#ბს-629(2კ-19) 18 ივლისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს განათლების, კულტურის, მეცნიერებისა და სპორტის სამინისტროსა და სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 25 მარტს მ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 12 მარტის #0/14/12/107, 2016 წლის 28 იანვრის #14/09/160 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების, კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს 2016 წლის 7 მარტის #03/74 ბრძანების ბათილად ცნობა და სასამართლოს გადაწყვეტილებით ან/და ადმინისტრაციულ ორგანოზე დავალებით #ნ/09/12/328 სანებართვო მოწმობის პირობების შესაბამისად სახურავის რეკონსტრუქციის უზრუნველყოფა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 81-ე მუხლის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ ადმინისტრაციულმა ორგანომ მას მოსთხოვა კანონით გაუთვალისწინებელი ისეთი დოკუმენტი, რომელსაც ვერ წარადგენს. შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო გაუმართლებლად ახდენს ადმინისტრაციულ საქმეზე წარმოების შეჩერებას, რითაც უგულებელყოფს კონსტიტუციას და კანონებს, ასევე ატმოსფერული ნალექების ზემოქმედებით ნგრევის საფრთხის წინაშე აყენებს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული ქმედებით მას ადგება მორალური, ფიზიკური, მატერიალური ზიანი, ამასთან, ილახება მისი კერძო საკუთრების ფლობის, მართვა-განკარგვისა და სარგებლობის უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 მაისის სხდომაზე მოპასუხეთა წრისა და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელემ საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროსთან ერთად მოპასუხედ მიუთითა საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო და საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 28 იანვრის #14/09/160 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის 2016 წლის 7 მარტის #03/74 ბრძანების ბათილად ცნობა და საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოსთვის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების ნებართვის გაცემის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 მაისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ლ. ფ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 14 ივნისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება მ. კ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 28 იანვრის #14/09/160 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის 2016 წლის 7 მარტის #03/74 ბრძანება; საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოს, ქ. თბილისში, ...ის შესახვევი #11-ში/...ის ჩიხი #5-ში, მ. ს-ის სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფართის სამუშაოებზე ნებართვის გაცემა დაევალა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცული დოკუმენტაცია, მათ შორის, საინვენტარიზაციო გეგმა ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებს მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების უფლების ობიექტზე და მის ფარგლებზე. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ 6,5 კვ.მ ფართი, რომელიც მხარეთა მიერ სადავოდ არის გამხდარი მოქცეულია მ. ს-ის ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტში, კერძოდ 94,7 კვ.მ ფართში, უფრო ზუსტად კი 67,7 კვ.მ-ში, ვინაიდან დარჩენილი 27 კვ.მ წარმოადგენს სარდაფს.

სასამართლომ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 10¹ მუხლის პირველ პუნქტზე და განმარტა, რომ სადავო ურთიერთობის მარეგულირებელი კანონმდებლობა ითვალისწინებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მიერ სამშენებლო საქმიანობის ისეთ განხორციელებას, რაც შედეგობრივად არ იწვევს ინდივიდუალური საკუთრების უფლების გაზრდას და აღნიშნული საქმიანობის განხორციელებისათვის მას არ სჭირდება ამხანაგობის სხვა წევრთა თანხმობა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მ. ს-ის მიერ მოთხოვნილი საპროექტო დოკუმენტაციით გათვალისწინებული სახურავის რეკონსტრუქციის სამუშაოები დაგეგმილია მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართში, რომელიც რეგისტრირებული აქვს სსიპ საჯარო რეესტრში და იგი არ იწვევს მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას ან ახალი საკუთრების ობიექტის წარმოშობას. საბოლოოდ, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მ. ს-ეს გააჩნია სრული უფლება ინდივიდუალურად განავითაროს მისი საკუთრების ობიექტი და იგი არ არის დამოკიდებული სხვა პირთა - ამხანაგობის წევრთა ნებაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს განათლების, კულტურის, მეცნიერებისა და სპორტის სამინისტრომ და სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ „კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ე“, „ვ“ ქვეპუნქტებზე, ამავე კანონის მე-5 მუხლის პირველ პუნქტსა და მე-4 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავენ, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში აქცევს, ერთი მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონებისა და მეორე მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარების პირობებს და იმის მიხედვით, თუ როგორია საკუთრების უფლების შინაარსი, განსხვავებულია მისი განკარგვისათვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობებიც. კასატორების განმარტებით, სააგენტომ საფუძვლიანად შეისწავლა საკითხი და მიიღო კორესპონდენცია, რომლითაც ც-ეს ეცნობა, რომ მის მიერ წარდგენილ საპროექტო დოკუმენტაციით გათვალისწინებულ სამუშაოებზე საჭირო იყო ამხანაგობის წევრთა 100%-ის თანხმობა, რადგან საპროექტო ობიექტი არ მოიცავდა მხოლოდ ს-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას, ის მოიცავდა დაურეგისტრირებელ ფართს, რომელიც იმთავითვე ასრულებდა ე.წ. „…“ ფუნქციას. კასატორების მოსაზრებით, სააგენტომ საფუძვლიანად მოითხოვა ყველა დაინტერესებული პირის პოზიციის გათვალისწინება და ამხანაგობის წევრთა 100%-იანი თანხმობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 მაისისა და 18 ივნისის განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს განათლების, კულტურის, მეცნიერებისა და სპორტის სამინისტროსა და სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს განათლების, კულტურის, მეცნიერებისა და სპორტის სამინისტროსა და სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 28 იანვრის #14/09/160 სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მ. ს-ეს განემარტა, რომ მის საკუთრებაში არსებულ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამშენებლო სამუშაოების განხორციელებისათვის საჭირო იყო ამხანაგობის წევრთა 100%-ის თანხმობა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტის მიზნით მნიშვნელოვანია სამშენებლო ობიექტის სტატუსის განსაზღვრა, კერძოდ, იგი წარმოადგენს მ. ს-ის ინდივიდუალური საკუთრების თუ ამხანაგობის წევრთა საერთო სარგებლობის ობიექტს, რაც უზრუნველყოფს მოსარჩელის ვალდებულების განსაზღვრას, კერძოდ, სამშენებლო ნებართვის მოპოვების მიზნით იგი ვალდებულია თუ არა წარადგინოს ამხანაგობის წევრთა 100%-ის თანხმობა.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან გამოთხოვილი ქ. თბილისში, ...ის შესახვევი #11-ში/...ის ჩიხი #5-ში, მ. ს-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების შესახებ დაცულ ინფორმაციაზე (თავდაპირველი რეგისტრაციიდან დღემდე) დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მ. ს-ის სახელზე რეგისტრირებული 67.70 კვ.მ საცხოვრებელი ფართიდან გადახურვის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები დარჩენილია 6.5 კვ.მ ფართზე. როგორც სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დაცული თბილისი, ...ის შესახვევი #11-ის/...ის ჩიხი #5-ის საინვენტარიზაციო გეგმიდან ირკვევა 6.5 კვ.მ ე.წ. „…“ მიეკუთვნებოდა და რეგისტრირებული იყო ჯერ დ. ც-ის, ხოლო შემდეგ მ. ს-ის საკუთრებად. შესაბამისად, მ. ს-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების შესახებ საჯარო რეესტრში დაცული საინვენტარიზაციო გეგმა ადასტურებს, რომ მის მიერ მოთხოვნილი საპროექტო დოკუმენტაციით გათვალისწინებული სახურავის რეკონსტრუქციის სამუშაოები დაგეგმილია მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართში, რომელიც რეგისტრირებული აქვს სსიპ საჯარო რეესტრში და იგი არ იწვევს მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას ან ახალი საკუთრების ობიექტის წარმოშობას.

„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 10¹.1 მუხლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანხმობის გარეშე შესაძლებელია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც გავლენას ახდენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე, თუმცა არ ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას.

განსახილველ საქმეზე, მ. ს-ის მიერ მოთხოვნილ იქნა მის საკუთრებად რეგისტრირებული ძეგლის გადაუხურავი ნაწილის მხოლოდ გადახურვა, რაც თავისი არსით არ გამოიწვევდა საჯარო რეესტრში მასზედ რეგისტრირებული საკუთრების ობიექტის გაზრდას. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მ. ს-ეს გააჩნია სრული უფლება ინდივიდუალურად განავითაროს მისი საკუთრების ობიექტი და იგი არ არის დამოკიდებული სხვა პირთა - ამხანაგობის წევრთა ნებაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 12.06.2019წ. #28496 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 204562311) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს განათლების, კულტურის, მეცნიერებისა და სპორტის სამინისტროსა და სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 204562311) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 12.06.2019წ. #28496 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი