#ბს-1567(კ-18) 28 მარტი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ვ. რ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 29 იანვარს ვ. რ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ 1996 წლის 25 ივლისს გამოცემულ იქნა #12.788 დადგენილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა სატყეო მეურნეობის სახელმწიფო დეპარტამენტის წერილობითი მოთხოვნა და ... #84-ში მდებარე ორგანიზაცია „ს...ის“ საუწყებათაშორისო არასაცხოვრებელი ფართი ჩაირიცხა საბინაო კომუნალურ ფართში.

1997 წლის 13 ივნისს საქტყეპროექტის მიერ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების საფუძველზე, გაფორმდა საცხოვრებელი ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება და ქ. თბილისში, ... #84-ში მდებარე #10 ბინა საკუთრებით გადაეცა ვ. რ-ეს.

2004 წლის 21 ივნისს საქართველოს ეკონომიკის სამინისტრომ სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხეების - ქ. თბილისის მერიის, გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს სატყეო მეურნეობის საქვეუწყებო დაწესებულების, სსიპ „ს...ის“ წინააღმდეგ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 25 ივლისის #12.788 დადგენილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული დავის წარმოების პროცესში იგი მხარედ არ ყოფილა მიწვეული, თუმცა მიუხედავად ამისა, 2005 წლის 20 იანვარს ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის #12.788 დადგენილება თანმდევი შედეგით, რის საფუძველზეც გაუქმდა მოსარჩელის საკუთრების უფლება ქ. თბილისში, ... #84-ში მდებარე ბინა #10-ზე.

ამდენად, მოსარჩელემ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსათვის მის სასარგებლოდ 82 322 ლარის, კერძოდ, 42 130 ლარის ძირითადი ზიანისა და 40 192 ლარის, როგორც მიუღებელი შემოსავლის გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით ვ. რ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. რ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით ვ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ რომ მოსარჩელე ზიანის გამომწვევ ქმედებად მიიჩნევდა მოსამართლის მიერ გადაწყვეტილების გამოტანას ვ. რ-ის სავალდებულო მონაწილეობის გარეშე. ამ შემთხვევაში, საკითხი ეხებოდა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომლის უკანონობის დადასტურებისთვის არსებობდა ერთადერთი კანონით გათვალისწინებული გზა - გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლადაღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ მიუმართავს სასამართლოსთვის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის ხელახალი განხილვის მოთხოვნით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე - 208-ე მუხლებზე, აგრეთვე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე და 992-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისათვის ერთ-ერთ და უპირველეს წინაპირობად უნდა დადგინდეს მართლსაწინააღმდეგოდ მიყენებული ზიანის არსებობის ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ზიანის გამომწვევ ქმედებად სარჩელში მითითებული იყო ისეთ საპროცესო მოქმედებაზე, რომელიც უშუალოდ გადაწყვეტილების გამოტანას უკავშირდებოდა. ამასთან, მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მისთვის მიყენებული ზიანი გამოიხატებოდა გადაწყვეტილებით დამდგარ შედეგში, კერძოდ, მისი თქმით, მას გადაწყვეტილებით ჩამოერთვა საკუთრების უფლება, რითაც მიადგა მატერიალური ზიანი და იგი განსახილველი სარჩელით ამ ზიანის ანაზღაურებას ითხოვდა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო, რადგან კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ვერ იქნებოდა მოაზრებული ზიანის გამომწვევ ქმედებად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. რ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნების გამეორებით შემოიფარგლა, მას საერთოდ არ განუხილავს სააპელაციო საჩივრის საფუძვლები, გასაჩივრებულ განჩნებაში არ ჩამოუყალიბებია დასკვნებით, თუ რა მიზეზით არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მოტივები.

კასატორი განმარტავს, რომ მოსარჩელეს არც სარჩელში და არც სააპელაციო საჩივარში არ მიუთითებია, რომ მისი სასამართლო სხდომაზე მიუწვევლობა განცალკევებით ადასტურებდა მოპასუხის ქმედების მართლწინააღმდეგობას. პირიქით, სახელმწიფოს, როგორც მოპასუხის, პასუხისმგებლობის საფუძველია მისი სხვადასხვა უწყების ქმედებათა ერთობლიობა, რასაც შედეგად მოსარჩელის საკუთრების დე-ფაქტო ექსპროპრიაცია მოჰყვა. ამდენად, სასამართლო სახელმწიფო მექანიზმის მხოლოდ ერთ-ერთი რგოლია, რომელიც მონაწილეობდა მოსარჩელის საკუთრების ხელყოფაში.

კასატორი მიუთითებს, რომ იგი როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლოში სამართალწარმოების დროს მკაფიოდ აცხადებდა, რომ იგი პროცესზე მიწვეული უნდა ყოფილიყო მხარედ, კერძოდ, მოპასუხედ, რამდენადაც სამართალწარმოება უშუალო და პირდაპირ შედეგს წარმოშობდა მის მატერიალურ უფლებებზე. სააპელაციო სასამართლომ კი სააპელაციო საჩივრის იმ პრეტენზიის განხილვასაც აარიდა თავი, რომ კასატორი, მისი მატერიალურ-სამართლებრივი სტატუსით, მხარე იყო და არა მესამე პირი.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ გადაწყვეტილების კანონიერი ძალის სუბიექტური ფარგლები მოიცავს მხოლოდ პროცესის მხარეებს - ე.ი. მოსარჩელესა და მოპასუხეს (და არა - მესამე პირს). ობიექტური ფარგლები კი - იმ ფაქტებსა და სამართალურთიერთობებს, რომლებიც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით არის დადგენილი. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი სადავო სამართალწარმოების მხარე (მოსარჩელე, მოპასუხე) არ ყოფილა. იგი თუნდაც ფორმალურად საქმეში არც სავალდებულო მოწვევის მესამე პირად არ ყოფილა მიწვეული.

კასატორი აგრეთვე აღნიშნავს, რომ რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ემყარება არა დადგენილ ფაქტებსა და სამართლებრივ ურთიერთობებს, არამედ მოპასუხეთა (ქ. თბილისის მერია, გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტრო) მიერ სარჩელის ცნობას. ნიშანდობლივია, რომ გადაწყვეტილება საერთოდ არ შეიცავს აღწერილობით და სამოტივაციო ნაწილებს, სადაც სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობები უნდა იყოს ასახული.

კასატორის მოსაზრებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების უკანონობის ამ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნის გზით მტკიცებასთან მიმართებით. კასატორი მიუთითებს, რომ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა მისი გამოცხადებისთანავე - 2005 წლის 20 იანვარს, ხოლო აღნიშნული გადაწყვეტილების შესახებ კასატორისათვის ცნობილი გახდა პენიტენციური დაწესებულებიდან გათავისუფლების (2012 წლის 28 აგვისტოს) შემდეგ, როცა უკვე გასული იყო კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების გადასინჯვის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილი ხუთწლიანი საპროცესო ვადა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ვ. რ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასააბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 82 322 ლარის, კერძოდ, 42 130 ლარის ძირითადი ზიანისა და 40 192 ლარის, როგორც მიუღებელი შემოსავლის გადახდის დაკისრება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოსარჩელე ზიანის გამომწვევ ქმედებად მიიჩნევს მოსამართლის მიერ გადაწყვეტილების გამოტანას ვ. რ-ის სავალდებულო მონაწილეობის გარეშე. ამ შემთხვევაში საკითხი ეხება სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომლის უკანონობის დადასტურებისთვის არსებობს ერთადერთი კანონით გათვალისწინებული გზა - გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ან ახლადაღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტების თანახნად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ ერთერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; აგრეთვე, თუ პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლისა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისათვის ერთ-ერთ და უპირველეს წინაპირობად უნდა დადგინდეს მართლსაწინააღმდეგოდ მიყენებული ზიანის არსებობის ფაქტი. მოცემულ შემთხვევაში, ზიანის გამომწვევ ქმედებად სარჩელში მითითებულია ისეთ საპროცესო მოქმედებაზე, რომელიც უშუალოდ გადაწყვეტილების გამოტანას უკავშირდება. ამასთან, მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მისთვის მიყენებული ზიანი გამოიხატება გადაწყვეტილებით დამდგარ შედეგში, კერძოდ, მისი თქმით, მას გადაწყვეტილებით ჩამოერთვა საკუთრების უფლება, რითაც მიადგა მატერიალური ზიანი და ამ ზიანის ანაზღაურებას ითხოვს იგი წარმოდგენილი სარჩელით. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას და მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა უსაფუძვლოა, რადგან ზიანის გამომწვევ ქმედებად ვერ იქნება მოაზრებული კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ მიუმართავს სასამართლოსთვის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის ხელახალი განხილვის მოთხოვნით. თუმცა, მიმართვის შემთხვევაშიც კი, თუკი საქმე ხელახლა იქნებოდა განხილული, შეუძლებელია იმის განსაზღვრა, რომ საბოლოოდ დავა მის სასარგებლოდ გადაწყდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია უსაფუძვლოდ მოსარჩელის მტკიცება იმის შესახებ, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დამდგარი შედეგი განხილული უნდა იქნეს, როგორც მისთვის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიყენებული ზიანი. რაც შეეხება საკუთრივ საპროცესო მოქმედების ხარვეზს - ვ. რ-ის მიუწვევლობას სასამართლო განხილვაზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას მასზედ, რომ იგი ცალკე აღებული ვერ განიხილება, როგორც სარჩელში მითითებული ზიანის უშუალოდ გამომწვევი ქმედება, რადგან შესაძლოა, მესამე პირი არ მონაწილეობდეს საქმის განხილვაში, მაგრამ დავა მისი ინტერესების სასარგებლოდ გადაწყდეს. მესამე პირის მხრიდან შესაგებლის წარუდგენლობა ან სხვაგვარი აქტივობის განუხორციელებლობა არ იწვევს მისი ინტერესების საწინააღმდეგო გადაწყვეტილების გამოტანას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. რ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 სექტემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი