#ბს-36(კ-19) 11 აპრილი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სს „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 24 ივნისს სს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2016 წლის 5 მაისის #30/5 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, მისი აღსრულების წესის გაუქმება და მისთვის სალიცენზიო პირობების დარღვევის გამო ჯარიმის სახით გადახდილი 5 000 ლარის დაბრუნება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის დროს, მარეგულირებელი კომისიის მიერ არ ყოფილა განხილული საკითხი შპს „ჭ...ას“ აბონენტად რეგისტრაციასთან დაკავშირებით. მსჯელობა შეეხებოდა მხოლოდ განმცხადებლის ელექტროენერგიის მიწოდების ვადის გადაცილების საკითხს. მოსარჩელის მოსაზრებით, სადავო აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედო ისეთი გარემოებები და ფაქტები, რომლებიც არ ყოფილა გამოკვლეული და შეფასებული სათანადო წესით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება შპს „ჭ...ა“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით სს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, შპს „ჭ...ას“ მიმართვიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში ცალ-ცალკე შემოწმების აქტებით ხარვეზის დადგენა, ამ პროცესის არაგონივრულად და სამართლებრივი თვალსაზრისით დაუსაბუთებლად გაჭიანურება, სემეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დადგენილებისა და მომხმარებლის აბონენტად რეგისტრაციის ვადების დარღვევას წარმოადგენს.

რაც შეეხება მოსარჩელის პოზიციას შპს „ჭ...ას“ მხრიდან შესაბამისი პროექტის წარუდგენლობის თაობაზე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, საქმეში წარმოდგენილი მასალებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტების თანახმად დგინდება, რომ ობიექტის თავდაპირველ მესაკუთრეს სს „...ში“ შეთანხმებული და წარდგენილი ჰქონდა შესაბამისი პროექტი. ხოლო, ვინაიდან ამ პროექტში მოხდა მხოლოდ მესაკუთრის ცვლილება და სხვა ცვლილება რეალურად არ განხორციელებულა, არ იყო საჭირო ახალი პროექტის წარდგენა. აღნიშნულ გარემოებას ასევე ადასტურებს სს „...ის“ მიერ შემოწმების აქტებში დაფიქსირებული განმარტება - რომ შემოწმების შედეგად დადგენილი გარემოებები შეესაბამება პროექტს. ამასთან, პალატამ დამატებით მიუთითა მესამე პირის, შპს „ჭ...ას“ განმარტებაზე, რომლის თანახმად, სამომავლო პროექტი, რომელშიც შესაძლოა განხორციელდეს და აისახოს ცვლილებები, აუცილებლად განხორციელდება მათი სს „...თან“ შეთანხმება.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა კომისიის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-6 პუნქტზე, რომელიც შპს „ჭ...ას“ ავალდებულებს პროექტის განთავსებას და არა ახალი პროექტის შედგენას და/ან შეთანხმებას. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ კომისიის 2016 წლის 5 მაისის სხდომის ოქმის თანახმად, ლიცენზიანტის წარმომადგენელი ადასტურებს, რომ იმ დროისათვის არსებული მდგომარეობით ობიექტისათვის ელექტროენერგიის მიწოდება შესაძლებელია, მისი ტექნიკური მდგომარეობისა და უსაფრთხოების გათვალისწინებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა სს „...ის“ მხრიდან შპს „ჭ...ას“ შემოწმების აქტები. ასევე, არასწორად გაიზიარა ის დასაბუთება, რომ შპს „ჭ...ას“ აბონენტად რეგისტრაციისა და ელექტროენერგიის მიწოდების დაწყებისათვის სს „...ის“ მხრიდან წარდგენილი მოთხოვნები მიჩნეულ იქნა ლიცენზიის პირობის დარღვევად. კასატორის მითითებით, შპს „ჭ...ას“ არ გააჩნდა პროექტი, რაც მისთვის ელექტროენერგიის მიწოდების აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა. ამასთან, შპს „ჭ...ა“ ვერ აკმაყოფილებდა ელექტრო ქსელში ჩართვის მინიმალურ სტანდარტებს. შპს „ჭ...ას“ ქსელის მიმართ სს „...ის“ მხრიდან წარმოებული შემოწმებები კი სწორედ აღნიშნულის დადგენას ემსახურებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

„ელექტროენერგეტიკის, ბუნებრივი გაზისა და წყალმომარაგების სექტორში საქმიანობის კონტროლისა და ლიცენზირების წესების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #23 დადგენილების (ლიცენზირების წესების) მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ლიცენზიატი ვალდებულია, სალიცენზიო პირობებიდან გამომდინარე და ამ პირობების შესრულების მიზნით, საქმიანობა წარმართოს „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ საქართველოს კანონის, მის შესაბამისად გამოცემული სამართლებრივი აქტების, მათ შორის, კომისიის მიერ მიღებული დადგენილებებისა და გადაწყვეტილებების შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ლიცენზიატი ვალდებულია დაიცვას „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ საქართველოს კანონის VI თავით გათვალისწინებული მოთხოვნები და პირობები, ასევე აღნიშნული კანონის საფუძველზე გამოცემული სამართლებრივი აქტები, მათ შორის, ლიცენზირების წესები და სალიცენზიო პირობები. მათი დარღვევა გამოიწვევს „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონით, ამ წესების მე-9 მუხლით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობას.

განსახილველ შემთხვევაში, საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2016 წლის 5 მაისის #30/5 სადავო გადაწყვეტილებით, სს „...ის“ ქმედება - შპს „ჭ...ასათვის“ საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დაგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესებით“ გაუთვალისწინებელი ვალდებულებების შესრულების მოთხოვნა, აგრეთვე, მომხმარებლის აბონენტად რეგისტრაციისა და ელექტროენერგიის მიწოდების დაწყების ვადების დარღვევა მიჩნეულ იქნა ლიცენზირების პირობების დარღვევად, რის გამოც, სს „...ს“ დაეკისრა ჯარიმა 5 000 ლარის ოდენობით. ამავე გადაწყვეტილებით, სს „...ს“ საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესებით“ გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულების: შპს „ჭ...ასათვის“ აბონენტად რეგისტრაციისა და მისთვის ელექტროენერგიის მიწოდების დაწყებისათვის სს „...ს“ განესაზღვრა 2 სამუშაო დღე ამ გადაწყვეტილების ჩაბარების დღიდან, ხოლო შესაბამისი ინფორმაციის კომისიაში წარდგენისათვის არაუმეტეს 5 სამუშაო დღე გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან. გადაწყვეტილების მე-6 პუნქტით შპს „ჭ...ას“ გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში ობიექტის გარე ელექტრომომარაგების ქსელის ტექნიკური პროექტის ობიექტზე განთავსების უზრუნველყოფა დაევალა.

საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დადაგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მომხმარებელს არ მოეთხოვება მიიღოს ნებისმიერი ისეთი პირობა ან/და მომსახურება, რომელიც პირდაპირ არ არის განსაზღვრული ამ წესებითა და მოქმედი კანონმდებლობით. ამავე წესის მე-9 მუხლის მე-12 პუნქტის თანახმად კი, დაუშვებელია განაწილების ლიცენზიატის მიერ ერთი მომხმარებლის დავალიანების გადაკისრება სხვა მომხმარებელზე, ამ უკანასკნელის წერილობითი თანხმობის გარეშე. ამავე წესის 14.5 მუხლის თანახმად, მომხმარებლის სხვა მისამართზე გადასვლის ან/და განაწილების ლიცენზიატის მიერ მომსახურების შეწყვეტის შემთხვევაში, განაწილების ლიცენზიატს უფლება აქვს საბოლოო ანგარიშსწორების შედეგად წარმოქმნილი გადაუხდელი თანხა მოსთხოვოს ან/და დაარიცხოს გადახდაზე პასუხისმგებელ პირს (ამ წესების მე-4 მუხლით დადგენილი წესის დაცვით განსაზღვრულ გადახდაზე პასუხისმგებელ პირს) ან დარიცხული დავალიანება გადაიტანოს ამ მომხმარებლის ახალ მისამართზე (ამ განაწილების ლიცენზიატის არეალში მომხმარებლის სხვა მისამართზე გადასვლის შემთხვევაში).

განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2015 წლის 2 სექტემბერს შპს „ჭ...ამ“ შპს „G...-ისგან“ შეიძინა უძრავი ქონება, რომელიც მდებარეობს ქ. თბილისში, ... ქ. #8-ში და შეადგენს 5 000 კვ.მ მიწის ნაკვეთს (ს/კ ...), 1 000 კვ.მ მიწის ნაკვეთს (ს/კ ...) და ხაზობრივ ნაგებობას - ელექტრო გადამცემ ხაზს 620მ (ს/კ ...). მითითებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ობიექტის მესაკუთრის შეცვლის გამო, ახალმა მესაკუთრემ შპს „ჭ...ამ“ საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტაციასთან ერთად, 2015 წლის 19 ოქტომბრის #372/10-15 წერილით (განაცხადი) მიმართა შესაბამის განაწილების ლიცენზიატს - სს „...ს“, რომელსაც მოსთხოვა აბონენტად რეგისტრაცია და ელექტროენერგიის აღდგენა, ვინაიდან, ყოფილ მესაკუთრეს უფიქსირდებოდა დავალიანება და ობიექტს არ მიეწოდებოდა ელექტროენერგია. ამავე წერილით სს „...ს“ ასევე ეცნობა, რომ ახალი მესაკუთრე არ იღებს არსებული დავალიანების დაფარვის ვალდებულებას, რის უფლებას შპს „ჭ...ას“ ანიჭებდა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დადგენილებით დამტკიცებული „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესის“ მე-5 მუხლის პირველი პუნქტი.

აღსანიშნავია, რომ შპს „ჭ...ას“ 2015 წლის 19 ოქტომბრის #372/10-15 წერილის - აბონენტად რეგისტრაციის შესახებ განაცხადის, მიღებიდან არა უგვიანეს ხუთი სამუშაო დღისა, ლიცენზიანტის ვალდებულებას (წესის მე-4 მუხლის მე-10 პუნქტი) წარმოადგენდა შპს „ჭ...ას“ აბონენტად დარეგისტრირება და მისი ელექტროენერგიით მომარაგებით უზრუნველყოფა, ან შესაბამისი შემოწების განხორციელების მიზნით შემოწმების აქტის შედგენა და გონივრული ვადის მიცემა ხარვეზის აღმოფხვრის მიზნით. აღნიშნულის მიუხედავად, სს „...ის“ მხრიდან პირველი რეაგირება თარიღდება 2015 წლის 27 ნოემბრის #128574 შემოწმების აქტით.

მართალია, მითითებული ნორმატიული აქტის საფუძველზე სს „...ი“ ვალდებული იყო აბონენტად დარეგისტრირების მიზნით, განსაზღვრული პირობების დაცვით განეხორციელებინა ობიექტზე ტექნიკური ნორმებისა და უსაფრთხოების წესების მოთხოვნების შესაბამისობის შემოწმება, თუმცა, ლიცენზიანტის მხრიდან პირველი ქმედების ერთ თვეზე მეტი დროის შემდეგ განხორციელება (2015 წლის 27 ნოემბერი), რა დროსაც შედგა შემოწმების აქტი, უკვე წარმოადგენს ნორმატიული აქტით დადგენილი ვალდებულების დარღვევას. ამასთან, შპს „ჭ...ამ“ დაუყოვნებლივ გამოასწორა რა ხარვეზი, 2015 წლის 7 დეკემბრის #422/12-15 წერილით სს „...ს“ აცნობა, რომ 2015 წლის 27 ნოემბერს სს „...ის“ წარმომადგენელების მიერ შემოწმების შედეგად აღმოჩენილი ნაკლოვანებები უკვე აღმოფხვრილია, რის საფუძველზეც კვლავ მოითხოვა ობიექტის გადამოწმება და ობიექტზე ელექტროენერგიის მიწოდება. 2015 წლის 24 დეკემბრის #455/12-15 და 2015 წლის 28 დეკემბრის #462/12-15 წერილით შპს „ჭ...ამ“ სს „...ს“ დამატებით აცნობა, რომ მიუხედავად მათი არაერთი მიმართვისა, სს „...ის“ წარმომადგენლები არ ცხადდებოდნენ ობიექტზე დაფიქსირებული ხარვეზის აღმოფხვრის შესამოწმებლად, რის გამოც, ასევე არ ხდებოდა ელექტროენერგიის მიწოდების აღდგენა. უკვე 2015 წლის 29 დეკემბერს, შპს „ჭ...ამ“ მიმართა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიას და მოითხოვა ელექტროენერგიის მიწოდების აღდგენა. სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე დადასტურებულად მართებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს „ჭ...ამ“ ყველა ეტაპზე გამოხატა მზაობა აღმოეფხვრა ობიექტზე დაფიქსირებული ხარვეზი, თუმცა სს „...ის“ მიერ შემოწმება თვეების განმავლობაში მიმდინარეობდა და ხარვეზი მრავალჯერადი ხასიათის იყო, რამაც უდავოდ შეაფერხა აბონენტად დარეგისტრირება და მისთვის ელექტროენერგიის მიწოდება. აღნიშნული კი, შპს „ჭ...ას“ განმარტებით, აისახა მის ბიზნეს-ინტერესებზე. ამდენად, კომისიამ მართებულად მიიჩნია, რომ სს „...ის“ მხრიდან ადგილი ჰქონდა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის #20 დადგენილებით დამტკიცებულ „ელექტროენერგიის (სიმძლავრის) მიწოდებისა და მოხმარების წესის“ ნორმების დარღვევას, როდესაც შპს „ჭ...ას“ თხოვნის (კონკრეტულად, ერთიანად განესაზღვრათ ობიექტზე არსებული ყველა სახის ხარვეზი, რათა დროულად განხორციელებულიყო მათი აღმოფხვრა/გამოსწორება და, შემდგომ აბონენტად რეგისტრაცია და ელექტროენერგიის მიწოდების აღდგენა) მიუხედავად, ლიცენზიანტის ქმედებებით ადგილი ჰქონდა პროცესის გაჭიანურებას გაუფრთხილებლობით თუ განზრახვით, რაც მომხმარებლისათვის პრობლემების ხელოვნურად შექმნაში გამოიხატებოდა. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც გადაწყვეტილება სს „...ის“ 5000 ლარით დაჯარიმების შესახებ კანონიერად არის მიჩნეული, არ არსებობს მოსარჩელის მიერ უკვე გადახდილი თანხის (ჯარიმის) დაბრუნების საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სს „...ს“ საკასაციო საჩივარზე 25.12.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სს „...ს“ (ს/კ 202052580) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 სექტემბრის განჩინება;

3. სს „...ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 25.12.2018წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი