№ბს-1177(კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა რ. ფ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 9 სექტემბერს რ. ფ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, ნ. ძ-ისა და ე. მ-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2015 წლის 26 იანვარს უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ვ. გ-ისგან იყიდა ქ. თბილისში, ... ქ. №22-ში მე-2 სართულზე ამ უკანასკნელის სახელზე რეგისტრირებული 38,35 კვ.მ ფართი (№20 და №21 ოთახები და დამხმარე სათავსო), ფაქტობრივად 40 კვ.მ ფართი და გადაუხადა შეთანხმებული საფასური, რის შემდეგაც დაირეგისტრირა საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში. ერთი წლის განმავლობაში მოპასუხეები - ნ. ძ-ი და ე. მ-ე ცხოვრობდნენ ნორმალურად. მოსარჩელე სარგებლობდა ღია აივნიდან ეზოში ჩასასვლელი კიბით, ეზოში შესასვლელი ჭიშკრით და სადარბაზოთი, ხოლო 2016 წლის იანვრის თვიდან, მას შემდეგ რაც მოსარჩელემ ფართი დროებით სარგებლობაში დაუთმო მეგობრის სტუმრებს ინდოეთიდან, მოპასუხე - ძ-ი გახდა აგრესიული, აღარ აძლევს მოსარჩელეს საშუალებას ისარგებლოს სადარბაზოთი და ღია აივნით. საქმე იქამდეც მივიდა, რომ ნ. ძ-მა მიმართა სასამართლოს, უკანონო მფლობელობაში არსებული ნივთის გამოთხოვისა და მისი საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, მოგვიანებით გაირკვა, რომ 2007 წლის მაისის მდგომარეობით ქ. თბილისში, ... ქ. №22-ში მდებარე უძრავი ნივთის ½ ნაწილი ირიცხებოდა მოპასუხე ნ. ძ-ის, ხოლო მეორე ნაწილი ½ ე. მ-ის სახელზე. ვ. გ-ი კი, ვისგანაც ბინა იყიდა, ყოფილა მოსარგებლე ე.წ. „ატსტუპნიკი“ და ცხოვრობდა აღნიშნულ მისამართზე 70 წლის განმავლობაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ვ. გ-ი ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ... №22-ში მდებარე საცხოვრებელი №20 და №21 ოთახების და დამხმარე სათავსოს მესაკუთრედ, მოპასუხე ნ. ძ-ისათვის 8750 ლარის გადახდის სანაცვლოდ. სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ძ-მა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით დამტკიცდა მხარეთა შორის მორიგება, კერძოდ, ნ. ძ-ს ვ. გ-ისათვის უნდა გადაეხადა 50 000 ლარი 8 თვის განმავლობაში, რის შემდეგაც ეს უკანასკნელი გაათავისუფლებდა დაკავებულ ფართს, წინააღმდეგ შემთხვევაში ვ. გ-ი გადაუხდიდა ნ. ძ-ს 16000 ლარს, რის შემდეგაც მის სახელზე აღირიცხებოდა საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში. განჩინება შესულია კანონიერ ძალაში.

მოსარჩელის განმარტებით, ნ. ძ-ი არ დაელოდა აღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულებას და შპს „...ის“ მიერ მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზების მიხედვით, მხოლოდ ე. მ-ის თანხმობით ნ. ძ-მა საჯარო რეესტრში დაირეგისტრირა ქ. თბილისში, ... ქ. №22-ში სახლის შენობა-ნაგებობის თავისი ½ ნაწილის რეალური წილი, წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზით მიღებული მონაცემებით, კერძოდ, I-ლი სართული - 71.42 კვ.მ, მე-2 სართული 116.20 კვ.მ, სარდაფი - 24.67 კვ.მ, ანტრესი - 25.59 კვ.მ, სათავსო - 8.10 კვ.მ, საპირფარეშო - 6.93 კვ.მ, სულ 252.91 კვ.მ ფართი; ხოლო დანარჩენი ½ დარჩა ე. მ-ის საკუთრებაში.

მოსარჩელის განმარტებით, საჯარო რეესტრმა საერთო საკუთრების ფართების რეგისტრაცია მოხადინა შპს „...ის“ მიერ შეცდომით მომზადებული შიდა აზომვით ნახაზებზე დაყრდნობით, რითაც ზიანს აყენებს მოსარჩელის უფლებებსა და ინტერესებს.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 დეკემბრის №... გადაწყვეტილების, ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ნ. ძ-ის საკუთრების უფლებით სადარბაზოს (პირველ სართულზე - 9,16 კვ.მ ფართის, მე-2 სართულზე - 5,99 კვ.მ ფართის), ღია აივნის ნაწილის (მე-2 სართულზე - 15,47 კვ.მ ფართის) და პატარა დერეფნის (მე-2 სართულზე - 1,65 კვ.მ ფართის) რეგისტრაციის ნაწილში, ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 თებერვლის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ მხოლოდ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო მიუთითა, ხოლო ნ. ძ-თან მიმართებაში მოითხოვა მისი სტატუსის შეცვლა და საქმეში მისი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 15 თებერვლის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ნ. ძ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით რ. ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ფ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინებით რ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მარეგისტრირებელი ორგანოს შეფასების საგანს სარეგისტრაციო წარმოების პროცესში წარმოადგენს - არის თუ არა დაინტერესებული პირის მიერ წარდგენილი, ასევე, მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცული სარეგისტრაციო დოკუმენტი ამ კანონით განსაზღვრული შესაბამისი რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლების უშუალოდ წარმოშობის საფუძველი. მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ კანონი არ განსაზღვრავს სარეგისტრაციოდ წარსადგენი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტების კონკრეტულ ჩამონათვალს, არამედ ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტი თავისი შინაარსის გათვალისწინებით უნდა უქმნიდეს ადმინისტრაციულ ორგანოს შესაბამისი რეგისტრაციის განხორციელების წინაპირობის არსებობის შესახებ დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობას.

განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ძ-მა 2008 წლის 10 დეკემბერს №... განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... (...) ქ. №22-ში მდებარე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. განცხადებას თან ერთვოდა: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, სახლის შიდა აზომვითი ნახაზები და ე. მ-ის თანხმობა. განცხადებაზე თანდართული ამონაწერით დგინებოდა, რომ ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა № 22-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე (ს/კ ... რეგისტრირებული იყო ნ. ძ-ისა და ე. მ-ის თანასაკუთრება. განცხადებაზე თანდარული თანხმობით, თანამესაკუთრე ე. მ-ე თანხმობას აცხადებდა ნ. ძ-ის ინადივიდუალურ საკუთრებაში დარეგისტრირებულიყო ქ. თბილსიში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე სახლის (შენობა-ნაგებობის) ½ ნაწილის რეალური წილი შპს ,,...ის“ მიერ მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზის მიხედვით.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის თანახმად, უძრავ ნივთზე უფლებათა და საკუთრების უფლების მიტოვების, ასევე ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის შესახებ რეგისტრირებულ მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია, ვიდრე ისინი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად არ იქნება ცნობილი. ანალოგიურ დათქმას ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილიც, რომლის მიხედვით, რეესტრის ჩანაწერების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისწორის ვარაუდი გულისხმობს, რომ რეგისტრირებული უფლება არსებობს და იგი ეკუთვნის რეგისტრირებულ უფლებამოსილ პირს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო რეგისტრაციის განხორციელების დროისთვის ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე უძრავ ქონება (ს/კ ...) წარმოადგენდა მხოლოდ ნ. ძ-ისა და ე. მ-ის თანასაკუთრებას. ამასთან, ტექ.აღრიცხვის მონაცემებით დასტურდება, რომ მითითებული უძრავი ქონება სრულად იყო აღრიცხული ნ. ძ-ისა და ე. მ-ის სახელზე. შესაბამისად, მითითებულ უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების გაუქმებისა და ნ. ძ-ის ინდივიდუალური საკუთრების რეგისტრაციისთვის წარდგენილი უნდა ყოფილიყო თანამესაკუთრის - ე. მ-ის თანხმობა, რაც ერთვოდა სარეგისტრაციო დოკუმენტაციას. კერძოდ, განცხადებაზე თანდარული თანხმობით, თანამესაკუთრე ე. მ-ე თანხმობას აცხადებდა ნ. ძ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში დარეგისტრირებულიყო ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე სახლის (შენობა-ნაგებობის) ½ ნაწილის რეალური წილი შპს ,,...ის“ მიერ მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზის მიხედვით. რაც შეეხება აპელანტის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო არ იყო უფლებამოსილი მესამე პირის ინდივიდუალურ საკუთრებად დაერეგისტრირებინა საერთო სარგებლობის სადარბაზო, ღია აივანი და დერეფანი, პალატამ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად განმარტა, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო სარეგისტრაციო წარმოების პროცესში აფასებს არის თუ არა დაინტერესებული პირის მიერ წარდგენილი, ასევე, მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცული სარეგისტრაციო დოკუმენტი კანონით განსაზღვრული შესაბამისი რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლების უშუალოდ წარმოშობის საფუძველი. მოცემულ შემთხვევაში წარდგენილი იყო შიდა აზომვითი ნახაზები და თანამესაკუთრის თანხმობა მასზედ, რომ განმცხადებლის ინდივიდუალურ საკუთრებაში დარეგისტრირებულიყო შენობა-ნაგებობის ½ ნაწილის რეალური წილი შიდა აზომვითი ნახაზის მიხედვით. ამასთან, წარდგენილი აზომვითი ნახაზებით დგინდებოდა, რომ სადავო უძრავი ქონების ნატურით გაყოფა არ იწვევდა ნატურით გაყოფილი საგანის დანიშნულების დაკარგვას, კერძოდ, ნატურით გაყოფის შემდგომ შენობა-ნაგებობის ორივე ნაწილი ინარჩუნებდა დამოუკიდებელ შესასვლელს და შესაძლებელი იყო მათი რეგისტრაცია ცალკე უფლების ობიექტად, ხოლო საკითხი, რამდენად კანონიერი იყო თანამესაკუთრეთა შეთანხმება, სცდება მარეგისტრირებელი ორგანოს კომპეტენციას და აღნიშნული წარმოადგეს სხვა დავის საგანს. მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლოც ვერ იმსჯელებდა აღნიშნული შეთანხმების კანონიერების თაობაზე, ვინაიდან საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ თანამესაკუთრეთა შეთანხმების კანონიერება ვერ იქნება განხილული ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით. სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით უნდა იქნეს განხილული და შეფასებული ასევე საკითხი დერეფნით, სადარბაზოთი და ღია აივნით სარგებლობის უფლების შეზღუდვის შედეგად მოსარჩელის საკუთრების უფლების შეზღუდვის შესახებ.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სადავო რეგისტრაციის ბათილად ცნობის საფუძველს არ ქმნის აპელანტის მითითება ქ. თბილისში, ... ქ. №22-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის კანონიერ მოსარგებლის თანხმობის არარსებობაზე, ვინაიდან, ვ. გ-ს, 2008 წლის 15 დეკემბრის მდგომარეობით, მითითებულ მისამართზე საკუთრების უფლება არ უდასტურდება, რაც, ზემოაღნიშნული მსჯელობის გათვალისწინებით, გამორიცხავს სადავო რეგისტრაციისთვის მისი თანხმობის არსებობის საჭიროებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ფ-მა, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა. კასატორი საკასაციო საჩივარს აფუძნებდა ძირითადად იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სარჩელსა და სააპელაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 15 დეკემბრის №... გადაწყვეტილების, ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ნ. ძ-ის საკუთრების უფლებით სადარბაზოს (პირველ სართულზე - 9,16 კვ.მ ფართის, მე-2 სართულზე - 5,99 კვ.მ ფართის), ღია აივნის ნაწილის (მე-2 სართულზე - 15,47 კვ.მ ფართის) და პატარა დერეფნის (მე-2 სართულზე - 1,65 კვ.მ ფართის) რეგისტრაციის ნაწილში კანონიერების შემოწმება.

აღსანიშნავია, რომ უძრავ ქონებაზე რეგისტრაცია წარმოებს შესაბამისი კანონმდებლობით დადგენილი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის, საკადასტრო მონაცემების და სხვა დოკუმენტაციის საფუძველზე. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „კ“ პუნქტის თანახმად, სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით გასაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას, ხოლო „ლ“ ქვეპუნქტით სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია განმარტებულია, როგორც რეგისტრაციის მიზნით მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი სარეგისტრაციო და სხვა დოკუმენტები. ამავე კანონის 8.1 მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება; ხოლო 8.2 მუხლის თანახმად, განცხადებას უნდა ერთოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია.

„უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსაზღვრავდა უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს, კერძოდ, დასახელებული კანონის მე-2 მუხლის ,,კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტია ნორმატიული ან/და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, სასამართლო (საარბიტრაჟო) აქტი, გარიგება ან სხვა სამართლებრივი აქტი, რომელიც წარმოშობს უძრავ ნივთზე უფლების, უფლების შეზღუდვის, უძრავ ნივთზე მიბმული ვალდებულების, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის წარმოშობის, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას; ხოლო ამავე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დაინტერესებული პირია ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, სხვა ორგანიზაციული წარმონაქმნი ან ადმინისტრაციული ორგანო, რომელსაც უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის ან იურიდიული ფაქტის საფუძველზე წარმოეშვა ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლების, უფლების შეზღუდვის, უძრავ ნივთზე მიბმული ვალდებულების, ყადაღის ან/და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის, მათში ცვლილების ან მათი შეწყვეტის რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლება, ან რომლის უფლება, უფლების შეზღუდვა, უძრავ ნივთზე მიბმული ვალდებულება, ყადაღა ან/და საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა დარეგისტრირდა შესაბამის რეესტრში, ან რომლის კანონიერ ინტერესზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილება ან ქმედება.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ნ. ძ-მა 2008 წლის 10 დეკემბერს №... განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... (...) ქ. №22-ში მდებარე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. განცხადებას თან ერთვოდა: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, სახლის შიდა აზომვითი ნახაზები და ე. მ-ის თანხმობა. განცხადებაზე თანდართული ამონაწერით დგინებოდა, რომ ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე (ს/კ ... რეგისტრირებული იყო ნ. ძ-ისა და ე. მ-ის თანასაკუთრება. განცხადებაზე თანდარული თანხმობით, თანამესაკუთრე ე. მ-ე თანხმობას აცხადება ნ. ძ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში დარეგისტრირებულიყო ქ. თბილისში, ... (...) ქუჩა №22-ში მდებარე სახლის (შენობა-ნაგებობის) ½ ნაწილის რეალური წილი შპს ,,...ის“ მიერ მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზის მიხედვით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სადავო რეგისტრაციის გაუქმების საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარზე ს. ლ-ეს 13.08.2018წ. №147 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ს. ლ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინება;

3. ს. ლ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარზე 13.08.2018წ. №147 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი