საქმე Nბს-717-717(2კ-18) 18 სექტემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „...ა“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციული - სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა ,ახალი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „...ამ“ 2014 წლის 25 ნოემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების- საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანთა სამინისტროსთან არსებული დავების განმხილველი საბჭოს მიმართ და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 2 დეკემბრის №62079 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 2 დეკემბრის №6-1519 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 5 მარტის №12691 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა აღნიშნული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მოქმედების შეჩერება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით სს „...ის“ შუამდგომლობა გასაჩივრებული აქტების მოქმედების შეჩერების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „...ამ“ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 2 დეკემბრის N62079 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 2 დეკემბრის N6-1519 საგადასახადო მოთხოვნა სადავო ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 5 მარტის N12691 ბრძანება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ მიიღოს ახალი გადაწყვეტილება. ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება უკანონოა, იურიდიულად დაუსაბუთებელია და იგი უნდა გაუქმდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

სსიპ „საწარმოთა მართვის სააგენტოს“ 2007 წლის 15 ივნისის №1-3/434 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა სს „...ის“ რეორგანიზაცია (ნატურით გაყოფა) და მის ბაზაზე ჩამოყალიბდა 6 დამოუკიდებელი საზოგადოება (შპს). რეორგანიზაციისას მასში მონაწილე იურიდიულ პირებს შორის განხორციელდა საზოგადოების ბალანსზე არსებული ძირითადი საშუალებების განაწილება. ჯგუფის ღირებულებით ბალანსში შემავალი ძირიტადი საშუალებების ნაწილი განაწილდა რეორგანიზაციაში მონაწილე საზოგადოებებს შორის, ხოლო ნაწილი დარჩა სს „...ის“ ბალანსზე. შემოწმებით დადგინდა, რომ საზოგადოების ჯგუფის ღირებულებით ბალანსში შემავალი ძირითადი საშუალებების ნაწილის რეორგანიზაციის მხარე იურიდიულ პირებზე გადაცემა არ აქვს ასახული ერთობლივ შემოსავალში. 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-2 და მე-10 ნაწილის საფუძველზე რეორგანიზაციის მხარე იურიდიულ პირებზე ძირითადი საშუალების გადაცემა ჩაითვალა რეალიზაციად მოგების გადახდის კუთხით, რითაც გაიზარდა ერთობლივი შემოსავალი.

საზოგადოებას 2007 წლის საანგარიშო პერიოდში საწყის სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობებად დეკლარირებული აქვს 412 776 ლარი, ხოლო საბოლოო სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობებად - 98 069 ლარი. საზოგადოების განმარტებით აღნშნული განპირობებულია შემდეგი გარემოებით: 2007 წლის 15 ივნისს სსიპ „საწარმოთა მართვის სააგენტოს“ 2007 წლის 15 ივნისის №1-3/434 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა სს "...ის“ რეორგანიზაცია (ნატურით გაყოფა), ამავე ბრძანებით აღნიშნული სასაქონლო მატერიალური ფასეულობები განაწილდა ექვს ახლადშექმნილ შპს-ზე, რის შედეგადაც სს ,,…ას" დარჩა 98 069 ლარის ღირებულების სასაქონლო მატერიალური ფასეულობები. იქიდან გამომდინარე, რომ საზოგადოებას საბოლოო სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობად აღიარებული აქვს 98 069 ლარი და საწყისი მარაგები უფიქსირდება 412 776 ლარი, მიჩნეულ იქნა, რომ საზოგადოებას გაზრდილი აქვს ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯი.

2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 215-ე და 177-ე მუხლების შესაბამისად, გამოვლენილი სხვაობა არ დაექვემდებარა გამოსაქვით ხარჯებში აღიარებას, შესაბამისად, გაიზარდა 2007 წლის დასაბეგრი მოგება. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, გადამხდელს დაერიცხა დამატებითი თანხები მოგების გადასახადში და ასევე საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა.

კასატორები არ იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ ვინაიდან რეორგანიზაციის (ნატურით გაყოფის) საფუძველზე დაფუძნდა ექვსი იურიდიული პირი და ფაქტობრივად განხორციელდა სახელმწიფოს მიერ სს ,,...ის" კაპიტალიდან აქტივების გამოტანა, რომლის აქციების 100% სახელმწიფოს საკუთრებაში იყო, აღნიშნულის გათვალისწინებით გამოყენებული უნდა ყოფილიყო 2011 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ა" ქვეპუნქტი.

კასატორები განმარტავენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილება არ დააყრდნო საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. ერთი მხრივ, სასამართლომ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად ჩათვალა საწარმოთა რეორგანიზაცია, მაგრამ მეორე მხრივ, რეორგანიზაციის ფარგლებში განხორციელებული სამეურნეო ოპერაციები დაჰყო ცალ-ცალკე ოპერაციებად და შეეცადა მხოლოდ ერთი სამეურნეო ოპერაციად განეხილა ყველა ოპერაცია, რაც საწარმოთა რეორგანიზაციის დროს განხორციელდა და ამასთან უარი თქვა იმ სპეციალური სამართლებრივი რეგულაციების გამოყენებაზე, რასაც საწარმოთა რეორგანიზაციისას საგადასახადო კოდექსი ადგენს. კასატორების განმარტებით, საწარმოთა რეორგანიზაცია კომპლექსურ ოპერაციათა ერთობლიობას მოიცავს, როგორიცაა იურიდიული პირების აქტივებისა და პასივების გადაცემა-გაცვლა, პარტნიორთა წილების გადანაწილეები, ძირითადი საშუალებებში გადაცემა, სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების გადაცმა და სხვა. სასამართლომ დააგინა, რომ ვინაიდან სახელმწიფო 100%-ით მონაწილეობდა დედა საწარმოში, საგადასახადო ორგანოს უნდა ეხელმძღვანელა ძველი საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით და საწარმოს მიერ აქტივების გამოტანა ერთობლივ შემოსავალში არ უნდა აესახა. კასატორები მიუთითებენ, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით სს „...ის“ მიერ რეორგანიზაციის შედეგად შექმნილ საწარმოებს არ გადაცემიათ ამორტიზაციის ერთი ნორმის მიხედვით დაჯგუფებული ჯგუფის ყველა აქტივი. ჯგუფის ღირებულებით ბალანსში შემავალი ძირითადი საშუალებების ნაწილი განაწილდა რეორგანიზაციაში მონაწილე საზოგადოებებს შორის, ხოლო ნაწილი დარჩა სს „...ის“ ბალანსზე, ამიტომ ის ჩაითვალა ქონების რეალიზაციად, რამაც გამოიწვია გადასახადების დარიცხვა. აქედან გამომდინარე, სახეზეა საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლის მე-10 ნაწილით (2011 წლამდე მოქმედი კოდექსის 215-ე მუხლის მე-10 ნაწილი) გათვალიწინებული შემთხვევა და შესაბამისად, საზოგადოება ვერ ისარგებლებდა 2011 წლამდე მოქმედი კოდექსის 215-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით.

კასატორები განმარტავენ, რომ რამდენადაც სსიპ „საწარმოთა მართვის სააგენტოს“ 2007 წლის 15 ივნისის №1-3/434 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა სს „...ის“ რეორგანიზაცია (ნატურით გაყოფა), შემოსავლების სამსახურმა შემოწმებისას იხელმძღვანელა 2011 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის სსკ-ის 215-ე მუხლით (იურიდიული პირების რეორგანიზაცია) და ვინაიდან ამორტიზაციის ერთი ნორმის მიხედვით დაჯგუფებული ჯგუფის ყველა აქტივის ერთდროულად გადაცემა არ მომხადარა, საწარმომ ვერ ისარგებლა იმ შეღავათით, რასაც რეორგანიზაციის შემთხვევაში კოდექსი ადგენდა, ხოლო სმფ-ების განაწილება საწარმოთა შორის მოექცა 2011 წლამდე მოქმედი სსკ-ის 215-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ფარგლებში, გადაცემა არ ჩაითვალა ქონების რეალიზაციად, ამდენად ამ შემთხვევაში ჩაითვალა, რომ საწარმოს ერთობლივი შემოსავალი სმფ-ების გადაცემის დროს არ მიუღია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატის მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან სსიპ ,,საწარმოთა მართვის სააგენტოს" 2007 წლის 15 ივნისის №1- 3/434 ბრძანებით სს ,,...ის” რეორგანიზაციის (ნატურის გაყოფა) საფუძველზე დაფუძნდა ექვსი იურიდიული პირი და ფაქტობრივად განხორციელდა სახელმწიფოს მიერ სს ,,...ის" კაპიტალიდან აქტივების გამოტანა, რომლის აქციების 100 % სახელმწიფოს საკუთრებაში იყო, სააპელაციო პალატამ მართებულად მიუთითა, რომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად, გამოყენებული უნდა იქნეს 2011 წლის 01 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი (2011 წლის 01 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი), რომლის თანახმადაც ერთობლივ შემოსავალში ასახვას არ ექვემდებარება, სახელმწიფოსათვის ან/და ადგილობრივი თვითმმართველობისათვის იმ საწარმოს კაპიტალიდან აქტივების გამოტანა, რომლის წილის/აქციების 50 პროცენტზე მეტი სახელმწიფოს ან/და ადგილობრივი თვითმმართველის საკუთრებაშია. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა ძირითადი საშუალებების გადაცემა არასწორად ჩათვალა ქონების რეალიზაციად მოგების გადასახადის კუთხით, რითაც გაიზარდა საზოგადოების ერთობლივი შემოსავალი. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ მოცემულ საქმეზე არ არის გათვალისწინებული საქმის სწორად გადაწყვეტის მიზნებისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობის მქონე ის გარემოება, რომ რეორგანიზაციისას განხორციელებული ჯგუფის ღირებულებით ბალანსში შემავალი ძირითადი საშუალების ნაწილის გადაცემა ვერ მიიჩნევა ქონების რეალიზაციად, რამდენადაც მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 111-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, თითოეული შენობა-ნაგებობა ცალკე ჯგუფად განიხილება, შესაბამისად, შენობებსა და ნაგებობებს ამორტიზაცია დაერიცხება თითოეულ ნაგებობაზე ცალ-ცალკე. ამდენად, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სასამართლომ მართებულად გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს_ წარმატების პერსპექტივა, შესაბამისად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე