№ბს-1239(კ-18) 21 თებერვალი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა კ. დ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 7 ივლისს კ. დ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ნ. ხ-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია სასოფლო-სამეურენო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე, მდებარე: ყაზბეგის რაიონის, ...ში. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 14 თებერვლის №... გადაწყვეტილებით განმცხადებლის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ კ. დ-ის ანალოგიურ მოთხოვნაზე ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს მიღებული ჰქონდა გადაწყვეტილება №... (10.06.2013წ.) რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ იმ მოტივით, რომ არ დასტურდებოდა ახალი სამართლებრივი და ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა ზაკ-ის 102-ე მუხლის შესაბამისად. მოსარჩელემ აღნიშნული გადაწყვეტილება 2014 წლის 17 მარტს გაასაჩივრა ადმინისტრაციული საჩივრით. 2014 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ადმინისტრაციული საჩივარი: ბათილად იქნა ცნობილი ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 14 თებერვლის №... გადაწყვეტილება და ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის, შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების შედეგად კ. დ-ის განცხადების არსებითი განხილვა და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღება. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 29 აპრილის №... გადაწყვეტილებით განახლდა სარეგისტრაციო წარმოება კ. დ-ის 2014 წლის 04 თებერვლის განცხადებასთან დაკავშირებით და მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, ვინაიდან, მოსარჩელის მიერ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ საკადასტრო მონაცემებს შორის არსებობდა ზედდება. კერძოდ, წარდგენილი მიწის საკადასტრო მონაცემები არ შეესაბამებოდა მომიჯნავე უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს და მიწის ნაკვეთის საზღვრები იჭრებოდა მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის საზღვრებში, რომლის მესაკუთრეა ნ. ხ-ი.

მოსარჩელის განმარტებით, ა. ვ-ს, რომლის უფლებამონაცვლეცაა, საკუთრებაში ერიცხება ყაზბეგის რაიონის, ...ში, 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ს/კ ..., 1998 წლის 2 მარტს გაცემული №... მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე. აღნიშნული საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული აქვს 2006 წლის 9 ივნისს, ხოლო ნ. ხ-ს, რომლის მიწის ნაკვეთზეც ხდება ზედდება, საკუთრების უფლება რეგისტრირტებული აქვს მოგვიანებით 2006 წლის 29 დეკემბერს, უკანონოდ, ვინაიდან, 1500 კვ.მ რეგისტრირებული აქვს უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 14 თებერვლის №... და 2014 წლის 4 ივნისის №... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელემ ასევე იშუამდგომლა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე, 198-ე მუხლების მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით ყადაღა დადებოდა ნ. ხ-ის (პ/ნ ...) საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას, მდებარე: ყაზბეგის რაიონის ...ში ს/კ ... .

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 8 ივლისის განჩინებით კ. დ-ის შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა.

2014 წლის 16 ივლისს კ. დ-მა დაზუსტებული სარჩელით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს, სადაც მოპასუხეებად მიუთითა: სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახური, ნ. ხ-ი, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის გამგეობა, შიდა ქართლისა და მცხეთა-მთიანეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველო და მოითხოვა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 14 თებერვლის №... და 2014 წლის 4 ივნისის №... გადაწყვეტილებებისა და 1993 წლის 10 ნოემბერს ნ. ხ-ის სახელზე გაცემული №... საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობის 900 კვ.მ ნაწილში ბათილად ცნობა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 8 ივლისის განჩინება საჩივრით გაასაჩივრა კ. დ-მა, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 25 აგვისტოს განჩინებით კ. დ-ის საჩივარი მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 8 ივლისის განჩინებაზე არ დაკმაყოფილდა და გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით კ. დ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 8 ივლისის განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფაზე უარის თქმის შესახებ.

2014 წლის 14 ნოემბერს კ. დ-მა განცხადებით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს აკრძალვოდა სადავო უძრავ ნივთზე, მდებარე: ყაზბეგის რაიონი, ... (საკადასტრო კოდი - ...) რეგისტრირებულ უფლებაზე შემდგომი რეგისტრაციისა და ცვლილების განხორციელება, რათა არ მომხდარიყო სადავო ქონების გასხვისება ან სხვაგვარად განკარგვა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით კ. დ-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 ნოემბრის განჩინება საჩივრით გაასაჩივრა კ. დ-მა, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით კ. დ-ის საჩივარი მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 ნოემბრის განჩინებაზე არ დაკმაყოფილდა და გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 დეკემბრის განჩინებით კ. დ-ის საჩივარი მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 ნოემბრის განჩინებაზე არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 ნოემბრისა და 18 დეკემბრის განჩინებები.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 2 აპრილის საოქმო განჩინებით საქმეში არასათანადო მოპასუხე - შიდა ქართლისა და მცხეთა-მთიანეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველო შეიცვლა სათანადო მოპასუხით - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოთი, ხოლო ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის გამგეობა, როგორც არასათანადი მოპასუხე ამოირიცხა საქმიდან.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 8 მაისის საოქმო განჩინებით საქმეში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, მესამე პირებად ჩაებნენ სს „...“, შპს „...“ და ნ. ხ-ი.

კ. დ-მა მცხეთის რაიონულ სასამართლოში წარდგენილი 2015 წლის 8 მაისის განცხადებით კვლავ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს (ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილების გამგის) მიერ 1993 წლის 10 ნოემბერს ნ. ხ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების №... მოწმობის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნ. ხ-ისთვის გაცემის ნაწილში, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების (სააღრიცხვო ბარათი) ნ. ხ-ისთვის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის ნაწილში და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 28 აპრილის (№...) გადაწყვეტილების ნ. ხ-ისთვის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით კ. დ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილების გამგის მიერ 1993 წლის 10 ნოემბერს ნ. ხ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების №... მოწმობა, 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნ. ხ-ისთვის გაცემულ ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 29 დეკემბრის სააღრიცხვო ბარათი (განცხადების №...) კ. დ-ის კუთვნილი 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნ. ხ-ის სახელზე რეგისტრაციის ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 28 აპრილის №... გადაწყვეტილება კ. დ-ის კუთვნილი 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნ. ხ-ის სახელზე რეგისტრაციის ნაწილში.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ და ნ. ხ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის სააპელაციო საჩივარი მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, დარჩა განუხილველი.

2017 წლის 15 თებერვალს კ. დ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა ყადაღა დადებოდა ნ. ხ-ის სახელზე რიცხულ ქონებას, მდებარე: ყაზბეგის რაიონი, ..., ს.კ. ..., საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს აკრძალვოდა რეგისტრირებულ უფლებაზე შემდგომი რეგისტრაციისა და ცვლილების განხორციელება, ნ. ხ-ს აკრძალვოდა სამშენებლო სამუშაოების წარმოება სადავო ტერიტორიაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 17 თებერვლის განჩინებით კ. დ-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; კ. დ-ის შუამდგომლობა ნ. ხ-ის სახელზე რიცხულ ქონებაზე, (მდებარე: ყაზბეგის რაიონი, ..., ს.კ. ...) ყადაღის დადებისა და ნ. ხ-ისათვის სამშენებლო სამუშაოების წარმოების აკრძალვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; კ. დ-ის შუამდგომლობა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ დაკმაყოფილდა; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს აეკრძალა უძრავ ქონებაზე მდებარე: ყაზბეგის რაიონი, ..., ს.კ. ..., შემდგომი რეგისტრაციისა და ცვლილების განხორციელება.

2017 წლის 6 მარტს ნ. ხ-მა საჩივრით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 17 თებერვლის განჩინების გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 10 მარტის განჩინებით ნ. ხ-ის საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 17 თებერვლის განჩინების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა და საჩივარი საქმის მასალებთან ერთად, 5 დღის ვადაში განსახილველად გადაეგზავნა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 ივნისის განჩინებით ნ. ხ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 17 თებერვლისა და 2017 წლის 7 მარტის განჩინებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ისა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც კ. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობის პრივატიზაცია განხორციელებულია ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზაციის შესახებ“ კანონის საფუძველზე. მითითებული კანონი არ ითვალისწინებდა საპრივატიზებო ობიექტის მიწის ნაკვეთთან ერთად გასხვისების შესაძლებლობას, მიწის ნაკვეთი რჩებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში. შესაბამისად, საკუთრების მოწმობაში, რომლის ბათილობაზეც პირველი ინსტანციის სასამართლო მიუთითებს, აღნიშნულია მიწის ნაკვეთის მიწათსარგებლობის ფორმით გადაცემაზე, რაც სრულად პასუხობს მითითებული კანონის მოთხოვნებს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მიწის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე რეგულაციები ამოქმედდა მოგვიანებით, კერძოდ, ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონით (ძალადაკარგულია 07/11/2007 N5274 საქართველოს კანონით) განისაზღვრა, რომ ფიზიკურ პირებს და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებს მათ სარგებლობაში არსებულ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე ენიჭებოდათ კერძო საკუთრების უფლება. მითითებული კანონის 2.2. მუხლით დადგინდა: ფიზიკურ პირებსა და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებს კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭებათ მათ სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების შემდეგ მიწებზე: ა) პრივატიზებულ (კერძო) საწარმოთა სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეოდანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე; ბ) ფიზიკური პირების ან კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის სარგებლობაში დადგენილი წესით გამოყოფილ არასასოფლო-სამეურნეოდანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე; გ) იმ კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის სარგებლობაში დადგენილი წესით გამოყოფილ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც სახელმწიფომ დააფუძნა როგორც ამ კანონის ამოქმედებამდე, ისე მისი ამოქმედების შემდეგ.

პალატის მითითებით, ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის 3.1 მუხლის საფუძველზე, კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭათ საქართველოს მოქალაქეს და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, რეგისტრირებულ კერძო სამართლის იურიდიულ პირს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით ჰქონდათ გამოყოფილი. ამავე კანონის პირველი მუხლის საფუძველზე, მიწით სარგებლობის უფლების დამადასტურებელ საბუთად მიჩნეულ იქნა, ამ კანონის ამოქმედებამდე დადგენილი წესით რომელიმე შესაბამისი სამსახურის მიერ გაცემული მიწის ნაკვეთის მიმაგრების აქტი ან მიწის ნაკვეთის გეგმა ან სათანადო წესით მათი დამოწმებული ასლი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულებას თან ახლავს მიღება-ჩაბარების აქტი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ შენობა განთავსებულია 1500 კვ/მ-ზე, 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთის მიმაგრების შესახებ მითითებას შეიცავს საკუთრების უფლების მოწმობა. საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობის ტექნიკური პასპორტითაც დადგენილია, რომ (საჯარო რეესტრში დაცული ვერსია) შენობა განთავსებულია 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთზე.

ზემოაღნიშნული კანონის მოთხოვნათა გათვალისწინებით და მითითებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს წარმოეშვა კანონისმიერი ვალდებულება, მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთების საფუძველზე 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთი დაერეგისტრირებინა ნ. ხ-ის სახელზე.

სააპელაციო სასამართლო წინამდებარე დავის პირობებში ეჭვქვეშ არ აყენებს ა. ვ-ის სახელზე ყაზბეგის რაიონის მიწის რეფორმის კომისიის მიერ 1998 წლის 02 მარტს გაცემული №344 მიწის მიღება-ჩაბარების აქტის და თავად მიწის ნაკვეთის პირველადი რეგისტრაციის კანონიერების ფაქტს, მაგრამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ვერ იქცევა ნ. ხ-ის სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციის ბათილობის საფუძვლად, ვინაიდან, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 10 მარტის №290 დადგენილების პირველი მუხლი განსაზღვრავს: სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწები თავისი დანიშნულებით და შემდგომ მათზე საკუთრების სხვადასხვა ფორმით გავრცელების გათვალისწინებით იყოფა საკუთრივ სახელმწიფო მიწის ფონდად და მიწის რეფორმის ფონდად. მიწის რეფორმის ფონდი იქმნება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების ხარჯზე. მიწის რეფორმის ფონდში პირველ რიგში გამოიყოფა სოფლის მიმდებარე ნაკვეთები მრავალწლოვანი ნარგავების ფართობის ჩათვლით, აუცილებლობის შემთხვევაში კი - მარცვლეულის, კარტოფილისა და ბოსტნეულის კულტურების სამექანიზაციო ფართობი. სასამართლოს მითითებით, დადგენილია და სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული N110 მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს საკარმიდამო მიწის ნაკვეთს და ა. ვ-ზე გაცემულია მიწის შევსების წესით. მიწის დანიშნულებად მითითებულია - სათიბი. მიწა მდებარეობს დაბა ყაზბეგის ცენტრალურ ნაწილში და მიწის ნაკვეთს მინიჭებული აქვს არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის სტატუსი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელე სათანადო მტკიცებულებებზე დაყრდნობით ვერ ასაბუთებს, რომ მის დაინტერესებაში მყოფი მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ნ. ხ-ის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფარგლებში და შესაბამისად, ამ უკანასკნელის სახეზე განხორციელებული რეგისტრაცია მას, როგორც დაინტერესებულ პირს, აყენებს პირდაპირ და უშუალო ზიანს. საქმეზე მოძიებული და წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდება, რომ ა. ვ-ზე გაცემული მიწის ნაკვეთი შევიდა მიწის სარეფორმო ფონდში; მიწის ნაკვეთს შეეცვალა სტატუსი (არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი გახდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების); მიწის მიღება-ჩაბარების აქტში, ისევე როგორც დაუზუსტებელი სახით განხორციელებული რეგისტრაციის ეტაპზე ასახვა არ ჰპოვა მიწის ნაკვეთზე განთავსებულმა ხაზობრივმა ნაგებობებმა, რომელთა არსებობაუტყუარად დასტურდება საექსპერტოდასკვნის საფუძველზე; მოსარჩელე ვერ წარმოადგენს მტკიცებულებას იმის თაობაზე, რომ საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობისათვის მიმაგრებული მიწის ნაკვეთი არ შეადგენდა1500კვ/მ-ს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კ. დ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის პერიოდში მიწა სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა და მისი მფლობელობაში გადაცემა ხდებოდა ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებთან გაფორმებული წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე, შესაბამისი სასყიდლის გადახდის პირობით. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მიწის ნაკვეთი ნ. ხ-ს არ გადასცემია.

კასატორის მოსაზრებით, არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, მიწაზე საკუთრების უფლება ენიჭებოდათ მოსარგებლეებს, რაც დასტურდებოდა მიწის სარგებლობის უფლების საბუთით, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში ბუნებაში არ მოიპოვება, მიწის ნაკვეთი ნ. ხ-ს სარგებლობაში არ გადასცემია და მის მფლობელობაში არასდროს ყოფილა. სადავო 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთს ყოველთვის ფლობდა კ. დ-ის ოჯახი მიღება-ჩაბარების №334 აქტის საფუძველზე. სადავო 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დარეგისტრირდა 2006 წლის 9 ივნისს, 6 თვით ადრე, ნ. ხ-ის მიერ მითითებული მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცამდე, რაც შეფასების გარეშე დატოვა სასამართლომ.

კასატორის მოსაზრებით, ა. ვ-ის რეგისტრაციას გააჩნია უკეთესი სამართლებრივი საფუძველი, ვინაიდან, ურთიერთდაპირისპირებული ჩანაწერების არსებობის შემთხვევაში უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე არის რეგისტრირებული, ვინაიდან წინმსწრები რეგისტრაციის ჩანაწერის მოქმედება გამორიცხავს შემდეგი ჩანაწერის კანონიერებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული კ. დ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

კონკრეტულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს (ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილების გამგის) მიერ 1993 წლის 10 ნოემბერს ნ. ხ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების №... მოწმობის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნ. ხ-ისთვის გაცემის ნაწილში, ასევე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების (სააღრიცხვო ბარათი) ნ. ხ-ისთვის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის ნაწილში და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 28 აპრილის (№...) გადაწყვეტილების ნ. ხ-ისთვის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის ნაწილში ბათილად ცნობა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 1998 წლის 2 მარტს ყაზბეგის რაიონის მიწის რეფორმის კომისიის მიერ გაიცა №344 მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლითაც ა. ვ-ს სხვა ნაკვეთებთან ერთად გადაეცა ყაზბეგის რაიონში არსებული 0.09 ჰა მიწის ნაკვეთი. მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, ა. ვ-ისთვის გადაცემულ მიწის ნაკვეთს ჩრდილოეთით ესაზღვრება ძველი პოლიკლინიკა, სამხრეთით კომბინატი, ხოლო, აღმოსავლეთით და დასავლეთით - გზა.

2011 წლის 11 მაისს გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ ა. ვ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა ...ში არსებული 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ...) დაუზუსტებელი ფორმით, 1998 წლის 2 მარტის №344 მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე. ამავე ამონაწერის თანახმად, უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა 2006 წლის 9 ივნისს.

კ. დ-ი არის მ. ნ-ის პირველი რიგის მემკვიდრე, რომელმაც მიიღო, მაგრამ ვერ მოასწრო, 2012 წლის 10 მაისს გარდაცვლილი მეუღლის - ა. ვ-ის მემკვიდრეობის გადაფორმება.

2014 წლის 4 თებერვალს კ. დ-მა მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს და საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე მოითხოვა ა. ვ-ის საკუთრებაში არსებული 900 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (ს.კ. N...) რეგისტრაცია.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 29 აპრილის №... გადაწყვეტილებით შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება, იმ საფუძვლით, რომ სარეგისტრაციოდ წარმოდგენილ და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის არსებობდა ინსტრუქციით განსაზღვრული ზედდება, კერძოდ განცხადებას თანდართული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით, წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო მონაცემები არ შეესაბამებოდა მომიჯნავე უძრავი ნივთის (ს.კ. N...) საკადასტრო მონაცემებს და მიწის ნაკვეთის საზღვრები იჭრებოდა მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის საზღვრებში, შესაბამისად, წარმოსადგენი იყო კორექტირებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მცხეთის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 30 მაისს №... გადაწყვეტილებით „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22–ე მუხლის შესაბამისად, შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება.

საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილებასა და ნ. ხ-ს შორის 1993 წლის 3 აგვისტოს დაიდო №2 ხელშეკრულება სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ, რომლითაც ნ. ხ-მა იყიდა საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობა. ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული, რომ ნ. ხ-ს, რაიმე ფორმით გადაეცა 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილების გამგის მიერ 1993 წლის 10 ნოემბერს ნ. ხ-ის სახელზე გაიცა საკუთრების უფლების №... მოწმობა, რომლითაც მას გადაეცა 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობა.

საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ყაზბეგის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილებასა და ნ. ხ-ს შორის 1994 წლის 2 აგვისტოს გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ, რომლითაც ნ. ხ-ს საკუთრებაში გადაეცა საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობა. ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული, რომ ნ. ხ-ს, რაიმე ფორმით გადაეცა 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

2011 წლის 19 აპრილს ნ. ხ-მა მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურს და საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე მოითხოვა მის საკუთრებაში ...ში არსებული 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (ს.კ. ...) დაზუსტებული ფართის რეგისტრაცია. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 28 აპრილის №... გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ის სახელზე დაზუსტებული ფორმით დარეგისტრირდა ...ში არსებული 1500კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე მდგარი შენობა-ნაგებობა (ს.კ. N..., ნაკვეთის წინა ნომერი...).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობის პრივატიზაცია განხორციელებულია ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო საწარმოთა პრივატიზაციის შესახებ“ კანონის საფუძველზე. მითითებული კანონი არ ითვალისწინებდა საპრივატიზებო ობიექტის მიწის ნაკვეთთან ერთად გასხვისების შესაძლებლობას, მიწის ნაკვეთი რჩებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში.

შემდგომ მიღებული ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის (ძალადაკარგულია 07/11/2007 N5274 საქართველოს კანონით) 2.2. მუხლის შესაბამისად, კი ფიზიკურ პირებსა და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებს კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭებათ მათ სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების შემდეგ მიწებზე: ა) პრივატიზებულ (კერძო) საწარმოთა სარგებლობაში არსებულიარასასოფლო-სამეურნეოდანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე; ბ) ფიზიკური პირების ან კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის სარგებლობაში დადგენილი წესითგამოყოფილ არასასოფლო-სამეურნეოდანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე; გ) იმ კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის სარგებლობაში დადგენილი წესით გამოყოფილ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც სახელმწიფომ დააფუძნა როგორც ამ კანონის ამოქმედებამდე, ისე მისი ამოქმედების შემდეგ. ამავე კანონის 3.1 მუხლის საფუძველზე, კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭათ საქართველოს მოქალაქეს და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებულ კერძო სამართლის იურიდიულ პირს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით ჰქონდათ გამოყოფილი.

„ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1-ლი მუხლის შესაბამისად, მიწით სარგებლობის უფლების დამადასტურებელ საბუთად მიჩნეულ იქნა, ამ კანონის ამოქმედებამდე დადგენილი წესით რომელიმე შესაბამისი სამსახურის მიერ გაცემული მიწის ნაკვეთის მიმაგრების აქტი ან მიწის ნაკვეთის გეგმა ან სათანადო წესით მათი დამოწმებული ასლი.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულებას თან ახლავს მიღება-ჩაბარების აქტი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ შენობა განთავსებულია 1500 კვ/მ-ზე, 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთის მიმაგრების შესახებ მითითებას შეიცავს ასევე საკუთრების უფლების მოწმობა. საქმეზე ასევე მოძიებულ იქნა საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ძველი ადმინისტრაციული შენობის ტექნიკური პასპორტი (საჯარო რეესტრში დაცული ვერსია), რომელშიც აღნიშნულია, რომ შენობა განთავსებულია 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთზე.

ამდენად, ზემოაღნიშნული კანონის მოთხოვნათა გათვალისწინებით და მითითებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს წარმოეშვა კანონისმიერი ვალდებულება, მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთების საფუძველზე 1500 კვ/მ მიწის ნაკვეთი დაერეგისტრირებინა ნ. ხ-ის სახელზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის კ. დ-ის საკასაციო პრეტენზიებს და იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ ის გარემოება, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულება არ შეიცავს მითითებას ნ. ხ-ისათვის 1500 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გადაცემის თაობაზე, არ ეწინააღმდეგება სადავო პერიოდისათვის მოქმედ კანონმდებლობას და არ წარმოშობს საკუთრების მოწმობის, მიწის ნაკვეთის ნაწილში, ბათილობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან კ. დ-ის საკასაციო საჩივარზე ლ. ტ-ს 18.12.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, კ. დ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კ. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება;

3. კ. დ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლ. ტ-ის მიერ 18.12.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი