#ბს-1046(კ-18) 13 დეკემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 25 მაისს მ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საქმეთა საბჭოს (ზონალური საბჭო) მიმართ, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 8 აპრილის №1831364 ბრძანების, 2013 წლის 24 აპრილის №654967 გადაწყვეტილების, 2013 წლის 8 აგვისტოს №837264 ბრძანების, 2013 წლის 27 ნოემბრის №1014896 ბრძანების, 2014 წლის 9 იანვრის №1073250 ბრძანების, 2015 წლის 3 მაისის №1874348 ბრძანების, ასევე, ქ. თბილისის მერის 2013 წლის 17 აპრილის №747 განკარგულების, 2013 წლის 16 სექტემბრის №2013 განკარგულების, 2015 წლის 13 მარტის №1463 ბრძანების, კ2 კოეფიციენტის გაზრდასთან დაკავშირებით, ზონალური საბჭოს 2013 წლის 8 აპრილის №633534 გადაწყვეტილების, 2014 წლის 10 სექტემბრის №892041 გადაწყვეტილებისა და 2015 წლის 23 თებერვილის №1747070 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 5 აგვისტოს და 7 აგვისტოს განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს „...“, გ. ს-ი და გი. ს-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია და ნ. ო-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ი. ბ-ე, ი. ღ-ი და ლ. ა-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 26 იანვრის სასამართლო სხდომაზე მ. ს-მა წარადგინა განცხადება სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტებასთან დაკავშირებით, რომლითაც დამატებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 8 დეკემბრის №ბ-88321/07 ბრძანებისა და მშენებლობის ქალაქგეგმარებითი პირობებთან შესაბამისობის 2015 წლის 16 ნოემბრის №2289737 (AR1355504) დასკვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 12 თებერვლის განჩინებით, მ. ს-ის დაზუტებული სასარჩელო მოთხოვნები, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 8 დეკემბრის №ბ88321/07 ბრძანებისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 16 ნოემბრის №2289737 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე არ იქნა მიღებული სასამართლოს წარმოებაში.

2016 წლის 9 მარტს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად მოითხოვა: აქტის გამოცემაზე ქ. თბილისის მერიის ფაქტობრივი უარის ბათილად ცნობა, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 16 ნოემბრის №2289737 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა №13-ში მდებარე ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღების შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 8 დეკემბრის №ბ-88381/07 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 23 მაისის განჩინებით მ. ს-ის 2016 წლის 9 მარტის დაზუტებული სასარჩელო მოთხოვნები, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე დატოვებულ იქნა განუხილველად.

2016 წლის 22 მარტს მ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ, სსიპ ქალაქ თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 16 ნოემბრის №2289737 გადაწყვეტილების, ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა №13-ში მდებარე ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღების შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 8 დეკემბრის №ბ-88381/07 ბრძანებისა და აქტის გამოცემაზე ქ. თბილისის მერიის ფაქტობრივი უარის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 19 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. ს-ი და შპს „ა...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 4 ივლისის განჩინებით ერთ წარმოებად, ერთად განხილვისათვის გაერთიანდა მითითებული ადმინისტრაციული საქმეები.

მოსარჩელის განმარტებით, ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებებით, ქალაქ თბილისის მერის განკარგულებებითა და ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ბრძანებებით დაუსაბუთებლად მოხდა საპროექტო ტერიტორიის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა საკუთრების შეზღუდვა და მათი ინტერესების ხელყოფა, რაც გამოიხატა საცხოვრებელი პირობების გაუარესებაში. მოსარჩელის მითითებით, საფრთხის შემცველი შენობის აღმართვაზე გაცემული ბრძანებები არის უკანონო და ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინებით მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სადავო პერიოდში მოქმედი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 25-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, სპეციალური ზონალური შეთანხმება ითვალისწინებს კონკრეტული მიწის ნაკვეთებისათვის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსიურობის (კ-2) კოეფიციენტების მაჩვენებლების გაზრდას, აგრეთვე გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებას, რომელნიც ამ წესების მოთხოვნებით საჭიროებენ სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებას. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ქალაქ თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს ქ. თბილისის მერი, დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის დასკვნის საფუძველზე.

სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ კონკრეტული მიწის ნაკვეთის გამოყენების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდასთან დაკავშირებით, თავის უფლებამოსილების ფარგლებში შესაბამის დასკვნას გასცემს ზონალური საბჭო და მოცემულ შემთხვევაში, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მიერ აღნიშნული სადავო გადაწყვეტილებების მიღებისას გათვალისწინებულ იქნა სწორედ ზონალური საბჭოს დადებითი დასკვნები. პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთის ქალაქმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდა შესაძლებელია მხოლოდ მშენებლობის ნებართვის გაცემამდე, ვინაიდან ზემოაღნიშნული „წესების“ 25-ე მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილება მიიღება მშენებლობის ნებართვის ნებისმიერ სტადიაზე. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდასთან დაკავშირებით, მშენებლობის ნებართვის გამცემი ადმინისტრაციული ორგანო ქალაქ თბილისის მერის გადაწყვეტილების საფუძველზე იღებდა არქიტექტურული პროექტის კორექტირებისა და შესაბამისი მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესახებ გადაწყვეტილებას.

პალატამ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოცემულ შემთხვევაში, კ2 კოეფიციენტის გაზრდის შედეგად, საპროექტო მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონის ცვლილება არ მომხდარა და უფლებამოსილმა პირმა შეცვალა მხოლოდ მისი ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრი, ამასთანავე, ფუნქციური ზონის ცვლილებისათვის განსხვავებულ პროცედურებს ითვალისწინებდა სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 ივლისის №1-1/1254 ბრძანებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებები“, თუმცა აღნიშნულის გამოყენების აუცილებლობას მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა გასაჩივრებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2015 წლის 26 თებერვლის №1463 ბრძანების გამოცემის დროს მოქმედ ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 73-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ლ“ ქვეპუნქტზე, ამასთანავე, ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“, რომლის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის გამოყენების ინტესივობის კოეფიციენტის გაზრდა ხდება სპეციალური ზონალური შეთანხმებით, ხოლო ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს ქალაქ თბილისის მერი. რის გამოც პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის აპელირება იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერი წარმოადგენდა არაუფლებამოსილ პირს ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრის გაზრდის საკითხზე გადაწყვეტილების მიღებისას.

პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ ვინაიდან ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 24 აპრილის №654967 გადაწყვეტილებით მოხდა უშუალოდ საპროექტო მიწის ნაკვეთისათვის გარკვეული პირობების დადგენა, რომელიც გამომდინარეობდა კანონით უკვე განსაზღვრული მოთხოვნებიდან, დაუსაბუთებელია მოსარჩელის განმარტება ამ გადაწყვეტილებით მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრის კანონიერ ინტერესზე რაიმე გავლენის მოხდენის შესაძლებლობის თობაზე, მითუმეტეს, რომ ამ უკანასკნელის დამადასტურებელი დოკუმენტი საქმეში არ არის წარმოდგენილი.

პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ სადავო საკითხთან დაკავშირებით ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურში რამდენჯერმე გაიმართა ზეპირი მოსმენის სხდომა მარიკა და გ. ს-ების მონაწილეობით, სადაც მათ მიეცათ საკუთარი მოსაზრებების დაფიქსირების შესაძლებლობა, შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოსარჩელის აპელირება იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახური არ ითვალისწინებდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №13-ში მიმდინარე მშენებლობასთან დაკავშირებით მათ ინტერესებს.

საქმის მასალებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ N... (საპროექტო ტერიტორია) და N... (მოსარჩელის კუთვნილი) საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთები მომიჯნავე მიწის ნაკვეთებია და ესაზღვრებიან ერთმანეთს. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ კანონმდებლობა დასაშვებად მიიჩნევს უშუალოდ კუთვნილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვარზე ობიექტის მშენებლობას გარკვეული პირობით, ამასთანავე, საქმეში წარმოდგენილი შპს „კ...ის“ მიერ 2015 წლის 23 სექტემბერს მომზადებული დასკვნის თანახმად, მშენებარე სახლი ეტევა N... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საზღვრებში და არ ეხება მეზობელ ნაკვეთს კოდით: ..., რასაც ადასტურებს საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, სადაც შავი წყვეტილი პუნქტირით მოცემულია მშენებარე სახლის კონტური და წითელი ხაზით ორივე მიწის ნაკვეთის საზღვარი. პალატამ მართებულად მიიჩნია სასამართლოს მოსაზრება, რომ იმ პირობებში, როდესაც საწინააღმდეგო მტკიცებულება არ არის წარმოდგენილი, მიჩნეულ უნდა იქნეს, რომ მიჯნის ზონაში კანონის მოთხოვნათა დაცვით ობიექტის მშენებლობა უარყოფით ზეგავლენას ვერ მოახდენს მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ინტერესზე.

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა საქმის მასალებიდან გამომდინარე საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ საპროექტო ობიექტის ის ნაწილი, რომელიც ხვდება მოსარჩელის საკუთრების მხარეს მიჯნის ზონაში, განთავსებულია ყრუ კედლით, ხოლო აივნებზე ხედვის შემზღუდავი კედლების თავზე დატოვებული ღია ნაწილები მოწყობილია 2,20 მეტრამდე სიმაღლის ხედვის ბარიერით. პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მითითება, რომ ვინაიდან მომიჯნავე მიწის ნაკვეთებზე მრავალსართულიანი შენობა-ნაგებობების განთავსების წესებს არეგულირებს მითითებული ნორმები და ამასთან, განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის კუთვნილ და საპროექტო მიწის ნაკვეთებს გააჩნიათ ცალ-ცალკე მისასვლელები, დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მითითება ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ საგანგებო და გადაუდებელი სიტუაციების მართვის სააგენტოს 2014 წლის 14 აპრილის №01/01/269 წერილზე.

სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ დასკვნებზე, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქ. №13-ში მიმდინარე მშენებლობა დადებითად იქნა შეფასებული და მათში მითითებულია ის რეკომენდაციები, რომელთა გათვალისწინება უკეთესი შედეგის მომტანი იქნებოდა როგორც თავად ობიექტის, ასევე მომიჯნავე ტერიტორიის მესაკუთრეებისათვის.

ამასთან, აპელანტის მიერ წარდგენილ შპს „ს...ის“ 2015 წლის 22 მაისის №4/008 ექსპერტიზის დასკვნასა და კეთილმოწყობის საკითხთან დაკავშირებით პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ იმ შემთხვევაში თუ დამკვეთი გასცდა სადავო აქტით მინიჭებულ უფლებამოსილებებს, იგი წარმოადგენს ცალკე დავის საგანს და ზიანი არ შეიძლება გამომდინარეობდეს გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებიდან.

პალატამ ასევე მიუთითა, რომ საზოგადოებრივ საზღვართან მიმართებაში აქტების კანონიერების შესწავლა სცდება სარჩელის ფარგლებს, რამდენადაც, არ შეიძლება მოცემული გარემოება ზიანს აყენებდეს მოსარჩელის კანონიერ ინტერესებს; რაც შეეხება სამშენებლო მიწის ნაკვეთზე შენობის მაქსიმალურად დასაშვები სიმაღლის განსაზღვრას უკანა ეზოსთან მიმართებაში, „უკანა ეზო“ ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში დგინდება ქალაქგეგმარებითი პირობების ან/და განაშენიანების რეგულირების გეგმის საფუძველზე, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს.

პალატის მითითებით, იმ პირობებში, როდესაც ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრები დგინდება კონკრეტული საპროექტო ტერიტორიის მიმართ, ხოლო საქმეში არსებული მასალებით არ დგინდება სადავო აქტების გამოცემით მოსარჩელისათვის პირდაპირი და უშუალო ზიანის მიყენების ფაქტი, დაუსაბუთებელია კ1 და კ2 კოეფიციენტების თუნდაც არასწორედ დათვლით (გაანგარიშებით), მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის უფლებებზე უარყოფითი ზეგავლენის მოხდენის შესაძლებლობა, ასევე დაუსაბუთებელია მოსარჩელის კანონიერი ინტერესის შეზღუდვის გამოწვევის შესაძლებლობა სადავო მშენებლობის ფარგლებში მოწყობილი ავტოფარეხების რაოდენობით ან/და მშენებლობის ნებართვის გამცემ ადმინისტრაციულ ორგანოში ელექტრონული საქმის წარმოების დარღვევით, ასეთის არსებობის შემთხვევაში.

ამასთან, პალატამ საქმეში არსებული მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ იმ დროს, როდესაც დამკვეთის მიერ მშენებლობა უკვე ნაწარმოები იყო, ახალი მშენებლობის ნებართვა გაიცემოდა სწორედ მითითებული ნორმით გათვალისწინებული საჯარიმო ქვითრის საფუძველზე. ამასთანავე, საქმეში არსებული მასალებით არ დგინდება, რომ საპროექტო ობიექტთან დაკავშირებით პროექტის კორექტირების შესაბამისად მშენებლობის ნებართვა გაიცა უკვე წარმოებული სამშენებლო სამუშაოების გათვალისწინებით.

პალატის მითითებით, საქალაქო სასამართლომ სწორედ აღნიშნა, რომ როგორც ექსპლუატაციაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ ბრძანება, ისე ნაწარმოები მშენებლობის ქალაქგეგმარებით პირობებთან შესაბამისობის დადასტურების შესახებ გადაწყვეტილება არის უფლებამოსილ ორგანოსთან შეთანხმებული სანებართვო დოკუმენტაციის შემადგენელი ნაწილი, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია მოსარჩელის აპელირება, რომ ცალკე აღებული რომელიმე მათგანი თუ არ შეიცავს ობიექტის კონკრეტულ მაჩვენებელს, ეს წარმოადგენს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს, დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღების ეტაპზე უნდა მოეთხოვა ისეთი დოკუმენტები, როგორიცაა კონსტრუქციული მდგრადობის შესახებ დასკვნა ან/და ხაზობრივი ნაგებობების შემოწმების აქტები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მასალების ობიექტური შეფასებიდან. ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებები არ არის დასაბუთებული, მათი განხილვისას და გადაწყვეტილების გამოტანისას არ არის შესრულებული კანონმდებლობის მოთხოვნები. ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებები ეწინააღმდეგება თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის შექმნისა და დებულების დამტკიცების შესახებ ქ.თბილისის მერის 2008 წლის 15 ოქტომბრის №54 ბრძანების მე-3 მუხლს, რომლის თანახმად, კომისია სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების შეცვლის საკითხთან დაკავშირებით ვალდებული იყო უზრუნველეყო საჯარო მოსმენების ორგანიზება, რაც კანონსაწინააღმდეგოდ არ შეასრულა.

კასატორი ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნევს თბილისის მერის გამოცემულ აქტებს. კასატორის მითითებით, აქტებს საფუძვლად უდევს ზონალური საბჭოს სხდომის ოქმი, მაშინ როცა კანონის თანახმად გადაწყვეტილება უნდა ყოფილიყო გამოტანილი შესაბამისი ქალაქგეგმარებითი პროექტის, მშენებლობის ნებართვის გამცემის შესაბამისი სამსახურის და ქ.თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭოს დასკვნის საფუძველზე, რაც რეგულირდება თბილისის საკრებულოს №4-13 დადგენილების 22-ე-24-ე მუხლების შესაბამისად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსამართლემ შეფასება არ მისცა კ1 და კ2 კოეფიციენტების უკანონო გადამეტებას. ნებართვის გარეშე აშენებულმა 12-სართულიანმა შენობამ მომიჯნავე ნაკვეთზე მდებარე ორსართულიან სახლს და მასში მცხოვრებთა ჯანმრთელობას და სიცოცხლეს საფრხე შეუქმნა, გააუარესა საცხოვრებელი გარემოს მახასიათებლები.

ამასთან, კასატორის მითითებით, თბილისის მერის 13.03.2015 წლის №1463 ბრძანება გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, ვინაიდან ბრძანების გამოცემისას მოქმედებაში შესული იყო ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი და თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.12.2014 წლის №19-58 დებულება, რომლის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თბილისის მერი, თბილისის განვითარების დაგეგმვის მიზნით ხელმძღვანელობს თბილისის სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის დოკუმენტების მომზადებას და წარუდგენს მათ თბილისის საკრებულოს დასამტკიცებლად.

კასატორის განმარტებით, მშენებლობის ნებართვები გაცემულია საქართველოს მთავრობის №57 დადგენილების დარღვევით, მხედველობაში არ არის მიღებული სავალდებულო პროცედურები, წარდგენილი არ არის სავალდებულო დოკუმენტები.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ განიხილა და არ შეაფასა, რომ მიწის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით დადგენილი და სეისმომედეგი ნორმების საწინააღმდეგოდ შენობის სიმაღლე 16,4 მეტრით არის გადამეტებული: ნაცვლად 24.04.2013 წლის №654967 გადაწყვეტილებით მიწის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით დასაშვები 22 მეტრისა შენობის სიმაღლე არის 38,4 მეტრი. შენობის სართულების რაოდენობა გადამეტებულია მიწის გამოყენების პირობების შეცვლის გარეშე.

კასატორის მტკიცებით, არქიტექტურის სამსახურმა მომეტებული რისკის მე-IV კლასის შენობის პროექტში ცვლილებები დასაბუთების, გაანგარიშების და სავალდებულო საექსპერტო დასკვნების გარეშე დამკვეთს დაუმტკიცა. არქიტექტურის სამსახურმა 27.11.2013 წელს, 09.01.2014 წელს, 08.04.2015 წელს, 03.05.2015 წელს, 16.11.2015 წელს სავალდებულო საექსპერტო დასკვნების და შეფასების გარეშე კანონსაწინააღმდეგოდ გასცა ახალი მშენებლობის ნებართვები ისე, რომ ახალი ნებართვებით უკვე არსებული ნებართვები არ ცნო ძალადაკარგულად.

ამასთან, კასატორის განმარტებით, მიუხედავად არსებული დარღვევებისა, ზედამხედველობის სამსახურმა მიიღო შენობა ექსპლუატაციაში. არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემული დასტურის შემდეგ ზედამხედველობის სამსახურის 20.11.2015 წლის №000227 დადგენილებით კვლავ დაფიქსრდა დარღვევები, რომლებიც არ არის გამოსწორებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავოდ ხდის ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებებს, ქალაქ თბილისის მერის განკარგულებებსა და ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ბრძანებებს, რომელთაც დაუსაბუთებლად მიიჩნევს და მიუთითებს, რომ სადავო აქტებით მოხდა საპროექტო ტერიტორიის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა საკუთრების შეზღუდვა და მათი ინტერესების ხელყოფა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 31-ე მუხლი განსაზღვრავს შენობა-ნაგებობების პარამეტრების გადამეტების წინაპირობებს. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, „განაშენიანების რეგულირების წესებით“ დადგენილი იმ ძირითადი პარამეტრების ზღვრული მაჩვენებლები, რომლებიც მოცემულია ამ კანონის 28-ე მუხლის მე-4 პუნქტში ან დადგენილია იმავე მუხლის მე-5 და მე-6 პუნქტების მიხედვით, შეიცვლება ამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის ან სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) ცვლილება კომპენსირდება სხვა ღონისძიებებით; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები.

სადავო პერიოდში მოქმედი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 24-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებულ შეიძლება იყოს განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) გადამეტება წონასწორდება ან კომპენსირდება გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები; ხოლო ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად კი, ცალკეულ შემთხვევებში, როდესაც სამშენებლო ნაგებობის მშენებლობა გამართლებულია დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებულ მიზეზებთან (სოციალური, ეკონომიკური, კულტურული და ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით), დასაშვებია კოეფიციენტის (ტერიტორიის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსივობის (კ-2)) ზღვრული მაჩვენებლის გადამეტება, შესაბამისი ქალაქგეგმარებითი პროექტის, მშენებლობის ნებართვის გამცემის შესაბამისი სამსახურის და ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭოს დასკვნის საფუძველზე, რომელსაც განკარგულებით ამტკიცებს ქ. თბილისის მერი. ამასთან, 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სპეციალური ზონალური შეთანხმება ითვალისწინებს კონკრეტული მიწის ნაკვეთებისათვის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსიურობის (კ-2) კოეფიციენტების მაჩვენებლების გაზრდას, აგრეთვე გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებას, რომელნიც ამ წესების მოთხოვნებით საჭიროებენ სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებას. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად კი, ქალაქ თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს ქ. თბილისის მერი, დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის დასკვნის საფუძველზე.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის გამოყენების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდასთან დაკავშირებით, თავის უფლებამოსილების ფარგლებში შესაბამის დასკვნას გასცემს ზონალური საბჭო, რომლის დადებითი დასკვების გათვალისწინებითაც მიღებულ იქნა სადავო გადაწყვეტილებები. თბილისის მერს კი შეეძლო, თავისი დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გამოეცა შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდის თაობაზე, რის გამოც უსაფუძვლოა კასატორის მითითება მერის არაუფლებამოსილებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულის თაობაზე სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ გასაჩივრებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2015 წლის 26 თებერვლის №1463 ბრძანების დროს მოქმედი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის გამოყენების ინტესივობის კოეფიციენტის გაზრდა ხდებოდა სპეციალური ზონალური შეთანხმებით, ხოლო ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებდა ქალაქ თბილისის მერი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე ვერ დგინდება, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელების პროცესში, ქ. თბილისის მერი გასცდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებს და სადავო აქტი გამოსცა საჯარო და კერძო ინტერესების ბალანსის დარღვევით ან კანონით დადგენილი შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების გარეშე.

განსახილველ შემთხვევაში ცალსახაა, რომ სახეზეა აღმჭურველი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომელთა საფუძველზეც განხორციელდა იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება - განხორციელებულია მშენებლობა, ამასთან, ობიექტი მიღებულია ექსპლუატაციაში. აღმჭურველი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით მინიჭებული უფლების დაცვის მნიშვნელოვან წინაპირობას წარმოადგენს კანონიერი ნდობა. ხოლო აღმჭურველი აქტის ბათილად გამოცხადების საფუძველია მმართველობის კანონიერება, მმართველობის კანონიერების პრინციპი მოითხოვს კანონიერების აღდგენის მიზნით უკანონო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმებას. მმართველობის ორგანოს მიერ დაშვებული შეცდომის გამოსწორება და ამ მიზნით ადრესატისათვის აღმჭურველი გადაწყვეტილების გაუქმება საჭიროებს კანონიერებისა და კანონიერი ნდობის პრინციპების შეპირისპირების შედეგად თანაზომიერი გადაწყვეტილების მიღებას. კანონიერი ნდობა დაცვის ღირსია, უკეთუ დაინტერესებულმა მხარემ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება, განხორციელებული ღონისძიებებით დაინტერესებულმა მხარემ მიიღო სარგებელი და აქტის ბათილად გამოცხადებით მას მიადგება ზიანი. კანონიერი ნდობის დაცვა არ ხდება, უკეთუ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არსებითად არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან სხვა პირის კანონიერ უფლებებსა და ინტერესებს, ამ საფუძვლით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების შემთხვევაში დაინტერესებულ მხარეს უნდა აუნაზღაურდეს აქტის ბათილად გამოცხადებით მიყენებული ქონებრივი ზიანი. ამასთან, მმართველობის კანონიერების პრინციპისა და დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობის პრინციპის სამართლიანი ბალანსის დაცვისთვის თითოეულ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა მოხდეს აღმჭურველი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობით ადრესატისადმი მიყენებული ზიანისა და ამ აქტის ბათილად გამოუცხადებლობით მესამე პირებისა და საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის შეპირისპირება.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს მოცემულ შემთხვევაში აღმჭურველი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ადრესატისა და მოსარჩელის ინტერესების ურთიერთშეპირისპირებაზე და აღნიშნავს, რომ სადავო აქტების საფუძველზე განხორციელებულია მშენებლობა, ამასთან, ობიექტი მიღებულია ექსპლუატაციაში, აღმჭურველი აქტების გაუქმებით დამდგარი ზიანი კი განუზომლად დიდია, ხოლო მოსარჩელის მიერ დასახელებული გარემოებები არ ქმნის აღმჭურველი აქტების გაუქმების საფუძველს, არ დასტურდება, რომ განხორციელებული მშენებლობა საფრთხის შემცველია.

საქმეზე წარმოდგენილი დასკვნების თანახმად დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №13-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პროექტით გათვალისწინებული სამუშაოების განხორციელება შესაძლებელი იყო კონკრეტული ტექნიკური პირობებისა და კონსტრუქციული ღონისძიებების განხორციელებით, რომელთა დაცვის შემთხვევაში პროექტით გათვალისწინებული სამუშაოები არავითარ უარყოფით ზემოქმედებას არ იქონიებდა და ზიანს არ მიაყენებდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №11-ში მდებარე, მომიჯნავე მიწის ნაკვეთებზე განთავსებულ შენობას.

საქმეზე ასევე წარმოდგენილია მშენებლობის მშენებლობის დასრულების შემდეგ შედგენილი შპს „მ...ის“ 2015 წლის 16 ოქტომბრის დასკვნა, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №13-ში მდებარე შენობის ექსპლუატაციის მიზნით 8-სართულიანი, მანსარდისა და ავტოსადგომის მქონე შენობის საპროექტო დოკუმენტაციის გაცნობის, ჩატარებული ვიზუალური დათვალიერებისა და აპარატული შესწავლის შედეგების ანალიზის საფუძველზე დადგინდა შემდეგი: 1. სამშენებლო ღონისძიებები შესრულებულია მოქმედი სამშენებლო ნორმებისა და წესების დაცვით. შენობის ზომები ღერძებს შორის და კონსტრუქციების გეომეტრიული ზომები ემთხვევა საპროექტო მონაცემებს; კონსტრუქციებში გამოყენებული ბეტონის მარკა და არმატურა შესაბამისობაშია საპროექტო მონაცემებთან. გამოსაკვლევი შენობა კონსტრუქციულად მდგრადია და ვარგისია შემდგომი ექსპლუატაციისათვის; 2. ქ. თბილისში, ...ის ქ. №13-ში მდებარე შენობა არ გამოიწვევს ატმოსფერული ნალექების (ირიბი წვიმა, თოვლის დატვირთვა) ზემოქმედების გაზრდას მომიჯნავედ მდებარე ...ის ქ. №11-ში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე, რადგან ს.ნ. და წ. „სამშენებლო კლიმატოლოგია“ პნ …, ცხრილი 16-ის თანახმად, თბილისში, ...ის რაიონში ირიბი წვიმა არ გაითვალისწინება. ასევე, თოვლის დატვირთვა არ გადაეცემა მომიჯნავე შენობას, რადგან ...ის ქ. №13-ში მდებარე შენობის სახურავი კონსტრუქციულად მოწყობილია ისე, რომ მასზე მოსული თოვლის მასა დაცურების შემთხვევაში ვერ მოხვდება მეზობლის სახურავზე. თავდაცვის მიზნით, რეკომენდაციის სახით შესაძლებელია აღნიშნულ შენობებს შორის გაკეთდეს მოკირწყვლა ბეტონით, საძირკვლების ატმოსფერული ნალექების ჩადინებისაგან დასაცავად; 3. მდგრადობის თვალსაზრისით საპროექტო შენობა მეზობლად არსებულ შენობაზე უარყოფით გავლენას არ მოახდენს, რადგან საპროექტო შენობის საძირკველი ხიმინჯოვანია და დაფუძნებულია ძირითად ქანებზე, ასევე, დაცილება მეზობელ შენობასთან ნორმების ფარგლებშია. მშენებლობის დროს გავლენა არ შეინიშნებოდა, ხოლო რაც შეეხება ექსპლუატაციის პერიოდში უარყოფითი გავლენის შესაძლებლობას ...ის ქ. №11-ში მდებარე საცხოვრებელ შენობაზე მდგრადობის თვალსაზრისით გამორიცხულია, რადგან დაცულია ყველა საპროექტო და მოქმედი სამშენებლო ნორმები და წესები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ იმ შემთხვევაში თუ დამკვეთი გასცდა სადავო აქტით მინიჭებულ უფლებამოსილებებს, იგი წარმოადგენს ცალკე დავის საგანს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან მ. ს-ს საკასაციო საჩივარზე 26.07.2018წ. #12 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მ. ს-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 მაისის განჩინება;

3. მ. ს-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 26.07.2018წ. #12 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი