#ბს-1188(2კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 30 ნოემბერს მ. კ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 5 თებერვლის #000803 დადგენილების სარეზოლუციო ნაწილის 1-ლი პუნქტისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 31 ოქტომბრის #1-1968 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მისი მეუღლე ვ. ბ-ი გარდაიცვალა 1999 წლის 10 მაისს. 1993-იან წლებში მათი სახლის პირველი და მეორე სადარბაზოს მაცხოვრებლებმა ურთიერთშეთანხმებით განახორციელეს მიშენება. მათ შორის მისმა გარდაცვლილმა მეუღლემაც, თუმცა მიშენების ლეგალიზება/რეგისტრაცია იმ დროისთვის არ მომხდარა და უკანასკნელ პერიოდამდე მოსარჩელის ოჯახი ასე ფლობდა ბინას მიშენებით. აღნიშნული კი გამოწვეულ იქნა იმ გარემოებით, რომ მისი მეუღლე გარდაიცვალა, ხოლო შვილი, რომელიც მათთან ერთად ცხოვრობდა, დაავადდა ტვინის ატროფიით. მოსარჩელის განმარტებით, მას გარდა იმისა, რომ მიშენების რეგისტრაციისთვის არანაირი მატერიალური სახსარი არ გააჩნდა, წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ აღნიშნული მიშენება უკანონო იყო. მით უფრო, როგორც მისი მეუღლე განმარტავდა, იმ პერიოდისთვის მას დაცული ჰქონდა ყველა საკანონმდებლო დანაწესი განხორცილებულ მშენებლობასთან დაკავშირებით.

მოსარჩელის მითითებით, თბილისის მერია საქმის კურსში იყო, რომ მას ლეგალიზაციის თაობაზე მიმართული ჰქონდა არქიტექტურის სამსახურისთვის, თუმცა მან არ გაითვალისწინა მოსარჩელის არც ერთი არგუმენტი, რომ მოხდა ფართის ლეგალიზაცია და რომ მიშენება განხორციელებული იყო მისი მეუღლის მიერ 23 წლის წინ. ორგანოს არ გამოუკვლევია ის გარემოება, თუ ვის მიერაა განხორციელებული მიშენება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 31 ოქტომბრის #1-1968 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტი, რომლითაც ძალაში დარჩა ჯარიმის ნაწილში ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 5 თებერვლის #000803 დადგენილება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 5 თებერვლის #000803 დადგენილების ის ნაწილი (1-პუნქტი), რომლის თანახმადაც მ. კ-ე დაჯარიმდა 8000 ლარით ქ. თბილისში, ... ქუჩა #1, ბინა #7-ის (ს/კ ...) ფასადზე უნებართვოდ კაპიტალური მიშენების განხორციელებისთვის და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 14.2 მუხლზე და განმარტა, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენისათვის პასუხისმგებლობა პირველ რიგში ეკისრება უშუალოდ იმ პირს, ვინც აწარმოა უნებართვო მშენებლობა, ხოლო ასეთი პირის დაუდგენლობის შემთხვევაში, პასუხისმგებლობა ეკისრება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს ან მოსარგებლეს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში 2016 წლის 28 იანვარს გამართულ ზეპირ მოსმენაზე მ. კ-ემ დადასტურა ხსენებული მიშენების მის მიერ განხორციელების ფაქტი, ხოლო სამშენებლო სამუშაოების მისი გარდაცვლილი მეუღლის მიერ განხორციელების დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც გააქარწყლებდა სხდომის ოქმში დაფიქსირებულ პოზიციას, მოსარჩელეს არ წარუდგენია. სასამართლომ მიუთითა მ. კ-ის 2016 წლის 23 თებერვლის განცხადებაზე, სადაც აღნიშნულია, რომ მიშენება განხორციელდა 25 წლის წინ მისი მეუღლის მიერ, რასაც ადასტურებენ ხელისმოწერით მეზობლები. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არ არის სათანადო მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, თუ რატომ არ იქნა აღნიშნული გარემოება გაზიარებული და რა შეფასება მიეცა მხარის განცხადებას.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ არის დასაბუთებული იმგვარად, თუ რომელი ფაქტობრივი გარემოება იქნა მიჩნეული იმის დასტურად, რომ სადავო ნაგებობა აშენებული იყო მ. კ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორმა - ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 ივნისის განჩინებაზე (საქმე #ბს-128-125(კ-12)) და აღნიშნა, რომ უნებართვო სამშენებლო სამუშაოები მიეკუთვნება დენად სამართალდარღვევას, რაც გულისხმობს, რომ მაკონტროლებელი ორგანო ხელმძღვანელობს სამართალდარღვვევის გამოვლენის დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. აღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, ვინაიდან მოქმედი კანონმდებლობა ითვალისწინებს პასუხისმგებლობას უნებართვო სამუშაოებისთვის, სამსახური ვალდებული იყო გადაწყვეტილება მიეღო კანონის შესაბამისად.

კასატორმა არ გაიზიარა სასამართლოს მსჯელობა იმ გარემოებაზე, რომ მ. კ-ეს არ განუხორციელებია სამშენებლო სამუშაოები და ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს უნდა გამოეკვლია აღნიშნული საკითხი, რასთან დაკავშირებითაც ზედამხედველობის სამსახურმა განმარტა, რომ ვინაიდან მხარე თავად აღიარებს უნებართვო სამშენებლო სამუშაოების წარმოებას სამსახურში ჩატარებულ ზეპირ სხდომაზე (საქმეში წარმოდგენილი ოქმი #000803, 28.01.2016), სწორედ აღნიშნული გახდა საფუძველი, რომ მ. კ-ე მიჩნეულიყო სამართალდამრღვევ პირად. სამსახურისთვის გაუგებარია, ახსნა-განმარტების გარდა, დამატებით რა საშუალებით შეეძლო გამოერკვია თუ ვის მიერ იქნა ჩადენილი სამართალდარღვევა, როდესაც პირი თავად მიუთითებს მის მიერ ჩადენილ ქმედებაზე.

კასატორის - თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის განმარტებით, მ. კ-ის მიერ განხორციელებულია სამუშაოები, კერძოდ, რეკონსტრუქცია, რომლის განხორციელებისათვის კანონმდებლობა განსაზღვრავს შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების აუცილებლობას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის ის ფაქტი, რომ აღნიშნული მიშენების კანონიერად განხორციელების დამადასტურებელი დოკუმენტი გასაჩივრებული დადგენილების გამოცემის მომენტისთვის მხარეს არ გააჩნდა. საქმეში წარმოდგენილი ფოტომასალისა და სხვა დოკუმენტაციის შეფასების შედეგად დასტურდება, რომ მ. კ-ის მიერ ჩადენილია სამშენებლო სამართალდარღვევა - უნებართვო რეკონსტრუქცია კერძო საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე. კასატორის განმარტებით, კანონმდებლობა იმპერატიულად განსაზღვრავს, თუ ვის შეიძლება დაეკისროს შესაბამისი პასუხისმგებლობა ჩადენილი სამართალდარღვევისათვის. კერძოდ, სამართალდარღვევის არსებობის შემთხვევაში, პირველ რიგში პასუხისმგებლობა ეკისრება იმ პირს (სუბიექტს), რომლის ქმედებამაც უშუალოდ გამოიწვია სამშენებლო სამართალდარღვევა. საგულისხმოა ის გარემოება, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში 2016 წლის 28 იანვარს გამართულ ზეპირ მოსმენაზე მ. კ-ემ დაადასტურა ხსენებული მიშენების მის მიერ განხორციელების ფაქტი, ხოლო სამშენებლო სამუშაოების მისი გარდაცვლილი მეუღლის მიერ განხორციელების დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც გააქარწყლებდა სხდომის ოქმში დაფიქსირებულ პოზიციას, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინიტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 14.2 მუხლის თანახმად, სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში ამ თავის მოქმედება ვრცელდება: ა) პირების, აგრეთვე ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდება შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა, მონტაჟი, დემონტაჟი და სხვა სამშენებლო სამუშაოები; ბ) დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში; გ) სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მშენებლობის მწარმოებელი პირი; დ)შენობა- ნაგებობის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის მწარმოებელი პირი; ე) მესაკუთრეზე, რომლის სარეკონსტრუქციო ან სადემონტაჟო ავარიული შენობა-ნაგებობის ავარიულობის ხარისხი უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას. ამდენად, სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენისათვის პასუხისმგებლობა პირველ რიგში ეკისრება უშუალოდ იმ პირს, ვინც აწარმოა უნებართვო მშენებლობა, ხოლო ასეთი პირის დაუდგენლობის შემთხვევაში, პასუხისმგებლობა ეკისრება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს ან მოსარგებლეს. შესაბამისად, მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოების დადგენას, მ. კ-ე რამდენად წარმოადგენს სამშენებლო სამართალდარღვევაზე პასუხისმგებელ სუბიექტს.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია მ. კ-ის 2016 წლის 23 თებერვლის განცხადება, სადაც ის მიუთითებს, რომ მიშენება განხორციელდა 25 წლის წინ მისი მეუღლის მიერ, რასაც ადასტურებენ ხელისმოწერით მეზობლები. გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში კი არ არის სათანადო მსჯელობა იმაზე, თუ რატომ არ იქნა აღნიშნული გარემოება გაზიარებული და რა შეფასება მიეცა მხარის განცხადებას. ამასთან, გასაჩივრებული აქტი არ არის დასაბუთებული იმგვარად, თუ რომელი ფაქტობრივი გარემოება იქნა მიჩნეული იმის დასტურად, რომ სადავო ნაგებობა აშენებული იყო მ. კ-ის მიერ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას ადმინისტრაციულმა ორგანომ, საკითხის ობიექტურად გადაწყვეტის მიზნით უნდა მოახდინოს საქმის გარემოების სრულყოფილი გამოკვლევა, დაინტერესებულ მხარეთა მოსმენა, მტკიცებულებათა შეგროვება ან სხვა ნებისმიერი კანონით განსაზღვრული პროცედურის ჩატარება კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღების მიზნით, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი