#ბს-1189(კ-18) 27 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 30 ოქტომბერს ლ. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ მის სასარგებლოდ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსთვის 15 000 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელემ აღინიშნა, რომ საქართველოს მთავარი პროკურატურის მიერ 2013 წლის 13 სექტემბრის დადგენილებით ცნობილ იქნა დაზარალებულად 2011 წლის 26 მაისს, შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეციალური დანიშნულების რაზმის მიერ თბილისში, რუსთაველის გამზირზე გამართული საპროტესტო მიტინგის დაშლისას ფიზიკური ძალისა და სპეციალური საშუალებების არაპროპორციული გამოყენების შედეგად მიყენებული მორალური და ფიზიკური ზიანის გამო. 2011 წლის 25 მაისს თბილისში, საქართველოს პარლამენტის მიმდებარე ტერიტორიაზე მიმდინარეობდა ორგანიზებული მიტინგი, რომლის დაშლისა და მომიტინგეების მასობრივი დაკავების ბრძანებაც გასცა ი. მ-მა. დასახელებული ქმედებისათვის ი. მ-ი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის კოლეგიის მიერ 2014 წლის 27 თებერვალს გამოტანილი განაჩენითა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 11 აგვისტოს განაჩენით დამნაშავედ იქნა ცნობილი სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული დანაშაულისათვის; ხოლო საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ 2015 წლის 27 თებერვლის განჩინებით დაუშვებლად ცნო წარდგენილი საკასაციო საჩივარი. მოსარჩელის მითითებით, იქედან გამომდინარე, რომ დასახელებული მიტინგი წარმოადგენდა მშვიდობიან საპროტესტო აქციას, სასამართლომ დაადგინა, რომ ი. მ-ის მიერ მომიტინგეთა მასობრივი დაშლისა და დაკავების ბრძანება იყო უკანონო, არაპროპორციული და აშკარად სცილდებოდა კანონით მინიჭებულ უფლებამოსილების ფარგლებს. ამასთან, მ-ის ბრძანებით მომიტინგეთა დაკავების მიზნით მოქმედი პირები პოლიციელების მიერ გამოიყენებოდა ფიზიკური იძულების სხვადასხვა ხერხი, მათ შორის რეზინის ხელკეტებითა და რეზინის ტყვიის სასროლი იარაღებით აღჭურვილი პოლიციის მრავალრიცხოვანი მასობრივი შეტევა, წყლის ჭავლი და სხვა საშუალებების გამოყენების პარალელურად, რის შედეგადაც მრავალმა მომიტინგემ მიიღო სხეულის სხვადასხვა დაზიანება, ხოლო ორი ადამიანი გარდაიცვალა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2011 წლის 25 მაისს გამართულ მიტინგზე თავადაც იმყოფებოდა. სპეცრაზმელები მშვიდობიან მოქალაქეებს თავს ესხმოდნენ, სცემდნენ. მოსარჩელის განმარტებით, მან სცადა გაქცეულიყო რუსთაველის თეატრისაკენ, თუმცა ჩაკეტილი დახვდა. სპეცრაზმელები თან მისდევდნენ, თან სცემდნენ. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ამ დროს 8 წლის შვილი ტელევიზიით ადევნებდა თვალს ამ კადრებს და მას დღემდე აქვს ფსიქოლოგიური სტრესი.

მოსარჩელის განმარტებით, დარბევის შემდეგ მას ეშინოდა გარეთ გამოსვლის, ამიტომ სამედიცინო დაწესებულებაში ფიზიკურად ვერ მივიდა და სახლის პირობებში იმკურნალა. სახლში ასეთ პირობებში ნახა არასრულწლოვანმა შვილმა. აღნიშნული გარემოებების გამო, უკანონო ქმედების, კონკრეტულად კი სისხლის სამართლის დანაშაულის - სახელმწიფო პოლიტიკური თანამდებობის პირის მიერ ძალადობითა და იარაღის გამოყენებით სამსახურებრივი უფლებამოსილების გადამეტების შედეგად, მიადგა ფიზიკური და მორალური ზიანი, რის საფუძველზეც მისი მოთხოვნა მოპასუხის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე არის კანონიერი, საფუძვლიანი და არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ლ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსარჩელე ლ. გ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის - 2500 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელისადმი მიყენებული ფიზიკური და მორალური ტანჯვის ხარისხის შეფასებისას, რაც მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრის მიზნებისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონეა, სასამართლო ითვალისწინებს რა იმ გარემოებას, რომ ლ. გ-მა განიცადა სულიერი თუ ფიზიკური ტანჯვა, მოპასუხე მხარისათვის, ლ. გ-ის სასარგებლოდ, მორალური ზიანის სახით, 2 500 ლარის დაკისრება გონივრული და სამართლიანია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სამინისტროსათვის 2500 ლარის დაკისრება ლ. გ-ის სასარგებლოდ, ერთი მხრივ, დაუსაბუთებელია, მეორე მხრივ - მოწყვეტილია რეალობას და გადაჭარბებულია.

კასატორმა მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ ამ მუხლში არ იგულისხმება კანონიერი მმართველობითი ღონისძიების შედეგად მესამე პირისთვის მიყენებული ზიანი, როგორც გვერდითი ეფექტი.

კასატორმა მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლზე და აღნიშნა, რომ მორალური ზიანის ანაზღაურება შესაძლებელია მოხდეს თუ სახეზეა ზემოხსენებული ნორმით იმპერატიულად დადგენილი გარემოებებიდან რომელიმე. მოცემულ შემთხვევაში იმისათვის, რომ ლ. გ-ის მიმართ მორალური ზიანის ანაზღაურება მოხდეს, აუცილებელია დადგინდეს სახეზეა თუ არა პირადი ხელშეუხებლობის დარღვევა.

კასატორის განმარტებით, არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურება გათვალისწინებულია ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად გამოწვეული სულიერი, ფსიქიკური ტანჯვის გამო. ამასთან, კომპენსაციის მოცულობა დამოკიდებულია დაზიანების ხარისხზე და მისგან გამოწვეული ტანჯვის ხანგრძლივობაზე, გასათვალისწინებელია ადამიანის სრულფასოვან ცხოვრებაზე ზეგავლენის მოცულობა, რაც სხვადასხვა ობიექტურ თუ სუბიექტურ ფაქტორზეა დამოკიდებული.

კასატორის მითითებით, ლ. გ-ს არავითარი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია იმ ფაქტის დამადასტურებლად, რომ მან 2011 წლის აქციის დაშლისას მიიღო რაიმე სახის დაზიანება. სასამართლოს მხრიდან ამ ფაქტის დამადასტურებელ მტკიცებულებად მიჩნეულია დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილება. აღსანიშნავია, რომ დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილების გამოტანა მოხდა საქმეზე იმ პერიოდში შეკრებილ მტკიცებულებათა საფუძველზე, მაშინ როდესაც ჯერ კიდევ არ იყო გამოტანილი შემაჯამებელი გადაწყვეტილება და ამასთან, დადგენილება არც ლ. გ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ საექსპერტო დასკვნას ეფუძნებოდა. ხოლო, პროკურორი მოგეხსენებათ არ სარგებლობს ექსპერტის სტატუსით. ის რომ გამოძიების ეტაპზე, ლ. გ-ი ცნობილ იქნა დაზარალებულად, აღნიშნული უპირობოდ არ მიუთითებს არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების ფაქტზე.

ლ. გ-ს კონკრეტულ ადმინისტრაციულ საქმეში აქვს ვალდებულება ამტკიცოს არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების საფუძვლები. საქმეში წარმოდგენილი ცნობები ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ არ იძლევა იმ დასკვნის გაკეთების საშუალებას, რომ ლ. გ-ს მიღებული აქვს რაიმე სახის დაზიანება ან დაზიანება გამოწვეულია სწორედ აქციის დაშლისას. შესაბამისად, ლ. გ-ი ვერ ადასტურებს ზიანის ანაზრაურებისათვის აუცილებელ ელემენტებს. იგულისხმება ქმედება, შედეგი და მათ შორის პირდაპირი მიზეზობრიობის ჯაჭვი. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, საერთოდ არ გვაქვს სახეზე მორალური ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძვლები.

კასატორის მითითებით, საქმეზე წარმოდგენილი მასალებით დგინდება, რომ სახეზე არ არის ლ. გ-ის ჯანმრთელობის გაუარესება, ამასთან, რაიმე დაავადების წარმოშობა ან უკვე არსებულის გართულებაც არ არის სახეზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის 42.9 მუხლით.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208.1 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს, მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საქართველოს მთავარი პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის საპროკურორო ზედამხედველობის სამმართველოს უფროსი პროკურორის 2013 წლის 13 სექტემბრის დაზარალებულად ცნობის თაობაზე დადგენილების თანახმად, დაზარალებულად იქნა ცნობილი ლ. გ-ი (დაბადებული 16.02.1966წ) სისხლის სამართლის #074270513801 საქმე). დადგენილებაში აღინიშნა, რომ საქართველოს მთავარი პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის წარმოებაშია სისხლის სამართლის #074270513801 საქმე. საქმეზე ჩატარებული გამოძიებით დადგენილია, რომ 2011 წლის 26 მაისს, შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეციალური დანიშნულების რაზმების მიერ განხორციელდა, ქალაქ თბილისში, რუსთაველის გამზირზე გამართული საპროტესტო მიტინგის დაშლა, რა დროსაც მიტინგში მონაწილე ლ. გ-ს, შსს-ს სპეციალური დანიშნულების რაზმების მიერ ფიზიკური ძალისა და სპეციალური საშუალებების არაპროპორციული გამოყენების შედეგად მიადგა ფიზიკური და მორალური ზიანი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებობდა ლ. გ-ის დაზარალებულად ცნობის კანონით დადგენილი საფუძვლები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 08.04.2009წ. #ბს-972-936(3კ-08) განჩინებაზე, სადაც განმარტებულია, რომ „არაქონებრივი უფლებები წარმოადგენს სამოქალაქო სამართლის იმ ობიექტს, რომელსაც გააჩნია მისთვის დამახასიათებელი თავისებურებები. არსებითი განსხვავება მდგომარეობს არაქონებრივი უფლების ხელყოფის შედეგად დამდგარი ზიანის შინაარსში. სამოქალაქო სამართლის აღნიშნული ობიექტის სპეციფიკის გათვალისწინებით მისი ხელყოფის შედეგად დამდგარ ზიანს ქონებრივი ეკვივალენტი არ გააჩნია. ამდენად, არაქონებრივი ზიანის მოთხოვნის წარმოშობისათვის საკმარისია არსებობდეს არაქონებრივი უფლების ხელყოფის ფაქტი, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა. მორალური ზიანის მოცულობას (რომელსაც არ გააჩნია მატერიალური გამოხატულება) განსაზღვრავს სასამართლო გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით“. „სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლში მითითება მორალური ზიანის გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების თაობაზე გულისხმობს ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობის ხარისხის, დაზარალებულის განცდების სიღრმისა და ინდივიდუალური თავისებურების გათვალისწინებას. მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლო მხედველობაში იღებს, მოპასუხეების მიერ მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ფაქტს, ასევე დაზარალებულის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მორალური ზიანის მიმართ და ობიექტურ გარემოებებს. ამ გარემოებათა შორისაა დაზარალებულის ცხოვრების პირობები (საოჯახო, ყოფითი, მატერიალური, ჯანმრთელობის მდგომარეობა, ასაკი და ა.შ.), ბრალის ხარისხი, ქონებრივი მდგომარეობა და სხვა გარემოებები. მორალური ზიანის ანაზღაურების შემთხვევაში არ ხდება ხელყოფილი უფლების რესტიტუცია, რადგან მიყენებულ ზიანს ფულადი ეკვივალენტი არ გააჩნია. შეუძლებელია ფულადი ფორმით ჯანმრთელობის შეფასება, კომპენსაციის მიზანია მორალური ზიანით გამოწვეული ტკივილების, ნეგატიური განცდების შემსუბუქება, დადებითი ემოციების გამოწვევა, რომელიც ეხმარება დაზარალებულს სულიერი გაწონასწორების მიღწევაში, სოციალურ ურთიერთობებში ჩართვაში, რაც მორალური (არაქონებრივი) ზიანის ანაზღაურების სატისფაქციურ ფუნქციას შეადგენს“.

ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ ლ. გ-მა განიცადა სულიერი თუ ფიზიკური ტანჯვა, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის ლ. გ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის სახით 2 500 ლარის დაკისრება გონივრული და სამართლიანია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი