საქმე №ბს-166 (კ-19) 23 აპრილი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ნ. ზ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების აღიარების კომისია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ზ-ემ 2017 წლის 27 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების აღიარების კომისიის მიმართ და მოითხოვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 11 ოქტომბრის №1888 განკარგულების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ზ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ.

სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 11 ოქტომბრის №1888 განკარგულება და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალა, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ნ. ზ-ის მოთხოვნასთან დაკაშირებით;

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ზ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ზ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო პალატის მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ მის მამას - მ. ზ-ეს 1991 წლიდან თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული ..., ... ტერიტორიაზე მდებარე 1265 კვ. მ არასასოფლო - სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია 58,6 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი შენობა- ნაგებობა, თუმცა აღიარების კომისიამ განცხადების განხილვისას მიუთითა, რომ 2005, 2010 და 2014 წლების მდგომარეობით არ ფიქსირდება მიწის ნაკვეთზე შენობის არსებობა. აღნიშნული არგუმენტი, რომელსაც კომისია ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში სხდომაზე საკითხის განხილვისას მხარეს მიუთითებდა, გაბათილდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ და დადგენილ ფაქტად იქნა მიჩნეული შენობა-ნაგებობების არსებობა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან დამადასტურებელ გარემოებას წარმოადგენს აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე შენობა - ნაგებობის არსებობა, რაზედაც 2008 წელს მ. ზ-ის მიერ წარდგენილ განცხადებაში მითითებული არ ყოფილა. ამდენად, სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიუთითა, რომ 2016 წლის განცხადებაში შენობის არსებობაზე მითითება არ მიიჩნევა ახლად აღმოჩენილ ან ახლად გამოვლენილ გარემოებად, იმ პირობებში, როდესაც 2008 წელს მ. ზ-ის განცხადების განხილვისას, მართალია, შენობის არსებობის შესახებ არ იქნა წარდგენილი მტკიცებულება, თუმცა არც კომისიის მიერ იქნა განმცხადებლისგან დამატებითი დოკუმენტაცია მოთხოვნილი შენობის არსებობის დასადგენად.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში დაირღვა საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ წესის მე-15 მუხლის 1-ლი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც, კომისია განცხადებას განიხილავს მიღებიდან 2 თვეში. თუ საკუთრების უფლების აღიარებისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა დასადგენად აუცილებელია 2 თვეზე მეტი, კომისია უფლებამოსილია, განცხადების განხილვის ვადა დამატებით გაზარდოს არაუმეტეს 6 თვისა. 2016 წელს წარდგენილ განცხადებაზე საბოლოო გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა 2017 წლის 11 ოქტომბერს - 1 წელზე მეტ ვადაში, რომლის შესახებაც არანაირი სამართლებრივად დასაბუთებული შეტყობინება განმცხადებელს არ მიუღია. სწორედ აქედან გამომდინარე, კასატორი ვარაუდობს, რომ ადგილი ჰქონდა პროცესის გაჭიანურებას იმ მიზნით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთს მინიჭებოდა სარეკრეაციო ზონის სტატუსი, რაც ავტომატურად გახდებოდა აღიარებაზე უარის საფუძველი. სარეკრეაციო ზონის არსებობის თაობაზე გასაჩივრებულ აქტში არ ყოფილა მითითება და ამის თაობაზე განმცხადებლისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ მოპასუხე მხარის შესაგებლიდან. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ მოპასუხე მხარე თავის გადაწყვეტილებას ეწინააღმდეგება, კერძოდ, ერთ შემთხვევაში უარის საფუძველი არის ახლადაღმოჩენილი გარემოებების არარსებობა, ხოლო სასამართლოში პოზიცია მთლიანად ეყრდნობა იმ ფაქტს, რომ მიწის ნაკვეთის ნახევარი არის სარეკრეაციო ზონა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საკრეაციო ზონასთან დაკავშირებით პირველად ქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა დამტკიცდა 2009 წელს 6-17 დადგენილებით. აღნიშნულ დადგენილებაში საერთოდ არ არის კონკრეტული ტერიტორიები გამოყოფილი და ფუნქციურ ზონებად დაყოფილი. არქიტექტურის სამსახურის ელ.მონაცემებით მხოლოდ 2018 წლის მდგომარეობით დგინდება, რომ სადავო მიწის ნაწილი ატარებს სარეკრეაციო ზონის ფუნქციას, ხოლო ნაწილი საცხოვრებლისას. შესაბამისად, ნებისმიერი ნორმატიული აქტი, რომელიც აუარესებს პირის სამართლებრივი მდგომარეობას, არ გავრცელდება უკუძალით. შესაბამისად, ნ. ზ-ეს გააჩნდა კანონიერი ნდობა, რომელიც ფინანსური და სხვა პრობლემების გამო ვერ იქნა ტექნიკურად გამოყენებული და საკუთრების უფლება დროულად რეგისტრირებული. ამასთან, გასათვალისწინებელია ისიც, რომ სადავო მიწის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთები, რომლებიც მსგავსად აღნიშნულისა მდებარეობს ნაწილობრივ სარეკრეაციო ზონაში, ხოლო ნაწილობრივ საცხოვრებელში, რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში როგორც ფიზიკურ, ასევე იურიდიულ პირთა საკუთრებაში. კერძოდ: საკადასტრო კოდით ..., ... და ... . აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია 2018 წელს. თუ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ კანონის მე-3 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით,საკუთრების უფლების აღიარება არ ხდება რეკრეაციული დანიშნულების ტერიტორიაზე, აუხსნელია ის ფაქტი, რომ სრულად 1265 კვ.მ-ზე ეთქვა მოპასუხეს უარი და არა ნაწილობრივ სარეკრეაციო ზონაში განთავსებულ მიწაზე.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებასთან დაკავშირებით იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს საეროდ არ უმსჯელია მოსარჩელის მთავარი მოთხოვნის საფუძვლებზე, კერძოდ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონით დადგენილი გამოცემის წესის დარღვევის გამო მის ბათილობაზე. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ცალსახაა, რომ დარღვეულია გამოცემის ვადა, რომლის გაჭიანურებასაც შესაძლოა ემოქმედა საბოლოო გადაწყვეტილებაზე, მით უმეტეს თუ გავითვალისწინებთ სადავო მიწის ნაკვეთის ნაწილისათვის სარეკრეაციო ზონის სტატუსის მინიჭების ფაქტს. ასევე სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ძირითადად აგებულია საკითხებზე, რომელიც მხარისათვის ცნობილი გახდა გადაწყვეტილების გასაჩივრების შემდგომ სასამართლო სხდომაზე, რაც ირიბად ადასტურებს იმას, რომ გამოცემული აქტი არ შეიცავდა სრულყოფილ დასაბუთებას, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის თანახმად, შესაძლოა გახდეს ბათილობის საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 თებერვლის განჩინებით ნ. ზ-ის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ზ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, სოფელ ..., ... ტერიტორიაზე მდებარე 1265,00 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების აღიარების მიზნით მოსარჩელის მამამ - მ. ზ-ემ 2008 წლის 20 მაისს და 2010 წლის 21 მაისს განცხადებებით მიმართა ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას. 2008 წლის განცხადება არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ არ დასტურდებოდა მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტი, ხოლო 2010 წლის 21 მაისის განცხადების განხილვის შედეგად, კომისიამ 2010 წლის 04 ივნისს მიიღო გადაწყვეტილება განცხადების განხილვაზე უარის თქმის თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ განმცხადებლის მიერ ახალი გარემოებების დამდგენი დოკუმენტაცია არ იყო წარდგენილი. დადგენილია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე შენობა - ნაგებობების არსებობის შესახებ ინფორმაცია წარდგენილი არ ყოფილა. ამავე მიწის ნაკვეთზე ანალოგიური მოთხოვნით კომისიას 2016 წლის 29 ივლისს განცხადებით მიმართა ნ. ზ-ემ და განცხადებაში მიუთითა, რომ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო ერთსართულიანი შენობა-ნაგებობა, რომელიც შეადგენს 58,6 კვ.მ-ს.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ 2017 წლის 11 ოქტომბერს მიღებული განკარგულებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ნ. ზ-ეს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, სოფელ ..., ... ტერიტორიაზე მდებარე 1265,00 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების აღიარებაზე.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებებს, რომ ვინაიდან სადავო მიწის ნაკვეთზე შენობა - ნაგებობის არსებობის შესახებ მოსარჩელის მამკვიდრებელს 2008 წელს წარდგენილ განცხადებაში მითითებული არ ჰქონდა, აღნიშნულ გარემოებაზე 2016 წელს ნ. ზ-ის მიერ მითითება ვერ ჩაითვლება ახლად აღმოჩენილ ან ახლად გამოვლენილ გარემოებად, რამდენადაც შენობის შესახებ მტკიცებულების წარდგენის შესაძლებლობა განმცხადებელს გააჩნდა 2008 წელსაც, თუკი ასეთი შენობა არსებობდა. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შესაბამისობაშია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილ მოთხოვნებთან, რადგან ანალოგიურ მოთხოვნაზე ადმინისტრაციულ ორგანოს უკვე ჰქონდა ნამსჯელი და მიღებული იყო შესაბამისი გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატა ასევე ვერ გაზიარებს კასატორის ვარაუდებს სარეკრეაციო ზონის სტატუსის მინიჭებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ ვინაიდან სააპელაციო პალატამ საქმეში წარმოდგენილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 09 აგვისტოს წერილით, დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით მოქცეულია საცხოვრებელ (სზ) და სარეკრეაციო (რზ-3) ზონაში, მასზე გათვალისწინებულია ასაფრენი სპეციალური შეზღუდვა და ამასთან იგი კვეთს ... საკადასტრო ერთეულს, ასეთი გარემოების არსებობის დადასტურებისას მართებულია სასამართლოს მიერ ,,ფიზიკურ და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ე" ქვეპუნქტის გამოყენება.

კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ზ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს - ნ. ზ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 24.01.2019წ. №19156368 საგადახდო დავალებით მ. ა-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე