№ბს-1204(2კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობისა და დ. ბ-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 30 ივლისს ს. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - დ. ბ-ისა და ქალაქ თბილისის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 1984 წლის 2 ნოემბერს ს. გ-მა და მისმა ოჯახმა (მეუღლე და ორი ვაჟიშვილი) ყოფილი თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის მიერ გაცემული ორდერის საფუძველზე მიიღო ოროთახიანი ბინა, მდებარე: თბილისი, ..., ..., კორპ. ..., ბინა ... . ამ დროიდან ოჯახი ჩაწერილია აღნიშნულ ბინაში, ცხოვრობენ და იხდიან სხვადასხვა კომუნალურ გადასახადებს. მისი მეუღლე ტ. გ-ა გარდაიცვალა 2009 წელს. გადასახადები ყოველთვის მოდიოდა გ-ების სახელზე, დაახლოებით 2007-2008წწ. „...“ დაიწყო მოსვლა ელექტროენერგიის გადასახადის ქვითრებმა, სადაც სადავო ბინის აბონენტად მითითებული იყო ვინმე ბ-ი. ინფორმაციის მისაღებად მიმართა საჯარო რეესტრს, საიდანაც შეიტყო, რომ მისი საცხოვრებელი ფართი დ. ბ-ის საკუთრებაში იყო დარეგისტრირებული. მაშინვე საჩივრით მიმართა შინაგან საქმეთა ორგანოებს. საქმეს დღემდე იძიებს შსს თბილისის მთავარი სამმართველოს დეტექტივების სამმართველო.

მოსარჩელის განმარტებით, დ. ბ-ი არასდროს არ ყოფილა სადავო ბინის კანონიერი მოსარგებლე. ბინა არ გადასცემია მას ადმინისტრაციული ორგანოებიდან სარგებლობაში და არც ბინის მართლზომიერი მფლობელობის რაიმე დამადასტურებელი დოკუმენტი გააჩნია, რის საფუძველზც მოახდენდა ბინის პრივატიზაციას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ დ. ბ-სა და ... . II.2.3. მუნიციპალიტეტს შორის 28.11.1996წ. გაფორმებული №1-281 პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 დეკემბრის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა დააზუსტა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ მიუთითა მხოლოდ ქალაქ თბილისის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობა, ხოლო დ. ბ-ის საქმეში მესამე პირად ჩაბმის თაობაზე იშუამდგომლა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება დ. ბ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 29 იანვრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით ს. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. გ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 თებერვლის განჩინებით ს. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ს. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი 28.11.96წ. №1-281 პრივატიზაციის ხელშეკრულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობამ და დ. ბ-მა, რომლებმაც სააპელაციო საჩივრებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის გლდანის რაიონის გამგეობისა და დ. ბ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1996 წლის 28 ნოემბერის ხელშეკრულების თანახმად, დ. ბ-ს ი. ნ-ემ, როგორც ... წარმომადგენელმა უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადასცა და დ. ბ-მა მიიღო ოროთახიანი ბინა, საერთო ფართი 52 კვ.მ. აქედან საცხოვრებელი ფართი 32 კვ. მ., რომელიც მდებარეობს მისამართზე, ... ... მ/რ., კორპ. ..., ბინა ... . უდავოა, რომ 28.11.1996წ. №1-281 პრივატიზაციის ხელშეკრულებას საფუძვლად დაედო საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობა, რომლის თანახმად, სადავო ბინაში ბინის დამქირავებლად 1995 წლიდან ჩაწერილია დ. ბ-ი. სამუშაო ადგილად მითითებულია ს/ნ ...-ის შტაბის უფროსი. ამასთან, დადგენილია და მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ დ. ბ-ს სადავო ბინაში არასოდეს უცხოვრია.

ქ. თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 02.11.1984წ. №003117 ორდერით ს. გ-ის ოჯახს, რომელიც შედგებოდა 3 სულისაგან, მიეცა უფლება დაეკავებინა 2 ოთახი, ბინა ..., ფართობი 30 კვ.მ, კორპუსი ..., სადარბაზო ..., სართული ..., ... ... ... . ორდერი გაიცა კალინინის რაისაბჭოს აღმასკომის 31.10.1984წ. №1306 გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამასთან, სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო-სამისამართო ბიუროს ცნობით დასტურდება, რომ ს. გ-ი სადავო ბინაში ჩაწერილი არის 1985 წლის 13 მარტიდან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ სადავო ბინაში ხელშეკრულების გაფორმების დროს ჩაწერილი იყო ს. გ-ი და დ. ბ-ი. დ. ბ-ს არასდროს უცხოვრია სადავო ბინაში, ამდენად ბინის ფაქტობრივი მფლობელი არასდროს ყოფილა. ს. გ-ი მუდმივად არ ცხოვრობდა სადავო ბინაში, თუმცა ბინა მის მფლობელობაში იყო. გამგეობამ ხელშეკრულება გააფორმა ისე, რომ არ დაუდგენია განსაკარგავი ბინის დამქირავებელთა ვინაობა სრულად. დ. ბ-ს გადასცა ბინა საკუთრებაში იმ პირობებში, როცა ს. გ-ი ბინაზე უფლებადაკარგულად ცნობილი არ ყოფილა. ასევე არ ყოფილა მისი თანხმობა ბინის პრივატიზაციის დროს წარდგენილი. ამდენად, უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა ეწინააღმდეგება საქართველოს რესპუბლიკის ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლო გადაცემის) შესახებ მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 01 თებერვლის №107 დადგენილების მოთხოვნებს, რადგან სადავო ბინის დამქირავებელი არის ს. გ-ი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს განმარტება სარჩელის ხანდაზმულობასთან მიმართებაშიც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობამ და დ. ბ-მა.

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობის განმარტებით, 1996 წლის 28 ნოემბერს დ. ბ-თან გაფორმდა პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დ. ბ-ს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადასცა ორ ოთახიანი ბინა, საერთო ფართი 52 კვ.მ. აქედან საცხოვრებელი ფართი 32 კვ. მ., რომელიც მდებარეობს მისამართზე, ... ..., კორპ. ..., ბინა ... . აღნიშნული პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველს წარმოადგენდა საბინაო პირობების შესახებ ცნობა, რომლის შესაბამისად, დ. ბ-ი რეგისტრირებულია ბინის დამქირავებლად 1995 წლიდან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სახეზე იყო ყველა ის დოკუმენტი, რომელთა არსებობის შემთხვევაში უნდა გაფორმებულიყო პრივატიზაციის შესახებ ხელშეკრულება და ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ჰქონდა საფუძველი იმისა, რომ დ. ბ-ისათვის უარი ეთქვა ხელშეკრულების გაფორმებაზე.

კასატორის მითითებით, სასამართლო არასწორად განმარტავს, რომ გ-ი არ იყო ფართზე უფლებადაკარგული, ვინაიდან, საქმეში წარმოდგენილი კალინინის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს მიერ გამოცემული 003117 ბინის ორდერის შესაბამისად, ორდერის გაცემიდან გარკვეული პერიოდის გასვლის შემდეგ იგი სარეგისტრაციოდ უნდა ჩაბარებოდა საბინაო საექსპლუატაციო განყოფილებას, წინააღმდეგ შემთხვევაში ორდერი კარგავდა ძალას, რაც მოსარჩელის მიერ არ განხორციელებულა. ამასთან, სადავო ხელშეკრულების გაფორმების დროს ს. გ-ი სადავო ბინაში არ ცხოვრობდა და იგი არ წარმოადგენდა ბინის ფაქტობრივ მოსარგებლეს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ს. გ-ი ვერ მიიჩნევა სადავო ბინის კანონიერ მოსარგებლედ და მისი უფლება სადავო ბინაზე არ არსებობს.

შესაბამისად, კასატორმა - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობამ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი - დ. ბ-ი საკასაციო საჩივარში განმარტავდა, რომ გლდანის რაიონის გამგეობის მიერ სადავო პრივატიზების გაფორმებისას დაცული იყო კანონმდებლობით დადგენილი ნორმები. სასამართლომ არანაირი სამართლებრივი შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, რომ სადავო ბინა ეკუთვნოდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს და მან იგი მიიღო რუსეთის ჯარების საქართველოდან გასვლის შემდეგ, შესაბამისად, ს. გ-ი აღარ წარმოადგენდა უფლებამოსილ პირს.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელემ სასამართლოში წარადგინა ორდერის თარგმანი, რომელიც განსხვავდებოდა დედნისგან. სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა ს. გ-ის მიერ ბინის ორდერის ორ თვეში გაუფორმებლობის გამო მისი გაუქმების თაობაზე.

შესაბამისად, კასატორმა - დ. ბ-მა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარი, ხოლო 2018 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით - დ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობისა და დ. ბ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქართველოს რესპუბლიკის ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლო გადაცემის) შესახებ მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 01 თებერვლის №107 დადგენილების თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, პრივატიზაციის ობიექტი შეიძლება იყოს სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის საცხოვრებელი სახლი (ბინა), მათ შორის ავარიული, სარეკონსტრუქციო ან კაპიტალურად გასარემონტებელ სახლში შეუსახლებელი ბინა, აგრეთვე გამოთავისუფლებული ბინა. ისტორიისა და კულტურის ძეგლებად მიჩნეულ სახლებში არსებული ბინის საკუთრებაში გადაცემა დაიშვება ძეგლთა დაცვის სახელმწიფო ორგანოების თანხმობით. მოქალაქეს მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლი (ბინა) საკუთრებაში გადაეცემა მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით. საცხოვრებელი სახლი (ბინა) მათი სურვილისამებრ შეიძლება გადაეცეს მათ საერთო საკუთრებაში. ოჯახში მცხოვრებ სრულწლოვან წევრთა თანხმობა სავალდებულოა დამოწმებული იყოს სანოტარო წესით. ბინა, რომელიც სარგებლობის უფლებით გადაცემული აქვს რამდენიმე დამქირავებელს, მათ საკუთრებაში გადაეცემათ ყველა დამქირავებლის თანხმობით.

მითითებული დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდებოდა ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხებოდა საცხოვრებელი სახლი (ბინა). დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან. მოქალაქენი, რომელთაც უსასყიდლოდ უნდა გადაეცეთ საცხოვრებელი სახლი (ბინა), განცხადებით მიმართავენ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებს, საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციებს, საწარმოო-დაწესებულებებსა და ორგანიზაციებს, რომელთა ბალანსზე ირიცხება საცხოვრებელი (ბინა). დადგენილების მე-6 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ფორმდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს სახელით საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციასა და მოქალაქეს შორის, რომელსაც ბინა უნდა გადაეცეს საკუთრებაში, ხოლო საწარმოს, დაწესებულებისა და ორგანიზაციის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემისას ადმინისტრაციასა და მოქალაქეს შორის.

ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად მიიჩნიეს, რომ სადავო ბინაში ხელშეკრულების გაფორმების დროს ჩაწერილი იყო ს. გ-ი და დ. ბ-ი. დ. ბ-ს არასდროს უცხოვრია სადავო ბინაში, ამდენად, ბინის ფაქტობრივი მფლობელი არასდროს ყოფილა. ს. გ-ი მუდმივად არ ცხოვრობდა სადავო ბინაში, თუმცა ბინა მის მფლობელობაში იყო. გამგეობამ ხელშეკრულება გააფორმა ისე, რომ არ დაუდგენია განსაკარგავი ბინის დამქირავებელთა ვინაობა სრულად. დ. ბ-ს გადასცა ბინა საკუთრებაში იმ პირობებში, როცა ს. გ-ი ბინაზე უფლებადაკარგულად ცნობილი არ ყოფილა. ასევე არ ყოფილა მისი თანხმობა ბინის პრივატიზაციის დროს წარდგენილი. ამდენად, უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა ეწინააღმდეგება საქართველოს რესპუბლიკის ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლო გადაცემის) შესახებ მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 01 თებერვლის №107 დადგენილების მოთხოვნებს, რადგან სადავო ბინის დამქირავებელი არის ს. გ-ი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებით (საქმე #ბს-257-254(კ-12); 18.07.12წ.) საკასაციო სასამართლოს მიერ განმარტებულია, რომ საბჭოური „ჩაწერის ინსტიტუტი“ განსხვავებით დღეს მოქმედი კანონმდებლობით რეგულირებულ საცხოვრებელ ბინაში რეგისტრაციისა, ნიშნავდა საცხოვრებელი ადგილის არსებობას. იმდროინდელი კანონმდებლობის საფუძველზე ბინაში ჩაწერა წარმოადგენდა სახლის ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის უტყუარ დამადასტურებელ საბუთს. ამდენად, ის გარემოება, რომ პირი ჩაწერილი იყო მითითებულ საცხოვრებელ სადგომში, ქმნიდა საცხოვრებელ ფართზე მის კანონისმიერ უფლებებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან დ. ბ-ის საკასაციო საჩივარზე ც. მ-ეს 17.09.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 200 ლარის ოდენობით, ხოლო 15.11.2018წ. საგადახდო დავალებით დ. ბ-ს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 100 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, დ. ბ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 17.09.2018წ. და 15.11.2018წ. საგადახდო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 (200+100) ლარის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გლდანის რაიონის გამგეობისა და დ. ბ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინება;

3. დ. ბ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს მის საკასაციო საჩივარზე ც. მ-ის მიერ 17.09.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 200 ლარის და მის მიერ 15.11.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 100 ლარის, ჯამში - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი