგანომ უარყო მოთხოვნილ იურიდიულ პირზე (... კომბინატი) ინფორმაციის არსებობა, შესაბამისად, სააგენტო, კომპეტენციის ფარგლებში, როგორც ადმინისტრაციულ ორგანო, მოკლებული იყო შესაძლებლობას განეხორციელებინა სხვა დამატებითი ღონისძიებები.

კასატორთა მითითებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2015 წლის 17 დეკემბრის (საქმე #ბს-788-780) განჩინებით უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება, რომლის თანახმადაც, მხოლოდ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისიის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის #45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესის“ მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, დახმარება შეიძლება დაენიშნოს საქართველოს მოქალაქეს, რომელიც დასაქმებული იყო საქართველოს ტერიტორიაზე სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილ და ლიკვიდირებულ საწარმოში (უფლებამონაცვლე არ ჰყავს), 2007 წლის 1 იანვრამდე დადგენილი აქვს პროფესიული დაავადება ამ დამსაქმებელთან მუშაობის გამო ან ამავე დამსაქმებლის ბრალეულობით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მის ჯანმრთელობას მიადგა ზიანი და: ა) სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებული აქვს ფულადი გასაცემლის მიღების უფლება; ბ) სააგენტოს მხრიდან 2007-2008 წლებში გაცემულია ერთჯერადი კომპენსაცია ან დაფარულია დავალიანება.

დადგენილია, რომ შ. გ-ე მუშაობდა ხელვაჩაურის რაიონის ... მშენებლობაზე, სადაც 1974 წელს მიიღო საწარმოო ტრავმა. საექიმო კომისიის დასკვნის შესაბამისად, მან დაკარგა შრომისუნარიანობა 80%-ით, რის გამოც ცნობილ იქნა მე-2 ჯგუფის ინვალიდად და დაენიშნა პენსია. აღნიშნულ მშენებლობას აწარმოებდა „... კომბინატი“. ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 1979 წლის 28 აპრილის #2-138 გადაწყვეტილებით, „... კომბინატს“ შ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის ანაზღაურება 625 მანეთისა და 74 კაპიკის ოდენობით და ყოველთვიურად კომპენსაციის გაცემა 78 მანეთისა და 18 კაპიკის ოდენობით.

განსახილველ შემთხვევაში დაზუსტებით არ დგინდება იყო თუ არა „... კომბინატი“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილი საწარმო და ჰყავს თუ არა მას უფლებამონაცვლე.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი, წარადგინოს თავისი შესაგებელი და შესაბამისი მტკიცებულებები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, კი თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარა აქტად აღიარების, ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი.

ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც თავად ადმინისტრაციული ორგანო(ები) ვერ ადგენს იყო თუ არა „... კომბინატი“ სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილი საწარმო და ჰყავს თუ არა მას უფლებამონაცვლე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სადავო აქტები გამოტანილია მტკიცების ტვირთის არასწორი გადანაწილების შედეგად. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს არგუმენტი, რომ ვინაიდან მას არ შეეძლო საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების დადგენა, შესაბამისად, ის უფლებამოსილია განმცხადებელს უარი უთხრას მისთვის მნიშნელოვანი საკითხის გადაწყვეტაზე. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ვერ უზრუნველყო მხარის უფლებების დაცვა, შესაბამისი ინფორმაციის მოპოვება და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის უწყებათაშორისი კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი