საქმე №ბს-772-772(კ-18) 18 სექტემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ზ. ქ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები: საქართველოს მთავრობა, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახური (მოპასუხეები)

მესამე პირები - შ. ნ-ე; ზ. ღ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. ქ-ემ 2015 წლის 18 დეკემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების - საქართველოს მთავრობისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ შ. ნ-ესთან (პ/ნ ...) დაკავშირებით საქართველოს მთავრობის 2015 წლის 3 აპრილის N696 განკარგულებისა და მის საფუძველზე განხორციელებული რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 17 აპრილის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოგვიანებით ზ. ქ-ემ დააზუსტა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ ასევე მიუთითა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული კოლეგიის 2016 წლის 6 იანვრის განჩინებით, საქმეში მესამე პირად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, ჩაბმულ იქნა შ. ნ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული კოლეგიის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინებით, საქმეში მესამე პირად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, ჩაბმულ იქნა ზ. ღ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. ქ-ის სარჩელი მოპასუხეების - საქართველოს მთავრობის, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახურის, მესამე პირების - შ. ნ-ის, ზ. ღ-ის მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ქ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით ზ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ქ-ემ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის არასასოფლო-სამეურნეო მიზნით გამოყოფისას სანაცვლო მიწის ათვისების ღირებულებისა და მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ“ საქართველოს კანონის 15¹ მუხლი, რომლის თანახმად, შ. ნ-ის საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის მიზნობრივი დანიშნულების შეცვლა დასაშვები იყო იმ შემთხვევაში, თუ ეს განპირობებული იყო აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის. საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2013 წლის 5 სექტემბრის N95 ბრძანების 18¹ მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის მიზნობრივი დანიშნულების შეცვლისთვის შ. ნ-ეს სააგენტოში უნდა წარედგინა აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროების შესახებ დასაბუთებული განცხადება. შ. ნ-ემ განცხადებაში მიუთითა, რომ აშენებულ სახლში აწარმოებდა შერეული საქონლით ვაჭრობას, რისთვისაც ითხოვდა მიწის ნაკვეთის დანიშნულების შეცვლას. საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 53-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, შ. ნ-ე დაჯარიმდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე ვაჭრობის გამო. სამართალდარღვევა არ შეიძლება ჩაითვალოს საზოგადოებრივ საჭიროებად. საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ საქართველოს მთავრობისთვის მომზადებულ სადავო განკარგულების პროექტს დაურთო განმარტებითი ბარათი ქონების დახასიათების თაობაზე, რომელშიც თავისი გამოგონილი საზოგადოებრივი საჭიროების დასაბუთება მიუთითა, კერძოდ, თითქოს შ. ნ-ე გეგმავდა მიწის ნაკვეთის მიზნობრივი დანიშნულების შეცვლას კომერციული ობიექტის მშენებლობისთვის. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ზემოაღნიშნულ დოკუმენტში არ არის მითითებული, რომ მიწის ნაკვეთზე აშენებული იყო საცხოვრებელი სახლი. ამასთან, 2015 წლის 25 დეკემბრის №... თავისსავე წერილში სააგენტო მიუთითებს, რომ კანონი არ ითვალისწინებს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის მიზნობრივი დანიშნულების შეცვლას არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებით, თუკი მასზე აშენებულია საცხოვრებელი სახლი, რაც ნიშნავს იმას, რომ საცხოვრებელი სახლის არსებობის მითითებით შეუძლებელი იქნებოდა შ. ნ-ის განცხადების დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის მე-14 მუხლი, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6, მე-8, 23-ე, 27-ე მუხლები და „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის „ნ“ ქვეპუნქტი, რითაც დასტურდება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ მიღებული რეგისტრაციის შესახებ N... (17.04.2015წ.) გადაწყვეტილების კანონსაწინაღმდეგო ხასიათი. „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ მე-14 მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთზე უფლება ვრცელდება ასევე მასზე განლაგებულ შენობა-ნაგებობაზე. შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის ცვლილება შეეხებოდა მასზე აშენებულ სახლსაც. „ადგილობრივი თვითმართველობის კოდექსის“ მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის „ნ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამშენებლო დოკუმენტაციის გაცემის და მშენებლობაზე ზედამხედველობის განხორციელების ექსკლუზიური უფლებამოსილება გააჩნიათ მხოლოდ ადგილობრივი თვითმართველობის ორგანოებს“. შესაბამისად, სსიპ საქართველოს მთავრობა არ იყო უფლებამოსილი მიწის დანიშნულების ცვლილებასთან ერთად საცხოვრებელი სახლისთვისაც შეეცვალა მიზნობრიობა.

კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის არასასოფლო-სამეურნეო მიზნით გამოყოფისას სანაცვლო მიწის ათვისების ღირებულებისა და მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომლის თანახმად მიწის მიზნობრივი დანიშნულების შეცვლას არ ექვემდებარება სარეკრეაციო ტერიტორიების გარეთ მდებარე, საქართველოს მოქალაქეების (კომლების, ოჯახების) კერძო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთები, მათზე მესაკუთრის პირადი საცხოვრებელი სახლის, სამეურნეო და დამხმარე ნაგებობების მშენებლობის შემთხვევაში. სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებს, რომ ტერმინი „სახლის მშენებლობის შემთხვევაში“ მოიცავს ისეთ შემთხვევას, როცა ამ ნაკვეთში მიმდინარეობს მშენებლობის პროცესი და თუ მშენებლობის პროცესი შეჩერდება, კანონის მოქმედებაც შეჩერდება. კასატორის მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული განმარტება არასწორია, კანონის ნორმა მოიცავს უკვე აშენებული სახლის შემთხვევას, ანუ თუ სახლი აშენდება მასზე დამაგრებული მიწა აღარ დაექვემდებარება მიზნობრიობის შეცვლას. ვინაიდან „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, აშენებული, მშენებარე და დანგრეული შენობაც კი ნაგებობად განიხილება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლი. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ჩაიდინა კანონის ისეთი დარღვევა, რასაც შედეგად უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა. საქართველოს მთავრობამ არ გამოიკვლია რატომ მოდიოდა წინააღმდეგობაში შ. ნ-ის კორექტირებულ განცხადებაში მითითებული დასაბუთება საზოგადოებრივი საჭიროების შესახებ სააგენტოს მიერ მომზადებულ განმარტებით ბარათთან და ხმა მისცა კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველ ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტს.

კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს, რომ გასაჩივრებული აქტებით მას არ ადგება პირდაპირი და უშუალო ზიანი, ვინაიდან შ. ნ-ე (ამჟამად ზ. ღ-ე) აწარმოებს იდენტური საქონლით უკანონო ვაჭრობას, რითაც უწევს უკანონო კონკურენციას და ადგება ფინანსური ზიანი. კასატორი აცხადებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი საგადასახადო დეკლარაციებით ჩანს, რომ საქონელბრუნვა წლების გასვლასთან ერთად თანდათანობით კლებულობს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საჭიროებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი მოთხოვნების დაცვას, მათ შორის, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი გამოკვლევისა და ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად აქტის დასაბუთების შესახებ მოთხოვნების დაცვას. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ფორმალური კანონიერება დაკავშირებულია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის პროცესთან და მოითხოვს, რომ აქტი უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დაცვით და შესაბამისი ფორმით იქნეს გამოცემული, ხოლო აქტის მატერიალური კანონიერება უკავშირდება აქტის შინაარსს, კერძოდ, აქტში ასახული კონკრეტული ურთიერთობის მოწესრიგება შესაბამისობაში უნდა იყოს მისი გამოცემის სამართლებრივ და ფაქტობრივ საფუძვლებთან, რაც მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ განსახილველ საქმეზე განხორციელდა.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად განმარტეს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით სასამართლო უფლებამოსილია გამოიტანოს გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, თუ ადმინისტრაციული აქტი ეწინააღმდეგება კანონს და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ან ინტერსს ან უკანონოდ ზღუდავს მას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დაინტერესებულ მხარეს უფლება აქვს გაასაჩივროს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დაინტერესებული პირი არის ნებისმიერ ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ადმინისტრაციული ორგანო, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე რომლის კანონიერ ინტერესებზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება. ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობისთვის აუცილებელია მოსარჩელის კანონიერ უფლებებს და ინტერესებს ადგებოდეს პირდაპირი და უშუალო ზიანი. ინტერესის არსებობა გულისხმობს მხოლოდ მხარის რეალურ, ფაქტობრივ ინტერესს და გამორიცხავს მორალურ ან თეორიულ ინტერესს. ამდენად, სარჩელის არსი არის ის, რომ გასაჩივრებული აქტი ზიანს უნდა აყენებდეს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან უკანონოდ უნდა ზღუდავდეს მის უფლებას. შესაბამისად, სარჩელი წარდგენილი უნდა იქნეს მხოლოდ იმ პირის ან პირების მიერ, რომელსაც ფაქტების მეშვეობით შეუძლია დაამტკიცოს, რომ მისი უფლებები და კანონიერი ინტერესები დარღვეული იქნა ამ აქტით.

მოსარჩელე სადავოდ ხდის აღმჭურველ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს - შ. ნ-ის საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების - 536.00კვ.მ მიწის ნაკვეთისთვის დანიშნულების შეცვლის შესახებ საქართველოს მთავრობის 2015 წლის 3 აპრილის N696 განკარგულებას და მის საფუძველზე განხორციელებული რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 17 აპრილის №... გადაწყვეტილებას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სადავო აქტების ბათილად ცნობის შესაძლებლობას გამორიცხავს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლის თანახმად, „დაუშვებელია კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, თუ დაინტერესებულ მხარეს კანონიერი ნდობა აქვს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიმართ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არსებითად არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან სხვა პირის კანონიერ უფლებებს ან ინტერესებს“. სადავო აქტების მიმართ კანონიერი ნდობის არარსებობის თაობაზე კასატორის მიერ დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი და საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების სამართლებრივ დასაბუთებას.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, რადგან დასტურდება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მე-4 და მე-5 ნაწილებით გათვალისწინებული მოსარჩელის უფლების დაცვის გარემოებების არსებობა. ამასთან, არ დასტურდება, რომ სადავო აღმჭურველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან მოსარჩელის კანონიერ უფლებებს ან კანონიერ ინტერესებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 ოქტომბრის განჩინება;

3. კასატორს - ზ. ქ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 24.07.2018წ. საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე