#ბს-1086(კ-18) 13 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 17 აგვისტოს გ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეების - რ. ა-ისა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და რ. ა-ს შორის 2009 წლის 24 აპრილს გაფორმებული #1157 ნასყიდობის ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის (იმ ნაწილის, რომლითაც რ. ა-მა ივალდებულა გ. ს-ი უზრუნველყოს საცხოვრებელი ფართით გადაცემულ ქონებაში) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ს-ი არის იძულებით გადაადგილებული პირი და მისი ოჯახი რეგისტრირებული იყო დევნილთა ერთიან ბაზაში. ოჯახი შედგებოდა 1 პირისაგან - თავად გ. ს-ისაგან და მისი საოჯახო ნომერი იყო ..., ხოლო რეგისტრაციის მისამართი ქ. ქუთაისი, ... #... .

სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2009 წლის 24 აპრილს, ერთი მხრივ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მეორე მხრივ, რ. ა-ს შორის „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის, „სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ დებულების დამტკიცების თაობაზე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2007 წლის 20 სექტემბრის #1–1/1415 ბრძანების საფუძველზე, გაფორმდა #1157 ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, რ. ა-ს საკუთრებაში გადაეცა უძრავი ნივთი მდებარე ქ. ქუთაისი, ... ქუჩა #41-დ, სართული - 2, ოთახების რაოდენობა - 2, ფართობი - 32,65 კვ.მ. ამავე ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის თანახმად, „მყიდველმა“ ივალდებულა უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართით გადაცემულ ქონებაში - ი. ს-ი, გ. ს-ი და ნ. ს-ი.

დადგენილია, რომ 2016 წლის 20 ივნისს გ. ს-მა განცხადებით მიმართა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს და მოითხოვა დევნილთა გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფის ღონისძიების ფარგლებში საცხოვრებელი პირობების საკითხის განხილვა. საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2016 წლის 23 ივნისის #01-02/08/16771 წერილით გ. ს-ს უარი ეთქვა საცხოვრებელი პირობების საკითხის განხილვაზე, ამასთან ეცნობა, რომ გ. ს-ის ოჯახს დევნილთა გრძელვადიანი საცხოვრებლის უზრუნველყოფის ღონისძიების ფარგლებში დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე, სახელმწიფოსგან საკუთრებაში გადაეცა და დაუკანონდა ქ. ქუთაისში, ... ქ. #41-ში მდებარე ყოფილ დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტში არსებული საცხოვრებელი ფართი.

მოსარჩელის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ იგი არის რ. ა-ის ნათესავი, არასდროს ყოფილა მისი ოჯახის წევრი, არ უცხოვრია მასთან ერთად და შესაბამისად, ხელშეკრულების გაფორმების დროს დაშვებულ იქნა შეცდომა. ამასთან, გ. ს-მა აღნიშნა, რომ სადავო ქონების რ. ა-ისთვის გადაცემამდე არ ყოფილა ინფორმირებული და არ მიუღია შეთავაზება, რათა გაეკეთებინა არჩევანი და გამოეხატა ნება სადავო ქონების საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 18 დეკემბრის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებით გ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და რ. ა-ს შორის 2009 წლის 24 აპრილს გაფორმებული #1157 ნასყიდობის ხელშეკრულება 2.2. პუნქტის იმ ნაწილში, რომლითაც რ. ა-მა ივალდებულა გ. ს-ი უზრუნველეყოს საცხოვრებელი ფართით გადაცემულ ქონებაში.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 მაისის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სახელმწიფო სტრატეგიის ფარგლებში მიმდინარე პრივატიზაციის პროცესი არის ნებაყოფლობითი პროცესი და დევნილებს, რომელთაც ესაჭიროებათ გრძელვადიანი განსახლება და აკმაყოფილებენ შესაბამის პირობებს, უნდა მიეცეთ შესაძლებლობა, მიიღონ ინფორმირებული გადაწყვეტილება. ამდენად, სახელმწიფო სტრატეგიის განხორციელების სამოქმედო პროგრამის თანახმად, იძულებით გადაადგილებულ პირს აქვს არჩევანის შესაძლებლობა და იგი უფლებამოსილია თანხმობა ან უარი განაცხადონ შეთავაზებაზე. სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმ ვითარებაში, როდესაც არ არის დადგენილი გ. ს-ის, როგორც რ. ა-ის ოჯახის წევრის ნების არსებობა, სადავო ფართის რ. ა-ის სახელზე პრივატიზების შესახებ და ის არ არის თანახმა რ. ა-ის სადავო ფართის საკუთრებაში გადაცემით, ჩაითვალოს დაკმაყოფილებულად, გასაჩივრებული ხელშეკრულების 2.2. პუნქტი, უშუალო და პირდაპირ ზიანს აყენებს მოწინააღმდეგე მხარეს (მოსარჩელეს), ვინაიდან გასაჩივრებული #1157 ნასყიდობის ხელშეკრულების 2.2 პუნქტით გათვალისწინებული ფიზიკური პირები (ოჯახის წევრები) იღებენ ვალდებულებას არ მოითხოვონ სახელმწიფოსაგან ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისაგან, ან სხვა პირისაგან რაიმე სახის კომპენსაცია, გარდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული შემთხვევისა ან უძრავი ქონების საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემა, მათი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ხელშეკრულების დადებამდე მის შესახებ მოსარჩელისათვის არ უცნობებია და არ წარმოუდგენია ამ ხელშეკრულებაზე მისი წერილობითი თანხმობა. ასევე, არ დასტურდება, რომ ხელშეკრულების დადებამდე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მოსარჩელეს მისცა საშუალება წარედგინა საკუთარი მოსაზრება ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით, რაც წინააღმდეგობაშია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67–ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების მოთხოვნებთან.

მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ არ დგინდებოდა ის გარემოება, რომ 2009 წლის 24 აპრილის ხელშეკრულების დადების შესახებ ცნობილი იყო მოსარჩელისთვის. სადავო ხელშეკრულების თაობაზე გ. ს-მა შეიტყო საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2016 წლის 23 ივნისის #01-02/08/16771 წერილით. აღნიშნული მტკიცებულების საწინააღმდეგო მტკიცებულებები ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ წარმოდგენილი არ არის.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას 2018 წლის 15 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორმა მიუთითა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა უფლებამოსილი პირის - საქართველოს პრეზიდენტის მიერ, ასევე დადგენილ იქნა შესაბამისი პირობები, თუმცა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მიერ ბათილად იქნა ცნობილი მხოლოდ 2009 წლის 24 აპრილის ხელშეკრულების 2.2. პუნქტი - უფლებამოსილი პირის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით შექმნილი დოკუმენტი, მაშინ, როცა ქონების გასხვისების შესახებ უფლებამოსილი პირის გადაწყვეტილება ძალაშია და მოცემული დავის საგანს არც კი წარმოადგენდა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლოს შეფასების მიღმა დარჩა ის ფაქტი, რომ მოსარჩელის მისამართს დღემდე წარმოადგენს ქ. ქუთაისი, ... ქ. #41, ანუ ის მისამართი, რომელზეც სამინისტროსა და რ. ა-ს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება. ამასთან, კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის 2007 წლის 1 ნოემბრის #124 ბრძანება „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილად ცნობის, დევნილის სტატუსის მინიჭების და დევნილთა რეგისტრაციის წესის იძულებით გადაადგილებული პირის - დევნილის მოწმობის ფორმის, მოწმობის შესახებ დებულებისა და ანკეტის ფორმის დამტკიცების თაობაზე“.

ამასთან, კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გაიზიარა სამინისტროს მითითება მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე გ. ს-ის მიერ სადავოდაა ქცეული გ. ს-ის საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად ჩათვლის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და რ. ა-ს შორის 2009 წლის 24 აპრილს გაფორმებული #1157 ნასყიდობის ხელშეკრულება. შესაბამისად, სადავოა საკითხი იმის შესახებ, გ. ს-ი, როგორც დევნილი, ითვლება თუ არა სახელმწიფოსაგან საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებულად იმ პირობებში, როდესაც რ. ა-თან გაფორმდა საცხოვრებელი ფართის შესახებ ნასყიდობის ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულებით რ. ა-მა აიღო ვალდებულება გ. ს-ი უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართით გადაცემულ ქონებაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულების 2.2. პუნქტით გ. ს-ს ისე აეკრძალა უფლება, როგორც დევნილმა, მოითხოვოს სახელმწიფოსგან ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისგან ან სხვა პირისგან რაიმე სახის კომპენსაცია, ასევე უძრავი ქონების საკუთრებაში ან სარგებლობაში გადაცემა მისი დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე, რომ ამის შესახებ სახელმწიფოს ხელშეკრულების გაფორმების დროს არ უცნობებია გ. ს-ისთვის, არ მიუწვევია იგი ადმინისტრაციულ წარმოებაში და შესაბამისად, არ არსებობდა მისი არანაირი ფორმით გაცემული თანხმობა სადავო ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე. შესაბამისად, მითითებული ხელშეკრულების გაფორმებით გ. ს-ის მიმართ დაირღვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლით დადგენილი იმპერატიული წესი, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირის მიერ წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ, რა დროსაც აუცილებელია მისი მიწვევა ადმინისტრაციულ წარმოებაში. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ სადავო ფართის რ. ა-ის სახელზე პრივატიზების თაობაზე არ არის დადგენილი გ. ს-ის, როგორც რ. ა-ის ოჯახის წევრის ნების არსებობა და ის არ არის თანახმა რ. ა-ის სადავო ფართის საკუთრებაში გადაცემით, ჩაითვალოს დაკმაყოფილებულად.

ამასთან, ხანდაზმულობის ვადასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის გ. ს-ისათვის ცნობილი იყო ამ ხელშეკრულების თაობაზე, არამედ დგინდება, რომ სადავო ხელშეკრულების თაობაზე გ. ს-მა შეიტყო საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2016 წლის 23 ივნისის #01-02/08/16771 წერილით. აღნიშნული მტკიცებულების საწინააღმდეგო მტკიცებულებები კი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი