საქმე №ბს-1043(კ-18) 6 ნოემბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „…ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური (მუნიციპალური ინსპექცია, ქალაქ თბილისის მერია (მოპასუხე)

მესამე პირი - გ. ს-ე

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მა“ 2014 წლის 4 ივლისს სარჩელით მიმართა ქ.თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის წინააღმდეგ და მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2014 წლის 2 აპრილის №000501 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2014 წლის 2 აპრილის №000316 დადგენილების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 12 ივნისის №1433 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე განკარგულების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 6 თებერვლის განჩინებით, საქმეში მესამე პირად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე ჩაება გ. ს-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 იანვრის განჩინებით, შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და იმავე სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით, რომლებზეც სააპელაციო სასამართლოში მიუთითებდა საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ შპს „...მა“ 2014 წლის 25 თებერვალს მიიღო სამშენებლო ნებართვა, რომლის მიმართაც, კასატორს გააჩნდა კანონიერი ნდობა, ამდენად არ არსებობდა მის მიმართ 2010 წლის 15 სექტემბრის №დ361-10 N000184 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე მიღებული დადგენილებიდან გამომდინარე მისი დაჯარების სამართლებრივი საფუძველი.

კასატორი ასევე არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ზედამხედველობის სამსახურის მიერ 2014 წლის 02 აპრილის №00501 დადგენილების კანონიერად მიჩნევასთან დაკავშრებით და მიუთითებს, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ ამ ჯარიმის დადგენის დროს (02.04.2014წ.) სამშენებლო სახლზე №67 გაცემული იყო მშენებლობის ნებართვა (რომლის ვადა იყო 2014 წლის 28 თებერვლიდან 2014 წლის 28 აგვისტოს ჩათვლით) და მიმდინარეობდა სამშენებლო სამუშაოები, რაც გამორიცხავს მშენებლობის მიტოვების გამო დაჯარიმების კანონიერებას. ამასთან, რაც შეეხება იმას, რომ 2014 წლის 19 მარტს (იმ დღეს, როდესაც ზედამხედველობის სამსახურმა შეამოწმა მშენებლობა) არ მიმდინარეობდა მშენებლობა, კასატორი აცხადებს, რომ არსად კანონში არ წერია, რომ თუკი ნებართვის მიმღები ნებართვის მიღებისთანავე არ დაიწყებს სამშენებლო სამუშაოებს, იგი უნდა დაჯარიმდეს. მიუხედავად იმისა, რომ ზედამხედველობის სამსახურმა დადგენილება დაჯარიმების შესახებ გამოსცა იმ ვადაში, როდესაც კასატორს ხელთ ჰქონდა ვადიანი მშენებლობის ნებართვა, სასამართლომ არ გაითვალისწინა აღნიშნული ფაქტი და სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 02.04.2014 წლის სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე მიღებული N000316 დადგენილებით შპს „...ი“ დაჯარიმდა 9000 ლარით, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2010 წლის 15 სექტემბრის №დ361-10 N000184 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე დადგენილებით დაკისრებული ჯარიმის სამართლებრივი საფუძვლების აღმოუფხვრელობის გამო.

ასევე დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა 2014 წლის 2 აპრილს N000501 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე გამოსცა №4-1/დ109-14 დადგენილება, რომლითაც შპს ,,...ი” (ყოფილი შპს ,,წ...”) დაჯარიმდა 10000 ლარით ქ. თბილისში, ..., სოფ. ...ში, ნაკვეთ N...-ში ობიექტის კონსერვაციის წესების დარღვევით მიტოვებისათვის. შპს ,,...ს” დაევალა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ქ. თბილისში, ..., სოფ. ...ი, ნაკვეთი N...-ში დადგენილი წესის დარღვევით მიტოვებული ობიექტის დემონტაჟი ან სამშენებლო სამუშაოების გაგრძელება.

ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 25 თებერვლის N1138859 (AR1198508) ბრძანებით დადგინდა ქ. თბილისში, ..., სოფ. ...ი, შპს ,,ზ...ის" საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი N...) ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის 2013 წლის 31 დეკემბრის N1065568 ბრძანებით შეთანხმებული კორექტირებული არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე მშენებლობის ნებართვის გაცემა; მშენებლობის ვადად განისაზღვრა 2014 წლის 28 თებერვლიდან 2014 წლის 28 აგვისტოს ჩათვლით. აღნიშნული კორექტირებული პროექტი არ ითვალისწინებდა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2010 წლის 15 სექტემბრის №დ361-10N000184 დადგენილებით გათვალისწინებულ კონსტრუქციულ დარღვევებს. ამდენად, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევის სუბიექტის მიერ სრულად არ აღმოფხვრილა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2010 წლის 15 სექტემბერს N000184 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული №დ361-10 დადგენილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, რაც ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის” 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სამმაგი ოდენობით ჯარიმის დაკისრების საფუძველს წარმოადგენს.

რაც შეეხება 2014 წლის 2 აპრილს N000501 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული №4-1/დ109-14 დადგენილების კანონიერებას, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ ვინაიდან შენობა-ნაგებობის კონსერვაციის აქტი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს წარედგინა 2010 წლის 28 სექტემბერს და მშენებარე ობიექტის კონსერვაციის პერიოდი განისაზღვრა 2011 წლის 31 დეკემბრამდე, რომლის გასვლის, შემდეგაც არ გაგრძელებულა მშენებლობა, ადგილი ჰქონდა საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებით დამტკიცებული ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების" 90-ე მუხლი განსაზღვრული მშენებლობის კონსერვაციის საფუძვლებისა და პროცედურის დარღვევას, რაც ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის” 50-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სამართალდამრღვევის მიმართ 10 000 ლარით დაჯარიმების საფუძველია. ამდენად, ადგილი არ აქვს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 პრიმა მუხლით გათვალისწინებულ კანონის დარღვევას, რაც გამორიცხავს გასაჩივრებული ინდივიდუალურ - ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობისა და სარჩელის საფუძვლიანად მიჩნევის შესაძლებლობას.

კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 იანვრის განჩინება;

3. კასატორს - შპს „...ს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ 25.04.2018წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 950 ლარიდან 650 ლარი, როგორც ზედმეტად გადახდილი და სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, -210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი თღEშGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე