საქმე Nბს-1269(კ-18) 15 იანვარი, 2019 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი - შპს „…ი“ (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო (მოპასუხე)
მესამე პირი - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2016 წლის 29 მარტს შპს „…მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და მოითხოვა სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 12 თებერვლის №… გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 9 მარტის №… გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება - 2088 კვ.მ. საერთო ფართის შენობა-ნაგებობებზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 ივნისის საოქმო განჩინებით, ადმინისტრაციულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მესამე პირად ჩაება სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილებით, შპს „…ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 9 მარტის №… გადაწყვეტილება. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 12 თებერვლის №… გადაწყვეტილება და დაევალა მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამოცემა, სადავო საკითხთან დაკავშირებით.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „…ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „…მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებებს და განმარტავს, რომ შპს „…მა“ 1994 წლის 15 სექტემბრის ხელშეკრულებით შეიძინა … ,,შ…თან“ არსებული სპორტნაგებობათა სამმართველოს ბალანსზე არსებული საქმიანი ეზოს კუთვნილი ქონება. აღნიშნული მყიდველს გადაეცა 1994 წლის 29 აგვისტოს №3 მიღება-ჩაბარების აქტით. შპს „…სა“ და „შ…ს“ შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენდა ორ კერძო სამართლის სუბიექტს შორის დადებულ გარიგებას, ის არ ექცეოდა სახელმწიფო პრივატიზების შესახებ კანონის ფარგლებში. მასზე საკუთრების მოწმობის (რომელიც სახელმწიფო პრივატიზაციის დასრულების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა) გაცემა არ ხორციელდებოდა და ნასყიდობის ხელშეკრულება მიღება-ჩაბარების აქტთან ერთად წარმოადგენდა ნასყიდობის დადასტურებისათვის საკმარის დოკუმენტს. აღნიშნული ხელშეკრულება თანდართულ დოკუმენტებთან ერთად დამოწმებული იყო ნოტარიუსის მიერ და ხელშეკრულების დადების დღიდან შპს „…ი“ კანონიერად ფლობდა და სარგებლობდა უძრავ - მოძრავი ქონებით. აღნიშნული ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მიზნით შპს „…მა“, როგორც მართლზომიერმა მოსარგებლემ, 2011 წელს მიმართა მარეგისტრირებელ ორგანოს და მოითხოვა მის სარგებლობაში არსებული ქ. თბილისში, …ში მდებარე 5160 კვ.მ ფართის უძრავი ქონების საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია, რაც არ დაკმაყოფილდა საკუთრების მოწმობის არარსებობის გამო. საჯარო რეესტრიდან მიღებული უარის შემდეგ შპს „…მა“ მიმართა საკუთრების ლეგალიზების კომისიას, მიწის ნაკვეთზე საკუთრების აღიარების მოთხოვნით, საიდანაც 2011 წლის 15 დეკემბრის N282 გადაწყვეტილებით მიიღო უარი, იმ საფუძვლით რომ დასტურდებოდა შპს „…ის“ მართლზომიერი მოსარგებლის სტატუსი და აღიარების კომისია არ იყო უფლებამოსილი ემსაჯელა წარდგენილ მოთხოვნაზე. აღიარების კომისიის უარის მიღების შემდეგ, შპს „…მა“ 2013 წელს ისევ მიმართა საჯარო რეესტრს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით, თუმცა ამჯერად რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი გახდა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ კანონის მე-74 მუხლი, რომელიც ადგენს, რომ 2012 წლის 1 იანვრიდან კერძო სამართლის იურიდიული პირი კარგავს მართლზომიერ მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ, ასევე თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების უფლებას.
კასატორი მიუთითებს, რომ კანონის ზემოაღნიშნული ნორმა სასამართლოს მიერ არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, იმის გამო, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს შპს „…მა“ მიმართა 2011 წელს და ამ დროიდან დაიწყო ბრძოლა თავისი კანონით მინიჭებული უფლებების დაცვისათვის. ამასთან, მითითებული ნორმა 2012 წლიდან არეგულირებს ურთიერთობებს და არა, 2011 წლიდან. შესაბამისათ, შპს „…ის“ აღნიშნული ნორმის გამოყენებით შეეზღუდა კონსტიტუციით დაცული და გარანტირებული საკუთრების უფლება და ვერ განახორციელა რეგისტრაციის განხორციელების თაობაზე მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილება. საჯარო რეესტრი, ხოლო შემდგომ უკვე სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო, საკმარისად გამოეკვლია ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას მოქმედი კანონმდებლობა და მისი სათანადო შესწავლისა და ანალიზის შედეგად აუცილებლად მივიდოდა იმ დასკვნამდე, რომ შპს „…ი“ ნამდვილად იყო უფლებამოსილი პირი მომხდარიყო მასზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.
კასატორი მიუთითებს, რომ ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში საკუთრების აღრიცხვა არ წარმოადგენდა 1994 წელს მოქმედი კანონმდებლობით აუცილებლობას საკუთრების შესაძენად. საკმარისი იყო მხოლოდ ხელშეკრულების არსებობა და ფაქტობრივ მფლობელობაში გადაცემა და აღნიშნული მსჯელობის გასამყარებლად მიუთითებს 1993 წლის „საქართველოს რესპუბლიკის კანონის“ მე-6 მუხლზე. კასატორი აღნიშნავს, რომ კანონი უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების გადასვლისთვის აწესებდა ორ სავალდებულო პირობას, პირველი-ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებას და მეორე, ნივთის მფლობელობაში გადაცემას. დასახელებულ შემთხვევაში ორივე პირობა სახეზეა. რაც შეეხება 1994 წლის 29 მაისის N 178 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, საზოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების საწარმოს მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის შესახებ“ დებულების მე-18 მუხლს, ეხებოდა იმ შემთხვევას, როდესაც სახელმწიფო ქონების გასხვისება ხდებოდა და არა კერძო საკუთრებაში არსებული ქონების, რაც სახეზეა დასახელებულ შემთხვევაში. ამდენად სასამართლოს და ადმინისტრაციულ ორგანოს აღნიშნული ნორმა არ უნდა გამოეყენებინა გადაწყვეტილების მიღებისას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „…ის“ საკასაციო საჩივარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით, შპს „…ის“ წარმომადგენლის - მ. რ-ის შუამდგომლობა კონსტიტუციური წარდგინებით საკონსტიტუციო სასამართლოსათვის მიმართვისა და საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებამდე საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „…ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენა ესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად გადაწყვიტა დავა.
საქმეზე დადგენილია, რომ თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1985 წლის 28 თებერვლის №05.18.117 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა პროფესიული კავშირების საქართველოს რესპუბლიკური საბჭოს თხოვნა და სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოს, თბილისის უბნის საქმიანი ეზოს ასაშენებლად გამოეყო მიწის ნაკვეთი, ფართობით - 2500 მ2, რაც შეეხება ნასყიდობის ხელშეკრულებას და მიღება-ჩაბარების აქტს, აღნიშნულის თანახმად, საქმიანი ეზოს ტერიტორიის საერთო ფართი შეადგენს 5160 კვ. მეტრს. ასევე საქმეში წარმოდგენილი 1994 წლის 15 სექტემბერს ნოტარიულად დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ფირმა ,,…ს“ (რომლის სამართალმემკვიდრეს სამგორის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 14 მარტის დადგენილების შესაბამისად წარმოადგენს შპს ,,…ი“) საკუთრებაში გადაეცა … ,,შ…თან“ არსებული სპორტნაგებობათა სამმართველოს ბალანსზე არსებული საქმიანი ეზოს კუთვნილი ქონება. იმ პირობებში, როდესაც საქმეზე მოძიებული და წარდგენილი ვერ იქნა ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების ტექინვენტარიზაციის ბიუროში რეგისტრაციის ფაქტი, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ გამსხვისებელს არ გააჩნდა ქონების გაყიდვის უფლება.
საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, ხელშეკრულების რეგისტრაციის არასავალდებულოობასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ 1994 წლის 15 სექტემბერს ნოტარიულად დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად, ხელშეკრულება საქართველოს რესპუბლიკის სამოქალაქო სამართლის კანონმდებლობის თანახმად, სანოტარო წესით დამოწმების დღიდან 3 თვის ვადაში ექვემდებარებოდა რეგისტრაციას ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს ტექინვენტარიზაციის ბიუროში. ვინაიდან დადგენილია, რომ ხელშეკრულება იმ პერიოდისათვის მოქმედი კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებული არ არის, აღნიშნული გარემოება ადასტურებს, რომ იურიდიული შედეგი ხელშეკრულებას არ მოჰყოლია. ამდენად, საქმეში არ მოიპოვება ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,კ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ისეთი სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას. განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ უზრუნველყო მის მიერ გამოცემული აქტის კანონიერების დადასტურება, რაც გასაჩივრებული ინდივიდუალურ - ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის კანონიერად მიჩნევისა საფუძველია.
საკასაციო პალატა, ასევე იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ 1994 წლის 15 სექტემბერს ნოტარიულად დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მართლზომიერი სარგებლობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად მიჩნევის მიუხედავად, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის 74 მუხლი გამორიცხავს იურიდიულ პირებთან მიმართებაში აღნიშნული კანონის რეგულაციების გამოყენების დაშვებას.
კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „…ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება;
3. კასატორს - შპს „…ს“ (ს/ნ …) დაუბრუნდეს 19.11.2018 წელს (რეფერენსი …) მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე
ნ. სხირტლაძე
