საქმე Nბს-92(2კ-19) 14 აპრილი, 2019 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები: ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის (მოპასუხეები)
მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „…ი“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „…მა“ 2017 წლის 28 ნოემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალირტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 27 ივნისის N354 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 25 ოქტომბრის N 1-2360 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალოს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა - შპს „…ის“ №AR1200152 განცხადების განხილვა და დადებითი გადაწყვეტილების გამოცემა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოსა ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „…ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „…მა“.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „…ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს „…ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 27 ივნისის №354 გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 25 ოქტომბრის N 1-2360 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალა შპს „…ის“ №AR1200152 განცხადების არსებითად განხილვა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა - დადებითი გადაწყვეტილების გამოცემა ლეგალიზების განხორციელების თაობაზე.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს, იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით რომელის გათვალისწინებითაც ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში ითხოვდნენ მოსარჩელისათვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
კასატორების მოსაზრებით სააპელაციო პალატის განმარტება ეწინააღმდეგება „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებულების ძირითად პრინციპებს და ამავე ბრძანებულების მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტს. სალეგაზლიზაციოფართიდან გამავალი კარი და არქიტექტურულ პროექტში დატანილი ღიობი წარმოადგენს ერთსა და იმავეს, აღნიშნული ღიობი ემსახურება საზაფხულო ფართში მოხვედრას. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სადავო აქტში აღნიშნული საზაფხულო ფართობი წარმოადგენს სწორედ სალეგალიზაციო ფართის შემადგენელ ნაწილს და განკუთვნილია მისი გამოყენებისათვის, შესაბამისად ასახულიც უნდა ყოფილიყო არქიტექტურულ პროექტში. ამდენად, სააპელაციო პალატის განმარტება სალეგალიზაციო ფართისა და საზაფხულო ფართის ურთიერთგამიჯვნის შესახებ, ლეგალიზაციის მიზნებისათვის ეწინააღმდეგება ზემოაღნიშნული ბრძანებულების ძირითად პრინციპებს.
გარდა ზემოაღნიშნულისა კასატორის მოსაზრებით, საპელაციო სასამართლომ დაარღვია საპროცესო სამართლის ნორმა, როდესაც არ უზრუნველყო ქ. თბილისში, …ის ქ. №25-ში მდებარე (ს/კ …) საზაფხულო ფართის მესაკუთრის სავალდებულო მოწვევის მესამე პირად ჩართვა საქმეში, რაც წარმოადგენს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს.
კასატორები აღნიშნავენ, რომ ღიობები, რომლებიც გააჩნია სალეგალიზებო ობიექტს, განთავსებულია მიჯნის ზონაში, ასეთ შემთხვევაში საჭიროა რეესტრში რეგისტრირებული მესაკუთრის თანხმობა. არ იყო მოწვეული სავალდებულო მესამე პირი. თუ შევა კანონიერ ძალაში მოხდება ე. წ. ჩაუხედაობის პრინციპის დარღვევა. საზაფხულო ფართი შეადგენს სალეგალიზებო ობიექტის შემადგენელ ნაწილს, რადგან უკავშირდება კარებით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 იანვრის განჩინებით ქ. თბილისის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანია მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ობიექტის ლეგალიზების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები. მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოები ლეგალიზებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითებენ სალეგალიზებო ობიექტის პროექტთან შეუსაბამობას. კერძოდ, მოპასუხეთა პოზიციით, არქიტექტურულ პროექტში დატანილი ღიობი, რომელიც წარმოადგენს სალეგალიზებო ობიექტიდან გამავლ კარს, ემიჯნება საზაფხულო ფართს და ემსახურება აღნიშნულ ფართში მოხვედარას. შესაბამისად, პროექტში უნდა იყოს ასახული მითითებული საზაფხულო ფართიც. თუმცა, ადმინისტრაციული ორგანოები აქვე მიუთებენ, რომ საზაფხულო ფართზე 2014 წლიდან განხორციელებულია დემონტაჟის სამუშაოები, რაც მის ლეგალიზებას გამორიცხავს. ლეგალიზებაზე უარის თქმის საფუძვლად, ადმინისტრაციული ორგანოები ასევე მიუთითებენ არქიტექტურულ პროექტში, ობიეტის შიდა პერიმეტრზე დაფიქსირებულ კარს, რომელიც რეალურად არ არსებობს. სწორედ მითითებულ საზაფხულო ფართთან და შიდა პერიმეტრზე არსებულ კართან დაკავშირებული საკითხები გახდა ლეგალიზებაზე უარის თქმის საფუძველი.
საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ სადავო ობიექტი მდებარეობს მეტად მჭირდოდ დასახლებულ ტერიტორიაზე, სადაც ნაგებობები ერთმანეთთან მიჯრით არის განლაგებული. ასეთ პირობებში, შესაძლებელია ერთი პირის საკუთრება ისე ემიჯნებოდეს სხვა პირის საკუთრებას, რომ მათ შორის სივრცე არც არსებობდეს. ამასთან, საკუთრების ობიექტი შესაძლებელია ერთ შემთხვევაში იყოს საზაფხულო ფართი, ვერანდა ან სხვა, ხოლო მეორე შემთხვევაში დახურული სივრცე, ფანჯრებითა და ღიობებით მოწყობილი. მსგავსი მოცემულობა არ იძლევა დამოუკიდებელი საკუთრების ობიექტების ერთმანეთის განუყოფელ ნაწილად მოაზრების შესაძლებლობას. ობიექტის ამგვარი შეფასება საფრთხეს უქმნის კერძო მესაკუთრეთა კონსტიტუციით გარანტირებულ საკუთრების უფლებას. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ორი სხვადასხვა ობიექტი შეაფასა როგორც ერთი მთლიანი, მაშინ როდესაც აღნიშნული ობიექტები წარმოადგენს სხვადასხვა პირის კერძო საკუთრებას. ამგვარი შეფასება ერთგავარად არღვევს საკუთრების ნამდვილ შინაარს, ხოლო მეორე მხრივ იგი ეწინააღმდეგება ლოგიკურ განსჯას. მოსარჩელის სალეგალიზებო ობიექტზე დატანილი ღიობი, რომელიც წარმოადგენს სხვა მესაკუთრის ობიექტზე მოხვედის საშუალებას, ვერ შეაფერხებს ლეგალიზების პროცესს. აღნიშნული ღიობის არსებობა შესაძლებელია დავის საგანი გახდეს თავად საზაფხულო ფართის მესაკუთრის მიერ, სამეზობლო სამართლის ფარგლებში. ამდენად, მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული სალეგალიზებო ობიექტი და სხვა პირის საკუთრებაში არსებული საზაფხულო ფართი არასწორად იქნა იდენტიფიცირებული როგორც ერთიანი, ერთმანეთისგან განუყოფელი ობიექტი. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ითხოვდა მის საკუთრებაში არსებული სრული ფართის ლეგალიზებას. აღნიშნულ პირობებში კი ადმინისტრაციული ორგანო არ იყო უფლებამოსილი ლეგალიზების საკითხზე მსჯელობისას გაეთვალისწინებია საზაფხულო ფართზე განხორციელებული დემონტაჟის სამუშაოები. აღნიშნული სახის სამუშაოები განხორციელდა სხვა პირის საკუთრების ობიექტზე, სალეგალიზებო ობიექტისგან დამოუკიდებლად. სალეგალიზებო ობიექტზე დემონტაჟის ან/და სხვა სახის სამშენებლო სამუშაოები 2014 წლის შემდეგ არ განხორციელებულა. შესაბამისად, სხვის საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე წარმოებული სამუშაოები გავლენას ვერ მოახდენს მოსარჩელის ობიექტის ლეგალიზების პროცესზე.
შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, რომელთა მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;
3. კასატორს - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/ნ 205270053) დაუბრუნდეს 13.12.2018წ. №02390 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე
ნ. სხირტლაძე
უსწორობის გასწორების შესახებ
საქმე №ბს-92(2კ-19) 10 სექტემბერი, 2019 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)
ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 აპრილის განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხი.
გ ა მ ო ვ ა რ კ ვ ი ე:
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 აპრილის განჩინებით, ზეპირი მოსმენის გარეშე, განხილულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე.
მითითებული განჩინების, კერძოდ: განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის შესავალ ნაწილში, განჩინების გამოტანის თარიღში „16-ის“ ნაცვლად მითითებულია „14“.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული გარემოება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენს განჩინებაში დაშვებულ უსწორობას, რომელიც გამოწვეულია ტექნიკური ხასიათის ხარვეზით, გადაწყვეტილება აკრეფილია კომპიუტერის საშუალებით, რა დროსაც არასწორად მიეთითა განჩინების შესავალ ნაწილში „16-ის“ ნაცვლად „14“.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული უსწორობა სასამართლოს ინიციატივით ექვემდებარება გასწორებას, შესაბამისად, უნდა შესწორდეს საკასაციო სასამართლოს 2019 წლის 14 აპრილის განჩინებაში დაშვებული უსწორობა და განჩინების შესავალ ნაწილში თარიღის ნაცვლად „14“, მიეთითოს „16“, რადგან დგინდება, რომ 2019 წლის 14 აპრილი იყო კვირა - უქმე დღე და №ბს-92(2კ-19) საქმის განხილვა ზეპირი მოსმენის გარეშე ჩანიშნული იყო 2019 წლის 16 აპრილს.
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 399-ე მუხლით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ a:
1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ №ბს-92(2კ-19) საქმეზე გამოტანილი განჩინების შესავალ ნაწილში განჩინების გამოტანის თარიღად ნაცვლად „14“ მიეთითოს „16“.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები მ. ვაჩაძე
ნ. სხირტლაძე
