#ბს-1446(2კ-18) 21 თებერვალი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სს „…“ და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 9 ნოემბერს შპს „მ…საავადმყოფომ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ პაციენტების - ლ. კ-ის, თ. ჩ-ის, გ. ნ-ასა და ე. გ-ის შემთხვევების ნაწილში „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში გაწეული მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 21 ივნისის #04/47870 გადაწყვეტილებისა და შპს „მ...საავადმყოფოს“ 2016 წლის 12 ივლისის #1078/02 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2016 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის 2016 წლის 21 ივნისის #04/47870 გადაწყვეტილებით შპს „მ...საავადმყოფოს“ საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირების შედეგად რიგ შემთხვევებს განესაზღვრა სტატუსი - „არ ექვემდებარება ანაზღაურებას“. მოსარჩელე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებებს და აღნიშნავს, რომ უარის მიზეზები არ არის განმარტებული და შესაბამისად, საკმარისად დასაბუთებული.

მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული აქტები პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს სამედიცინო დაწესებულების კანონიერ უფლებას მიიღოს ანაზღაურება „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებით განსაზღვრული წესით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „მ... საავადმყოფოს“ სარჩელი მოპასუხე - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 21 ივნისის #04/47870 გადაწყვეტილება და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2016 წლის 12 ოქტომბრის #04/77576 გადაწყვეტილება პაციენტ ე. გ-ის მოთხოვნის ნაწილში; შპს „მ...საავადმყოფოს“ სარჩელი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 21 ივნისის #04/47870 გადაწყვეტილებისა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2016 წლის 12 ოქტომბრის #04/77576 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, პაციენტების ლ. კ-ის, თ. ჩ-ისა და გ. ნ-ას მოთხოვნის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „მ...საავადმყოფომ“, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსა და შპს „მ...საავადმყოფოს“ სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ „მ...საავადმყოფოს“ სარჩელი პაციენტების ლ. კ-ის, გ. ნ-ას და თ. ჩ-ის შემთხვევების ნაწილში უსაფუძვლოა, გასაჩივრებული სადავო აქტები მიღებულია კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნათა გათვალისწინებით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ე. გ-ის ნაწილში სადავო აქტები არ არის საკმარისად დასაბუთებული. სასამართლომ განმარტა, რომ საქმის განხილვა უნდა განხორციელდეს ადმინისტრაციული სამართლის უმნიშვნელოვანესი პრინციპის - კანონიერების პრინციპის ზედმიწევნით დაცვის საფუძველზე, რაც პირდაპირ გამომდინარეობს სამართლებრივი სახელმწიფოს პრინციპიდან და პირველ რიგში, გულისხმობს სახელმწიფოს ვალდებულებას - სამართლებრივი ნორმის სიცხადისა და სამართლებრივი შედეგების განჭვრეტადობის უზრუნველყოფის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა „მ...საავადმყოფოს“ უფლებამონაცვლე სს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტო მიუთითებს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებასა და საქმეზე არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ მითითებული დადგენილების მე-14 მუხლის, მე-15 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტისა და მე-15 მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად სარჩელი არ ექვემდებარება დაკმაყოფილებას.

კასატორის - „მ...საავადმყოფოს“ უფლებამონაცვლე სს „...ის“ განმარტებით, სასამართლოს დადგენილად უნდა მიეჩნია ის გარემოება, რომ ყველა პაციენტს ჩაუტარდა ჩარევა - NGSJ41 და არა NGSJ42, რაც „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილების 1.2. დანართით პაციენტების მკურნალობის მომენტში გათვალისწინებული არ იყო, ვინაიდან დადგენილებით გათვალისწინებული კოდები - NGSJ42, NGSJ52, NGSJ62, NGSJ72, NGSJ22 მოიცავს ჩარევის განხორციელებას მხოლოდ დიდი წვივის დიაფიზზე (ძვლის ცენტრალურ ნაწილზე), მოცემულ პაციენტთან კი აღინიშნებოდა დიდი წვივის დისტალური (ცენტრისგან დაშორებული) ნაწილის - აპიფიზის მოტეხილობა.

კასატორის მითითებით, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ ექიმმა არასწორად განსაზღვრა ჩარევის კოდი, არ არის დასაბუთებული და გამყარებული მტკიცებულებებით. კასატორი მიუთითებს ზემოაღნიშნული დადგენილების 15.2 მუხლზე და განმარტავს, რომ აღნიშნული განსაზღვრავს ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძვლებს და შეტყობინებისას მსგავსი სახით კოდირების წესის დარღვევისას საერთოდ არ ითვალისწინებს ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესაძლებლობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საქმეში შპს „მ... საავადმყოფოს“ საპროცესო უფლებამონაცვლედ ჩაერთო სს „...ი“.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრისა და 25 დეკემბრის განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სს „...ისა“ და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „...ისა“ და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

„საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში გაწეული მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 21 ივნისის #04/47870 სადავო გადაწყვეტილებით განისაზღვრა იმ სამედიცინო შემთხვევათა რეესტრი, რომლებზეც საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირების შედეგად სამედიცინო დაწესებულების მიერ შეტყობინებათა სისტემაში გეგმიური სტაციონარული მომსახურების ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევებში ჩატარებული ქირურგიული ჩარევის კოდი არ შეესაბამება ელექტრონულ სისტემაში დაფიქსირებულ კოდს. კერძოდ, ლ. კ-ის, თ. ჩ-ისა და გ. ნ-ას შემთხვევები. ე. გ-ის შემთხვევაში კი, შემთხვევათა რეგისტრაციის ელექტრონულ მოდულში გადაცემული დიაგნოზი არ დადასტურდა საანგარიშგებო სამედიცინო დოკუმენტაციის განხილვისას, რის გამოც მითითებული პროგრამული შემთხვევები არ ანაზღაურდა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ წარმოდგენილი სარჩელი პაციენტების ლ. კ-ის, გ. ნ-ას და თ. ჩ-ის შემთხვევების ნაწილში უსაფუძვლოა, შესაბამისად, აღნიშნულ ნაწილში სადავო აქტები მიღებულია კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნათა გათვალისწინებით, ვინაიდან „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილების 1,2 დანართით განსაზღვრული პაციენტისათვის გაწეული მომსახურების შესაბამისი მდგომარეობა (ICD10 - S82.3 დიდი წვივის დისტალური ნაწილის მოტეხილობა NGSP-NGSJ42 მუხლის ან წვივის მოტეხილობის შიდა ფიქსაცია ჩხირის ღეროს სერკლაჟის ან ლურსმნის გამოყენებით, დიდი წვივის დიაფიზი 6190000139) არ ითვალისწინებს თანაგადახდას მოსარგებლის მხრიდან.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პაციენტები ლ. კ-ი, თ. ჩ-ე და გ. ნ-ა შპს „მ...საავადმყოფოში“ მკურნალობდნენ გადაუდებელი სტაციონარული მომსახურების კომპონენტით (მიწოდებული დიაგნოზები ICD10 კოდი - S82.3, დიდი წვივის დისტალური ნაწილის მოტეხილობა, NGSJ41-NGSJ41 - დიდი წვივის ძვლის მოტეხილობის ოსტეოსინთეზი ჩხირების გამოყენებით (კოდი - SUR 2155125)), რაც ითვალისწინებდა თანაგადახდას პაციენტის მხრიდან. შესაბამისად, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ მართებულად მიიჩნია, რომ შეტყობინების სისტემაში (სამ შემთხვევასთან მიმართებით) გადაცემული დიაგნოზი და მისი დაზუსტება, ჩარევა არ ემთხვევა პაციენტის სამედიცინო დოკუმენტაციაში არსებულ მონაცემს, ვინაიდან პაციენტების სამედიცინო დოკუმენტაციით დასტურდება, რომ ჩარევა იდენტურია საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილების #1 დანართში მითითებული კოდის (ICD10 - S82.3 დიდი წვივის დისტალური ნაწილის მოტეხილობა NGSP-NGSJ42 მუხლის ან წვივის მოტეხილობის შიდა ფიქსაცია ჩხირის ღეროს სერკლაჟის ან ლურსმნის გამოყენებით, დიდი წვივის დიაფიზი 6190000139), რომელიც არ ითვალისწინებს თანაგადახდას მოსარგებლის მხრიდან.

საქმეში არსებული, შპს „მ...საავადმყოფოს“ მიერ შედგენილი პაციენტის ისტორიის მიხედვით, ე. გ-ი საავადმყოფოში ჰოსპიტალიზირებულ იქნა 2016 წლის 16 იანვრიდან 2016 წლის 21 იანვრის ჩათვლით, დიაგნოზით - გასტრო-ინტენსტინური სისხლდენა, დაუზუსტებელი (K92.2), ხოლო კლინიკური დიაგნოზი განისაზღვრა შემდეგნაირად: გასტრო-ინტესტინური სისხლდენა, დაზუსტებული (K92.2). შპს „მ...საავადმყოფოს“ აბდომინური და ტრავმატოლოგია-ორთოპედიის დეპარტამენტის მიერ ჩატარებული ლაბორატორიული კვლევის (ანალიზი ფარულ სისხლდენაზე - FA.2.2) თანახმად, პაციენტს დაუდგინდა ფარული სისხლდენა (დადებითი). 2016 წლის 16 იანვრის მიმართვის თანახმად, შპს „მ...საავადმყოფოს“ მიერ მოთხოვნილი იყო ე. გ-ისთვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურება მოსახლეობის საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში. მიმართვით განსაზღვრულია, რომ პაციენტს გაეწია გადაუდებელი მომსახურება, ICD10 კოდი - K 92.2; გასტროინტესტინური სისხლდენა, დაუზუსტებელი. აღსანიშნავია, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებში მითითებულია, რომ კლინიკის მიერ შემთხვევათა რეგისტრაციის ელექტრონულ მოდულში გადაცემული დიაგნოზი ICD10-K92.2_6050003934 (დაუზუსტებელი გასტროინტესიური სისხლდენა), საანგარიშგებო დოკუმენტაციის განხილვისას არ დადასტურდა. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებითაც, მოპასუხე მხარის აღნიშნული მოსაზრება ვერ იქნება გაზიარებული. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტას იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები პაციენტ ე. გ-თან მიმართებაში არ შეიცავს საკმარის დასაბუთებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სს „...ს“ საკასაციო საჩივარზე 13.11.2018წ. #23069687 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, ხოლო სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 18.12.2018წ. №36651 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სს „...ს“ (ს/კ ...) და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/კ 202178927) უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210-210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „...ისა“ და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინება;

3. სს „...ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 13.11.2018წ. #23069687 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/კ 202178927) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 18.12.2018წ. №36651 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი