#ბს-1273(კ-18) 31 იანვარი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 21 ივლისს ი. ვ. ნ. ო-იმ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 19 მაისის #502 სხდომის ოქმში ასახული, პირველ საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ი. ვ. ნ. ო-იმ აღნიშნა, რომ იგი არის ს. თ. კ-ის შვილი, რომელიც გარდაიცვალა 1994 წლის 13 დეკემბერს. მოსარჩელის დედას მცხეთის რაიონის სოფელ ...ში გააჩნდა ქონება, რომელიც 1992 წელს მცხეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით გახდა მისი საკუთრება. ს. თ. კ-ის ქონების მემკვიდრე კი, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 1997 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილებით გახდა ი. ვ. ნ. ო-ი.

ი. ვ. ნ. ო-ის მეუღლის ავადმყოფობის გამო არ შეეძლო მუდმივად მის საკუთრებაში არსებულ სამკვიდრო ქონებაში ეცხოვრა, თუმცა უვლიდა და ფლობდა მას. არსებულ ქონებაში შესახლდა ი. ა. ო-ი, რომელმაც ისარგებლა მოსარჩელის მდგომარეობით და 2013 წელს უნებართვოდ და მესაკუთრესთან შეუთანხმებლად ჩადგა შენობა, რამაც მოსარჩელესა და ი. ა. ო-ის შორის გამოიწვია კონფლიქტი.

ი. ვ. ა. ო-იმ მოითხოვა შენობის ლიკვიდაცია, რათა თავის ქონებაზე საკუთრების უფლება უპრობლემოდ განეხორციელებინა. თუმცა ი. ა. ო-იმ 2014 წლის 16 ივნისს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების აღიარების კომისიას, მოსარჩელის შეუტყობინებლად მიმართა განცხადებით, რითაც მოითხოვა ი. ვ. ნ. ო-ის ქონების საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრაცია. საჯარო რეესტრმა აღნიშნული ქონება ცნო თვითნებურად დაკავებულად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 13 თებერვლის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ი. ა. ო-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით ი. ვ. ნ. ო-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ვ. ნ. ო-იმ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ვ. ნ. ო-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ი. ვ. ნ. ო-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 19 მაისის #502 სხდომის ოქმში ასახულ პირველ საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილება და კომისიას საქმის გარემოებების სრულყოფილად შესწავლისა და გამოკვლევის საფუძველზე, აგრეთვე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის გათვალისწინებით, კანონმდებლობით განსაზღვრულ ვადაში ახალი აქტის გამოცემა დაევალა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონზე და აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლითაც არათუ შესწავლილ იქნა ი. ა. ო-ის მიმართ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერება, არამედ დადგინდა თანასაკუთრების უფლება გაცილებით დიდი მოცულობის ნაკვეთზე. სასამართლოს მითითებით, საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც მიუთითებდა, რომ ი. ვ. ნ. ო-ი და ი. ა. ო-ი ერთობლივად ითხოვდნენ 3564,4 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე თანასაკუთრების უფლების აღიარებას და აკმაყოფილებდნენ უფლების აღიარებისათვის კანონით დადგენილ პირობებს.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მითითება 2016 წლის 17 მარტის ოქმზე, სადაც ი. ვ. ნ. ო-ი თანხმობას აცხადებს თანასაკუთრებაზე. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ი. ვ. ნ. ო-ი ორგანოში წარდგენილი იყო ადვოკატის გარეშე, ამასთან, იგი არის ხანში შესული და აქვს სმენის აშკარად გამოხატული პრობლემები (რაც ცალსახად გამოიკვეთა სასამართლო სხდომებზეც). აღნიშნულ პირობებში, სასამართლომ აღნიშნა, რომ შეუძლებელია დადგინდეს, თუ რამდენად აღქმადი და გასაგები იყო კომისიის წარმომადგენლის კითხვა მოსარჩელისთვის და იგი გამოხატავდა თუ არა მის ნამდვილ ნებას. ამასთან, სასამართლოს მითითებით, განცხადებაში დაფიქსირებული მოთხოვნა განსხვავდებოდა სხდომაზე დაფიქსირებულისაგან. შეცვლილი მოთხოვნის ფორმულირება კი უნდა იყოს ნათლად და გასაგებად ჩამოყალიბებული და მასში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ უნდა არსებობდეს, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ი. ვ. ნ. ო-ის 2016 წლის 24 დეკემბრის განცხადების საფუძველზე დაწყებული ადმინისტარციული წარმოების ფარგლებში მხარეთა მორიგება არ მომხდარა, აღნიშნული არ დასტურდება რაიმე სახის მტკიცებულებებით. ცალმხრივი მორიგება ვერ გახდებოდა მხარეთა შორის მორიგების დასტური. აღნიშნულ მსჯელობას ამყარებს ისიც, რომ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე ი. ვ. ნ. ო-იმ განაცხადა, რომ ადვოკატმა იგი მოატყუა; ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრებოდა ვალდებულება გამოეკვლია და დაედგინა ერთი მხრივ, განმცხადებლის/საჩივრის ავტორის მოთხოვნის ფარგლები, ხოლო მეორე მხრივ, ი.ა. ო-ის პოზიცია. აღნიშნული კომისიის მიერ არ განხორციელებულა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია ი. ვ. ნ. ო-ის ჰქონდა თუ არა უფლება სადავო მიწის ნაკვეთზე, რა სახის უფლებას წარმოადგენდა იგი და ექცეოდა თუ არა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოქმედების ფარგლებში, რამეთუ მიწის ნაკვეთზე უფლების დამდგენი დოკუმენტის არსებობა გამორიცხავს კომისიის მიერ საკითხის განსჯადობას. იმ პირობებში კი, თუ კომისია მიიჩნევდა, რომ მოსარჩელის მიზანს წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთზე უფლების აღრიცხვა, მას უნდა ემსჯელა ხომ არ არსებობდა საკითხის მარეგისტრირებელ ორგანოში - საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გადაგზავნის წინაპირობა, როგორც უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2015 წლის 3 თებერვლის #423 სხდომაზე 63-ე საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილებით სოფელ …ში, „…“ ტერიტორიაზე მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ი. ა. ო-ის საკუთრების უფლება იქნა აღიარებული. 2015 წლის 24 დეკემბერს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას #14/23405 განცხადებით მიმართა ი. ვ. ნ. ო-იმ და აღნიშნა, რომ 2015 წელს სოფელ …ში, „…“ ტერიტორიაზე მდებარე 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ი. ა. ო-ის უფლების აღიარება უსაფუძვლოდ განხორციელდა, ვინაიდან ამ მიწის ნაკვეთის მფლობელი ი.. ვ. ნ. ო-ი იყო. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 19 მაისის #502 სხდომის ოქმში ასახული, პირველ საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილებით, ი. ვ. ნ. ო-ის 2015 წლის 24 დეკემბრის განცხადება დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ამავე კომისიის 2015 წლის 3 თებერვლის #423 სხდომაზე 63-ე საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილებით გათვალისწინებულ მიწის ნაკვეთზე დაზუსტებული საკადასტრო ნახაზის მონაცემებით - 3564,4 კვ.მ ფართობზე აღიარებულ იქნა ი. ვ. ნ. ო-ისა და ი.ა. ო-ის თანასაკუთრების უფლება.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ შეუსწავლია და არ გამოუკვლევია, თუ რა უფლების საფუძველზე ითხოვდა ი. ვ. ნ. ო.ი ი. ა. ო-ის მიმართ გამოცემული გადაწყვეტილების გაუქმებას ან/და რის საფუძველზე მოახდინა მოსარჩელის თანასაკუთრების უფლების აღიარება. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც მიუთითებდა, რომ ი. ვ. ნ. ო-ი და ი. ა. ო-ი ერთობლივად ითხოვდნენ 3564,4 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე თანასაკუთრების უფლების აღიარებას და აკმაყოფილებდნენ უფლების აღიარებისათვის კანონით დადგენილ პირობებს.

ამასთან, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ მოსარჩელე 1997 წელს სასამართლოს მიერ ცნობილ იქნა მცხეთის რაიონის სოფ. ...ში, მისი დედის ს. თ. კ-ის სახელზე რიცხული სახლის მემკვიდრედ. მცხეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 10 მარტის სააღსრულებო ფურცლის თანახმად კი, ი. ვ. ნ. ო-ის სარჩელი მოპასუხე პირთა, მათ შორის, ი. ა. ო-ის მიმართ დაკმაყოფილდა და დადგინდა მოპასუხეთა გამოსახლება მცხეთის რაიონის სოფ. …ში მდებარე მოსარჩელე ი. ვ. ნ. ო-ის სახელზე აღრიცხული სახლიდან. ამდენად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია ი. ვ. ნ. ო-ის ჰქონდა თუ არა უფლება სადავო მიწის ნაკვეთზე, რა სახის უფლებას წარმოადგენდა იგი და ექცეოდა თუ არა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოქმედების ფარგლებში, რამეთუ მიწის ნაკვეთზე უფლების დამდგენი დოკუმენტის არსებობა გამორიცხავს კომისიის მიერ საკითხის განსჯადობას. იმ პირობებში კი, თუ კომისია მიიჩნევდა, რომ მოსარჩელის მიზანს წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთზე უფლების აღრიცხვა, მას უნდა ემსჯელა, ხომ არ არსებობდა საკითხის მარეგისტრირებელ ორგანოში - საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გადაგზავნის წინაპირობა, როგორც უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის გამოკვლეული და დადგენილი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, ადმინისტრაციული ორგანო აცდენილია საჩივრის ფარგლებს. თუკი ადმინისტრაციული ორგანოსთვის ბუნდოვანი იყო მოთხოვნის ფარგლები, მას უნდა მოეთხოვა მოთხოვნის დაზუსტება. ამასთან, ადმინისტრაციული წარმოება არ ჩატარებულა კანონით დადგენილი წესით და მიღებულ იქნა დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. დაუშვებელია ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. აღნიშნული კი ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნას დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი