№ბს-1526(კ-18) 14 მარტი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 2 მარტს შპს „...მ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ პაციენტების - თ. ჯ-ისა და გ. გ-ის შემთხვევების ნაწილში „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში გაწეული მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 29 სექტემბრის №04/74080 გადაწყვეტილების და პაციენტების - თ. ჯ-ისა და გ. გ-ის შემთხვევების ნაწილში „შპს „...ს“ 2016 წლის 13 ოქტომბრის №106129 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2017 წლის 2 თებერვლის №04/6244 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „...ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის მართვის დეპარტამენტის უფროსის 2016 წლის 29 სექტემბრის №04/74808 გადაწყვეტილება და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2017 წლის 2 თებერვლის №04/6244 გადაწყვეტილება პაციენტების - თ. ჯ-ისა და გ. გ-ის სამედიცინო შემთხვევების ანაზღაურებაზე უარის თქმის მოთხოვნის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება, რომ კლინიკას არ წარმოუდგენია პაციენტისათვის სრული და ჯეროვანი მკურნალობის დამადასტურებელი მტკიცებულება და რეჰოსპიტალიზაციის შემთხვევას ადგილი ჰქონდა პირველი მომსახურებიდან 14 დღეში. პალატის მითითებით, ის ფაქტი, რომ პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია მოხდა განმეორებით, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს საავადმყოფოს მიერ არაჯეროვნად გაწეულ მომსახურებად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ არგუმენტზე დაყრდნობით იქნა მიღებული, რომ მოქალაქე თ. ჯ-მა ერთი და იმავე დიაგნოზით მიმართა სამედიცინო დაწესებულებას და აღნიშნული ფაქტის საფუძველზე გამოსცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

პალატის მოსაზრებით, პაციენტის განმეორებითი მიმართვა და ჰოსპიტალიზაცია არ იყო განპირობებული პირველი მიმართვისას მისთვის ექიმის მიერ გაწეული არასრულფასოვანი სამედიცინო მომსახურებით, შესაბამისად, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიღებულ იქნა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება პაციენტ გ. გ-ესთან დაკავშირებით, რომ პაციენტის მდგომარეობა არ საჭიროებდა გადაუდებელ სამედიცინო მომსახურებას და ასევე არ ეთანხმება მის მითითებას, რომ ცილა-ენერგეტიკული დეფიციტით გამოწვეული ზრდა-განვითარებაში ჩამორჩენა განეკუთვნება ამბულატორიულად, ძირითადად გეგმიურად მართვად მდგომარეობას, ვინაიდან, საქმეში წარმოდგენილია შპს „...ს“ პედიატრთა და ნეონატოლოგთა კავშირი „…ას“ 2017 წლის 20 აპრილის №04/07 მიმართვა (დასკვნა), რომელიც ხელმოწერილია მედიცინის დოქტორის, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ზოგადი პედიატრიის მიმართულების ასოცირებული პროფესორის მიერ და რომელიც ერთმნიშვნელოვნად აღნიშნავს, რომ ორივე შემთხვევაში (პაციენტების სტაციონარული ბარათების N..., ... და N...) სამედიცინო დაწესებულების მიერ ჩატარებული მკურნალობა, გაწეული სამედიცინო მომსახურება გაწეული ჰქონდა ეროვნული გაიდლაინების შესაბამისად, ერთ შემთხვევაში პაციენტს - თ. ჯ-ს ჩაუტარდა სრულად ადექვატური მკურნალობა, გაეწია ყველა საჭირო კონსულტაცია და შესაბამის რეკომენდაციებით გამოჯანმრთელებული გაეწერა, ხოლო მეორე შემთხვევაში - პაციენტ გ. გ-ის მიმართ არსებული სამედიცინო დოკუმენტების შესწავლის შედეგად დადგენილ იქნა, რომ ექიმების გადაწყვეტილება ჰოსპიტალიზაციის შესახებ დროული და არგუმენტირებული იყო. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები აპელანტს არ წარმოუდგენია.

პალატის მითითებით, „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის თანახმად, მცირეწლოვანი ან გაცნობიერებული გადაწყვეტილების მიღების უნარის არმქონე პაციენტისათვის გადაუდებელი სამედიცინო დახმარების გაწევის აუცილებლობისას ან მისი სიცოცხლისათვის საშიში მდგომარეობის დროს სამედიცინო ჩარევის შესახებ გადაწყვეტილება მიიღება მხოლოდ პაციენტის ინტერესების გათვალისწინებით. ამავე კანონის 30-ე მუხლის მიხედვით, სამედიცინო საქმიანობის აღსრულებისას ჯანმრთელობის დაცვის პერსონალმა უნდა იხელმძღვანელოს ეთიკური ფასეულობებით – ადამიანის პატივისა და ღირსების აღიარების, სამართლიანობის, თანაგრძნობის პრინციპებით, აგრეთვე პროფესიული ეთიკის ნორმებით და იმოქმედოს მხოლოდ პაციენტის ინტერესების შესაბამისად, რომელთან დაკავშირებული პროფესიული გადაწყვეტილებების მიღებისას იყოს თავისუფალი და დამოუკიდებელი, არ იმოქმედოს ანგარებით; ხოლო 51-ე მუხლის თანახმად, კი ექიმს უფლება აქვს, პაციენტის ჯანმრთელობის დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამოწეროს და/ან დანიშნოს ნებისმიერი აპრობირებული მედიკამენტი და მკურნალობის მეთოდი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ პაციენტების გ. გ-ისა და თ. ჯ-ის მიმართ ხარჯების გაწევა და ჰოსპიტალიზაცია განხორციელდა მიზნობრივად. შპს „...ს“ სამედიცინო პერსონალი მოქმედებდა პაციენტის ჯანმრთელობის დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე, არ არსებობს ეჭვის შეტანის რაიმე სახის საფუძველი და საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ იკვეთება რაიმე სახის დარღვევა, რაც ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სადავო აქტების მიღებას/გამოცემას განაპირობებდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, პაციენტი თ. ჯ-ი წარმოადგენს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის №36 დადგენილებით დამტკიცებული საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის პროგრამის დანართი 1.3-ის მე-2 პუნქტით განსაზღვრულ სამედიცინო პირობებით მოსარგებლეს. პაციენტი №... შპს „...ში“ მკურნალობდა 2016 წლის 5-10 მაისს, გადაუდებელი სტაციონარული მომსახურების კომპონენტით, დიაგნოზი - პნევმონია დაუზუსტებელი. პაციენტი 2016 წლის 27 მაისს კვლავ შევიდა იმავე სამედიცინო დაწესებულებაში იმავე დიაგნოზით. შესაბამისად, სამედიცინო შემთხვევების ინსპექტირების ეტაპზე განისაზღვრა სტატუსი „არ ექვემდებარება ანაზღაურებას“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების დანართი №1-ის 22-ე მუხლის მე-11 პუქნტის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად. კლინიკას არ წარმოუდგენია პაციენტისათვის სრული და ჯეროვანი მკურნალობის დამადასტურებელი მტკიცებულება. რეჰოსპიტალიზაციის შემთხვევას ადგილი ჰქონდა პირველი მომსახურებიდან 14 დღეში.

კასატორის მითითებით, პაციენტი გ. გ-ე წარმოადგენს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის №36 დადგენილებით დამტკიცებული საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის პროგრამის დანართი 1.3-ის მე-2 პუნქტით განსაზღვრულ სამედიცინო პირობებით მოსარგებლეს. პაციენტი 2016 წლის 20 აპრილს მკურნალობდა შპს „ა...ში“ გადაუდებელი ამბულატორიული მომსახურების კომპონენტით. პაციენტმა კლინიკა დატოვა ხელწერილით, რაც პროგრამულად არ არის ასახული. პაციენტი 2016 წლის 21 აპრილს შევიდა შპს „...ში“ გადაუდებელი სტაციონალური მომსახურების კომპონენტით. დიაგნოზი - ცილა-ენერგეტიკული დეფიციტით გამოწვეული ზრდა-განვითარებაში ჩამორჩენა. ინსპექტირების ეტაპზე აღნიშნული შემთხვევა ჩაითვალა გეგმიურ თერაპიად. შესაბამისად, შემთხვევას განესაზღვრა სტატუსი „არ ექვემდებარება ანაზღაურებას“. საქართველოს მთავრობის №36 დადგენილების დანართი 1-ის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, წარდგენილი სამედიცინო დოკუმენტაციის ინსპექტირების შედეგად, განმახორციელებელი მიიჩნევს, რომ მოწოდებული ინფორმაცია არ ემთხვევა შეტყობინებაში არსებულ ინფორმაციას და/ან არ აკმაყოფილებს პროგრამით განსაზღვრული სამედიცინო მომსახურების პირობებს.

„სამედიცინო ჩარევების კლასიფიკაციისა და ამბოლატორიული სერვისის მიმწოდებლის მოთხოვნების განსაზღვრის შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2013 წლის 19 ივნისის №01-25/ნ ბრძანების დანართი 2-ის მე-2 პუნქტის თანახმად, სასწრაფო-დაუყოვნებელი ინტერვენცია არის მწვავედ დაწყებული ან/და კლინიკურად გაუარესებული სიცოცხლისათვის საშიში მდგომარეობის დროს განსახორციელებლი ინტერვენცია. ეს მდგომარეობები დაკავშირებულია სიცოცხლის, ორგანო ან კიდურის დაკარგვის საფრთხესთან, ხოლო ინტერვენციები მოიცავს მოტეხილობის ფიქსაციას, ტკივილის მართვას და სხვა მძიმე სიმპტომების კუპირებას. ჩვეულებრივ, ინტერვენციის გადაწყვეტილება უნდა იყოს მიღებული არაუგვიანეს 24 საათისა, მას შემდეგ, რაც პირველი რიგის შემანარჩუნებელი მკურნალობა დასრულებულია.

კასატორის განმარტებით, საქმის მასალების მიხედვით, პაციენტის მდგომარეობა არ საჭიროებდა გადაუდებელ სამედიცინო მომსახურებას. ცილა-ენერგეტიკული დეფიციტით გამოწვეული ზრდა-განვითარებაში ჩამორჩენა განეკუთვნება ამბულატორიულად, ძირითადად გეგმიურად მართვად მდგომარეობას. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ბათილობის საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში სადავო საკითხს პაციენტების თ. ჯ-ისა (დაბადებული ...წ.) და გ. გ-ის (დაბადებული ...წ.) შემთხვევების ანაზღაურებას დაქვემდებარება წარმოადგენს. დადგენილია, რომ თ. ჯ-ი და გ. გ-ე წარმოადგენენ „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების მოსარგებლე პირებს.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების 1.3 დანართის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ დადგენილების დანართი №1-ის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული მოსარგებლეებისათვის პროგრამა ითვალისწინებს ქვემოთ ჩამოთვლილი სამედიცინო მომსახურების ხარჯების ანაზღაურებას: გ) სტაციონარული მომსახურება: გ.ა) გადაუდებელი სტაციონარული მომსახურება: გ.ა.ა) №1.2 დანართში მითითებული კრიტიკული მდგომარეობები/ინტენსიური თერაპია და გადაუდებელი მდგომარეობები; გ.ა.ბ) სხვა გადაუდებელი მდგომარეობები, მათ შორის, ინფექციურ დაავადებებთან და ინკურაბელური პაციენტების პალიატიურ მზრუნველობასთან დაკავშირებული ჰოსპიტალიზაცია, გართულებულ ორსულობასთან, მშობიარობასა და ლოგინობის ხანასთან დაკავშირებული ჰოსპიტალიზაცია. დადგენილების მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ.ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ანაზღაურებას არ ექვემდებარება შემთხვევები, როდესაც: თუ შეტყობინების სისტემაში გადაცემული დიაგნოზი და მისი დაზუსტება და ჩარევა არ ემთხვევა პაციენტის სამედიცინო დოკუმენტაციაში არსებულ მონაცემებს. ამავე დადგენილების 22-ე მუხლის (რომელიც ეხება დაფინანსების მეთოდოლოგიას და ანაზღაურების წესს) მე-11 პუნქტის მიხედვით, კი დადგენილია, რომ არასწორად (არაჯეროვნად/არასრულად) ჩატარებული მკურნალობა, რომლის შედეგად გართულდა შემთხვევა ან რომელმაც განაპირობა რეჰოსპიტალიზაცია, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში არ ანაზღაურდება.

საქმეში წარმოდგენილია შპს „...ს“ პედიატრთა და ნეონატოლოგთა კავშირი „…ას“ 2017 წლის 20 აპრილის №04/07 მიმართვა (დასკვნა), რომელიც ხელმოწერილია მედიცინის დოქტორის, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ზოგადი პედიატრიის მიმართულების ასოცირებული პროფესორის მიერ და რომელიც ერთმნიშვნელოვნად აღნიშნავს, რომ ორივე შემთხვევაში (პაციენტების სტაციონარული ბარათების N..., ... და N...) სამედიცინო დაწესებულებას სამედიცინო მომსახურება გაწეული ჰქონდა ეროვნული გაიდლაინების შესაბამისად, ერთ შემთხვევაში პაციენტს - თ. ჯ-ს ჩაუტარდა სრულად ადექვატური მკურნალობა, გაეწია ყველა საჭირო კონსულტაცია და შესაბამისი რეკომენდაციებით გამოჯანმრთელებული გაეწერა, ხოლო მეორე შემთხვევაში - პაციენტ გ. გ-ის მიმართ არსებული სამედიცინო დოკუმენტების შესწავლის შედეგად დადგენილ იქნა, რომ ექიმების გადაწყვეტილება ჰოსპიტალიზაციის შესახებ დროული და არგუმენტირებული იყო.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სასამართლოს განმარტებას, რომ პაციენტის მიმართ სამედიცინო მომსახურების დროს გაწეულ ხარისხთან და ზოგად ინტერესთან ერთად (რა არის მისთვის, მისი ჯანმრთელობისთის საუკეთესო), ასევე გათვალისწინებული უნდა იყოს პაციენტის უფლებები, რომლის განსაზღვრისას აუცილებელია სოციალური და ინდივიდუალური უფლებების გამიჯვნა. მას აქვს უფლება ისარგებლოს ჯანმრთელობის დაზღვევით, როგორც ხელმისაწვდომი სამედიცინო დახმარების საშუალებით და მიიღოს ის სარგებელი, რაც დადგენილია კანონმდებლობით.

ამასთან, „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის თანახმად, მცირეწლოვანი ან გაცნობიერებული გადაწყვეტილების მიღების უნარის არმქონე პაციენტისათვის გადაუდებელი სამედიცინო დახმარების გაწევის აუცილებლობისას ან მისი სიცოცხლისათვის საშიში მდგომარეობის დროს სამედიცინო ჩარევის შესახებ გადაწყვეტილება მიიღება მხოლოდ პაციენტის ინტერესების გათვალისწინებით. პაციენტის ინტერესები არის ასევე უპირატესად გასათვალსწინებელი „პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონშიც, ასევე საერთაშორისო სამართლის რიგ უმნიშვნელოვანეს წყაროებში/აქტებში. შპს „...ს“ სამედიცინო პერსონალი მოქმედებდა პაციენტის ჯანმრთელობის დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე, არ არსებობს ეჭვის შეტანის რაიმე სახის საფუძველი და საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ იკვეთება რაიმე სახის დარღვევა, რაც ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სადავო აქტების მიღებას/გამოცემას განაპირობებდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 ივნისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი