#ბს-1410(კ-18) 7 თებერვალი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 27 მაისს შპს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ შპს „...ის“ შავ სიაში დარეგისტრირების შესახებ სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2016 წლის 23 მაისის #1563 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ამასთან, მოსარჩელემ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მესამე ნაწილის საფუძველზე, მოცემულ საქმეზე სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს 2016 წლის 23 მაისის #1563 განკარგულების მოქმედების შეჩერების თაობაზე იშუამდგომლა.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხემ ისე დაიწყო და დაასრულა წარმოება, რომ მოსარჩელის შავ სიაში რეგისტრაციასთან დაკავშირებით მისთვის არ გაუგზავნია შეტყობინება და არც მოსაზრების წარდგენისათვის მიუცია რაიმე ვადა, რომლის ვალდებულებაც მოპასუხეს გააჩნდა. მოსარჩელის მითითებით, მან სადავო განკარგულების შესახებ გაიგო მხოლოდ მას შემდეგ, რაც სხვა ტენდერზე მონაწილეობისათვის წინადადების წარდგენისათვის მიმართა ელექტრონულ პორტალს.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხემ ისე მიიღო სადავო გადაწყვეტილება, რომ წარმოების დროს არ გამოუკვლევია საქმის გარემოებები სრულყოფილად, რომლის ვალდებულებაც მას ჰქონდა. ამასთან, მას მიადგა პირდაპირი და უშუალო ზიანი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 30 მაისის განჩინებით შპს „...ის“ შუამდგომლობა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების თაობაზე დაკმაყოფილდა; მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე შეჩერდა სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2016 წლის 23 მაისის #1563 განკარგულების მოქმედება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 ივლისის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, SPA... ელექტრონული ტენდერიდან შპს „...ის“ დისკვალიფიკაცია განხორციელდა ხელშეკრულების დადების უფლების მოპოვების მიზნით არაკეთილსინდისიერი ქმედების ჩადენის გამო. სასამართლოს განმარტებით, შპს „...ის“ მხრიდან ადგილი ჰქონდა არაკეთილსინდისიერ ქმედებას, აღნიშნული გარემოება დადასტურებულია სახელმწიფო შესყიდვებთან დაკავშირებული დავების განხილვის საბჭოს, საბოლოოდ კი, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით. ამასთან, განსახილველ საქმეზე მოსარჩელე კომპანიას არ წარმოუდგენია ისეთი სახის მტკიცებულება ან/და დასაბუთებული პოზიცია, რომლის გათვალისწინების შემთხვევაშიც მიღებული იქნებოდა განსხვავებული გადაწყვეტილება. შესაბამისად, შემსყიდველი ორგანიზაცია უფლებამოსილი იყო სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2011 წლის 7 აპრილის #9 ბრძანებით დამტკიცებული „გამარტივებული ელექტრონული ტენდერისა და ელექტრონული ტენდერის ჩატარების წესის“ მე-13 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, მოეხდინა შპს „...ის“ დისკვალიფიკაცია.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება მასზედ, რომ ელექტრონულ ფოსტაზე შეტყობინების გაგზავნა არ ითვლება კანონით დადგენილი წესით ინფორმირებად. სასამართლოს განმარტებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ კომპანიას შეტყობინება გაუგზავნა იმ ელექტრონულ მისამართზე, რომელიც მას მითითებული ჰქონდა პროგრამაში. ელექტრონული მისამართის მითითება ემსახურება მხარეთა შორის კომუნიკაციის წესის განსაზღვავს. იგი წარმოადგენს ერთგვარ განაცხადს მხარეთა შორის ელექტრონული გზით კომუნიკაციის შესაძლებლობის თაობაზე. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ ვინაიდან იგი წარმოადგენს ბაზარზე მოთამაშე ერთ-ერთ მსხვილ კომპანიას ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გააჩნდა მისი შავ სიაში რეგისტრაციის უფლებამოსილება. პალატის განმარტებით, პირთა შავ სიაში რეგისტრაცია უპირველესად ემსახურება ბაზარზე ჯანსაღი კონკურენციის დამკვიდრებას, სახელმწიფო შესყიდვების პროცესში პრეტენდენტთა არაკეთილსინდისიერი ქმედება კი საფრთხეს უქმნის ჯანსაღი კონკურენციის დამკვიდრებას. მათი შავ სიაში დარეგისტრირება ამგვარი ქმედებების ერთგვარ პრევენციას წარმოადგენს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, საქმეში არ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებს იმ ფაქტს, რომ კომპანიას ეცნობა მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ და მიეცა შესაძლებლობა დაეცვა მისი უფლებები და ინტერესები. კასატორს არასწორად მიაჩნია ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია მასზედ, რომ ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ მათ უნდა გაეგოთ ელექტრონული ფოსტის მეშვეობით. კასატორის მოსაზრებით, მხოლოდ ის გარემოება, რომ შესყიდვების სააგენტომ ელექტრონული ფოსტის მეშვეობით აცნობა შპს „...ს“ მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, არ ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ უზრუნველყო კომპანიის ინფორმირებულობა, რადგან ელექტრონულ ფოსტაზე წერილის გაგზავნა არ მიიჩნევა კომპანიის ინფორმირებად.

კასატორი მიუთითებს „შავი სიის წარმოების წესისა დ პირობების დამტკიცების შესახებ“ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2015 წლის 29 ოქტომბრის #19 ბრძანებით დამტკიცებული წესის მე-7 მუხლის მე-4 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავს, რომ ვინაიდან ის ბაზარზე მოთამაშე ერთ-ერთი მსხვილი კომპანიაა, ამასთან, ამ სფეროში გამოცხადებული ტენდერების ნახევარზე მეტი აქვს მოგებული, საკითხის არასრულყოფილად შესწავლის შემთხვევაში სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს არ უნდა მიეღო გადაწყვეტილება კომპანიის შავ სიაში რეგისტრაციის შესახებ. კასატორის მითითებით, ასეთ პირობებში ბაზარს ერთ-ერთი მთავარი მოთამაშე გამოეთიშება, რაც კონკურენციას არა თუ გაზრდის, არამედ შეამცირებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2016 წლის 23 მაისის #1563 განკარგულება, რომლითაც შპს „...ი“ დარეგისტრირდა შავ სიაში.

სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2011 წლის 7 აპრილის #9 ბრძანებით დამტკიცებულ „გამარტივებული შესყიდვის, გამარტივებული ელექტრონული ტენდერისა და ელექტრონული ტენდერის ჩატარების წესის“ მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სატენდერო კომისია ახდენს პრეტენდენტის დისკვალიფიკაციას ამ მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტი კი განსაზღვრავს პრეტენდენტის დისკვალიფიკაციის კონკრეტულ შემთხვევებს, კერძოდ, მითითებული პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, პრეტენდენტი ექვემდებარება დისკვალიფიკაციას, თუ ხელშეკრულების დადების უფლების მოპოვების მიზნით ჩაიდენს არაკეთილსინდისიერ ქმედებას.

სატენდერო კომისიის 2016 წლის 23 მარტის #6 ოქმში დაფიქსირებული შემსყიდველი ორგანიზაციის პოზიციის მიხედვით, SPA…, ასევე, SPA… და SPA… ტენდერების მიმდინარეობის კომპლექსური ანალიზის შედეგად ირკვეოდა, რომ მონაწილე პრეტენდენტებს: შპს „...სა“ და შპს „ფ…“-ს შორის ადგილი ჰქონდა შეთანხმებას, ამ ტენდერის შედეგად მეტი მატერიალური გამორჩენის მიღების მიზნით, ხოლო მათ შორის სამართალურთიერთობის არსებობა დასტურდებოდა შპს „...ის“ მიერ სისტემაში ატვირთული MAF-ით. შპს „...ის“ დისკვალიფიკაციის შესახებ სატენდერო კომისიის 2016 წლის 23 მარტის #6 სხდომის ოქმის კანონიერების შეფასების პროცესში, სახელმწიფო შესყიდვებთან დაკავშირებული დავების განხილვის საბჭომ დაადგინა, რომ შპს „...მა“ და შპს „ფ…“-მა სატენდერო წინადადება წარადგინეს და ვაჭრობის მიმდინარეობისას ფასები დააფიქსირეს ერთი და იმავე IP მისამართიდან. საბჭომ მიიჩნია, რომ შპს „...მა“ და შპს „ფ…“-მა SPA… ელექტრონულ ტენდერში ხელშეკრულების დადების უფლების მოპოვების მიზნით ჩაიდინეს არაკეთილსინდისიერი ქმედება.

ამასთან, აღსანიშნავია, რომ კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ შპს „...ის“ დისკვალიფიკაცია განხორციელდა კანონიერად, ვინაიდან საქმის მასალებით დადასტურდა, რომ ხელშეკრულების დადების უფლების მოპოვების მიზნით შპს „...მა“ ჩაიდინა არაკეთილსინდისიერი ქმედება.

სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს თავმჯდომარის 2015 წლის 29 ოქტომბრის #19 ბრძანებით დამტკიცებული „შავი სიის წარმოების წესისა და პირობების“ მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, შემსყიდველი ორგანიზაცია ვალდებულია, პრეტენდენტის/მიმწოდებლის შავ სიაში დარეგისტრირების მოთხოვნით დაუყოვნებლივ მიმართოს სააგენტოს წერილობითი შეტყობინებით, თუ წარმოიშობა პრეტენდენტის/მიმწოდებლის ამ წესის მე-3 მუხლით გათვალისწინებული შავ სიაში რეგისტრაციის საფუძველი. აღნიშნული წესის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საქმეში არსებული გარემოებების გამოკვლევის, შეფასებისა და ურთერთშეჯერების შედეგად, სააგენტო ადგენს, არსებობს თუ არა პრეტენდენტის/მიმწოდებლის შავ სიაში დარეგისტრირების საფუძველი.

ამავე წესის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გამარტივებული ელექტრონული ტენდერისა და ელექტრონული ტენდერის შემთხვევაში, პრეტენდენტის/მიმწოდებლის შავ სიაში დარეგისტრირების საფუძველია, თუ პრეტენდენტი დისკვალიფიცირებულია ტენდერიდან ხელშეკრულების დადების უფლების მოპოვების მიზნით არაკეთილსინდისიერი ქმედების ჩადენის გამო.

იმის გათვალისწინებით, რომ შპს „...ის“ მიერ სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელების პროცესში განხორციელდა არაკეთილსინდისიერი ქმედება, რაც დასტურდება სახელმწიფო შესყიდვებთან დაკავშირებული დავების განხილვის საბჭოს, საბოლოოდ კი, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით და რისი გამაბათილებელი მტკიცებულება ან/და დასაბუთებული არგუმენტაცია მხარეს არ წარმოუდგენია, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შემსყიდველი ორგანიზაცია უფლებამოსილი იყო მოეხდინა შპს „...ის“ დისკვალიფიკაცია, რაც ზემოაღნიშნული წესის შესაბამისად, წარმოშობს მისი შავ სიაში რეგისტრაციის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარზე 29.10.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...ს“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 ივლისის განჩინება;

3. შპს „...ს“ (ს/კ …) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 29.10.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი