ბს-833(2კ-18) 21 თებერვალი, 2019წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.01.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. გ-ემ 23.03.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 22.07.2014წ. დადგენილების, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 16.02.2015წ. ბრძანებისა და 19.04.2010წ. განკარგულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 27.05.2015წ. განჩინებით, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახური, შპს „…“ და კ. ს…ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 08.08.2016წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 22.07.2014წ. დადგენილება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 16.02.2015წ. ბრძანება, სარჩელი ქ. თბილისის მერის 19.04.2010წ. განკარგულების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.01.2018წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ.

კასატორმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ აღნიშნა, რომ უნებართვო მშენებლობისათვის პირველ რიგში პასუხს აგებს მშენებლობის განმახორციელებელი პირი, განსახილველ შემთხვევაში უდავოდ დასტურდება აივნის ლ. გ-ის მიერ მოწყობა. ასევე დასტურდება, რომ ნაგებობის ფაქტობრივი მდგომარეობა არ შეესაბამება პროექტის მოქმედ ვერსიას, რაც ნიშნავს, რომ ნაგებობა პროექტის დარღვევით არის მოწყობილი. ის, რომ განხორციელებული ქმედებები შეესაბამებოდა კერძო დავაში ლ. გ-სა და კ. ს-ეს შორის მიღწეულ მორიგებას, არ ადასტურებს დაჯარიმების უკანონობას, რადგან კერძო სუბიექტებს შეუძლიათ დადონ ნებისმიერი შინაარსის ხელშეკრულება, თუმცა აღნიშნული ადმინისტრაციული ორგანოსათვის სავალდებულო არ არის.

კასატორმა სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა აღნიშნა, რომ სადავო აქტების გამოცემისას დაცულ იქნა შესაბამისი ნორმატიული პროცედურები, ლ. გ-ეს მიეცა საკმარისი ვადა დარღვევის აღმოსაფხვრელად. ლ. გ-ის მიერ აივნის მოწყობა არ არის სადავო, შესაბამისად, სწორედ იგია პროექტის დარღვევით განხორციელებულ მშენებლობაზე პასუხისმგებელი პირი. მნიშვნელოვანია, რომ პროექტი, რომლის საფუძვლეზეც მშენებლობა განხორციელდა, აივნის მოწყობის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი, ამდენად, აღნიშნულ ნაწილში მშენებლობა პროექტის დარღვევით არის ნაწარმოები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ლ. გ-ეს მშენებლობა თვითნებურად არ განუხორციელებია, იგი მოქმედებდა მხარეთა შორის დამტკიცებული მორიგების და სსიპ არქიტექტურის სამსახურთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე. მშენებლობა დაიწყო და დასრულდა პროექტის ძალაში ყოფნის პირობებში. ამასთან, ლ. გ-ე ჩართული არ ყოფილა პროექტის მართლზომიერების შესახებ ქ. თბილისის მერიასა და სასამართლოში მიმდინარე დავაში. გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ სადავო ფართის მესაკუთრე არ არის ლ. გ-ე. სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა 09.06.2014წ. N000602 მითითებით დარღვევის გამოსწორების მიზნით ლ. გ-ეს დაავალა პროექტის დარღვევით მიშენებული აივნის დემონტაჟი ისე, რომ არ შეუფასებია აღნიშნული ქმედების არამესაკუთრე პირის მიერ განხორციელების შესაძლებლობა. აღნიშნული გარემოება, როგორც ჩანს, გათვალისწინებულ იქნა სადავო დადგენილების გამოცემისას, რადგან ლ. გ-ეს მხოლოდ ჯარიმა დაეკისრა, პროექტის დარღვევით არსებული მინაშენის დემონტაჟი აღარ დავალებია. ამდენად, პროექტის დარღვევით მშენებლობის გამო სახდელის დაკისრება მოხდა იმ პირისათვის, რომელმაც მართალია მოაწყო აღნიშნული აივანი, თუმცა მისი ქმედებები განხორციელების მომენტში შეესაბამებოდა პროექტს, პროექტის არამართლზომიერებასთან დაკავშირებით მიმდინარე დავაში ჩართული არ ყოფილა და როგორც ფართის არამესაკუთრე პირი მოკლებული იყო მითითების შესრულების - მინაშენის დემონტაჟის შესაძლებლობას.

მოსაზრება, რომ კერძო პირებს შორის სამოქალაქო-სამართლებრივ დავაზე მიღწეული შეთანხმება, არ არის სავალდებულო ადმინისტრაციული ორგანოსათვის, არ ასაბუთებს სარჩელის უსაფუძვლობას, რადგან ერთი მხრივ მორიგება დამტკიცებულია სასამართლო განჩინებით, რომელიც აღსრულების ქვემდებარე აქტია, ხოლო მეორე მხრივ, მშენებლობა განხორციელდა არა უშუალოდ მორიგების დამტკიცების შესახებ განჩინების, არამედ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დამტკიცებული ძალაში მყოფი პროექტის საფუძველზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორთა მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საკასაციო საჩივრებს არ აქვთ წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის (მუნიციპალური ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.01.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი