#ბს-117(2კ-19) 25 აპრილი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 16 მარტს ხ. ა-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 24 ნოემბრის #039-153 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 25 თებერვლის #5570 ბრძანებისა და ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილების (საჩივარი #10361/2/15) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის მითითებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით გაუქმდა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 1 ოქტომბრის ბრძანება, რომლითაც დაკმაყოფილდა დაყადაღებული ქონების აუქციონზე რეალიზაციის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის შუამდგომლობა და სასამართლოს დაევალა მისი ხელახალი განხილვა. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ საქმის განხილვის დროს შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენელმა დააზუსტა შუამდგომლობა და მოითხოვა აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაკისრება 5 572,96 ლარის ოდენობით. ხსენებული შუამდგომლობა არ დააკმაყოფილა სასამართლომ, ვინაიდან მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს 2015 წლის 13 ნოემბერს გადახდილი ჰქონდა მიწის გადასახადი 5 785,78 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელის მითითებით, 2016 წლის 17 თებერვალს დავების განხილვის საბჭომ განიხილა 2015 წლის 28 მაისის საჩივარი 2015 წლის 25 თებერვლის ბრძანებაზე, რომელშიც მოსარჩელე უთითებდა, რომ მისთვის უცნობი იყო საგადასახადო დავალიანების წარმოშობის შესახებ, იქიდან გამომდინარე, რომ მას არანაირი შემოსავალი აღნიშნულ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით არ მიუღია. მოსარჩელის მოსაზრებით, შემოსავლების სამსახურს არ გააჩნია რაიმე სახის მტკიცებულება, რომლითაც დაადასტურებს, რომ მას ეკისრებოდა ვალდებულება 124 921,04 ლარის გადახდაზე. მოსარჩელე სარჩელში ასევე უთითებდა, რომ მისთვის გაურკვეველი იყო კომპიუტერულ ბაზაში არსებული რა სახის მონაცემებზე დაყრდნობით და 2011 წლის შემოწმების შედეგად გამოვლენილი დავალიანების გამო დაერიცხა ხსენებული საგადასახადო დავალიანების შესაბამისი თანხა. ამასთან, მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ შემოსავლების სამსახური ედავებოდა 2011 წლის შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწის გადასახადში გადამხდელის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე დარიცხული თანხების გადაუხდელობას. მოსარჩელის მითითებით, მას მიწის გადასახადში არ გააჩნია დავალიანება.

დავების განხილვის საბჭომ განიხილა საჩივარი, არგუმენტაციის გარეშე დასმულ საკითხებზე დაიკავა იგივე პოზიცია და ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე, მხოლოდ მათ კომპიუტერულ ბაზაში არსებული მონაცემების მიხედვით მიუთითა, რომ დავალიანება წარმოშობილია საშემოსავლო გადასახადში 2011 წელს შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწის გადასახადში გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე.

მოსარჩელის განმარტებით, ის არის მიწის გადასახადის გადამხდელი. მას 2005 წლიდან 2011 წლის 26 ოქტომბრამდე დარიცხული აქვს 13 528,30 ლარი, საიდანაც გადახდილია 11 482,24 ლარი, ხოლო მომდევნო წლებში მას დაფარული აქვს ყველა გადასახადი და არ ერიცხება არანაირი დავალიანება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 24 ნოემბრის #039-153 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 25 თებერვლის #5570 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება (საჩივარი #10361/2/15).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 თებერვლის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს სააპელაციო საჩივრები; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ყადაღის დადების შესახებ ბრძანების გამოცემისას საგადასახადო ორგანო ვალდებულია, მიუთითოს არა მხოლოდ დავალიანების არსებობაზე, არამედ დაასაბუთოს და დაადასტუროს, რომ სახეზეა აღიარებული გადაუხდელი საგადასახადო დავალიანება, ხოლო იმისათვის, რომ საგადასახადო დავალიანება ჩაითვალოს აღიარებულად, აუცილებელია, არსებობდეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებულ პირობათაგან ერთ-ერთი.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში არ მოიპოვება საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის საფუძვლად მითითებული საგადასახადო მოთხოვნის ხ. ა-ისათვის ჩაბარების შესახებ დოკუმენტი, საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში დარიცხული საგადასახადო დავალიანება ვერ იქნება მიჩნეული აღიარებულად, რომლის ფარგლებშიც სსიპ შემოსავლების სამსახურს შეეძლო გამოეცა ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ ბრძანება.

ქონების გადასახადის ნაწილში წარმოშობილ დავალიანებასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ ხ. ა-ის მიერ საქმეში წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციებისა (2014 წლის მდგომარეობით) და მიწის გადასახადის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრების საფუძველზე მიიჩნია, რომ ყადაღის დადების ბრძანების გამოცემის მომენტისათვის არ დასტურდება აღიარებული საგადასახადო დავალიანების არსებობის ფაქტი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ფინანსთა სამინისტროს მითითებით, შემოსავლების სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტის გადახდევინების ღონისძიებების დაგეგმვის სამმართველოს 2015 წლის 16 ივნისის #81863-21 სამსახურებრივ ბარათში აღნიშნულია, რომ ი/მ ხ. ა-ს, 2014 წლის 24 ნოემბრის მდგომარეობით, ერიცხებოდა საგადასახადო დავალიანება 124 946,95 ლარის ოდენობით, მათ შორის, ძირითადი - 61 213,35 ლარი და საურავი - 63 733,56 ლარი. იმავე სამსახურებრივი ბარათის მიხედვით, ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ 2014 წლის 24 ნოემბრის #039-153 ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მითითებულია საშემოსავლო გადასახადში - 2011 წელს შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწაზე ქონების გადასახადში (არასასოფლო) გადამხდელის მიერ დეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებების არსებობა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2014 წლის 26 დეკემბერს შემოსავლების სამსახურს წარედგინა ი/მ ხ. ა-ის საჩივარი შემოსავლების სამსახურის #039-153 ბრძანების გაუქმების მოთხოვნით. საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 25 თებერვლის #5570 ბრძანებით.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებსა და 241-ე მუხლის პირველ ნაწილზე.

კასატორის მითითებით, საქმეში არსებული შემოსავლების სამსახურის დავების დეპარტამენტის 2015 წლის 25 ივნისის #87320-21-04 სამსახურებრივ ბარათზე დართული დოკუმენტაციიდან, ასევე, იმავე სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტის გადახდევინების ღონისძიებების დაგეგმვის სამმართველოს 2015 წლის 16 ივნისის #81863-21 სამსახურებრივი ბართიდან ირკვევა, რომ ხ. ა-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული ჩანაწერის თანახმად, საგადასახადო დავალიანება ირიცხება საშემოსავლო და მიწის (სასოფლო) გადასახადებში. როგორც აღნიშნულ სამსახურებრივ ბარათებშია მითითებული, კომპიუტერულ ბაზაში არსებული მონაცემების მიხედვით, დავალიანება წარმოშობილია საშემოსავლო გადასახადში 2011 წელს შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწის გადასახადში გადამხდელის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე.

კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე. კასატორის განმარტებით, ის გარემოება, რომ დავალიანება წარმოშობილია დეკლარაციის საფუძველზე, წარმოადგენს შემოსავლების სამსახურის მტკიცების ტვირთს. წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, ელექტრონული დეკლარაციებით ნათლად დასტურდება, რომ გადამხდელის მიმართ არსებობს მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად წარმოშობილი საგადასახადო დავალიანება, ხოლო ის გარემოება, რომ გადამხდელის მიერ აღნიშნული ვალდებულება შესრულებულია, წარმოადგენს თავად ხ. ა-ის მტკიცების ტვირთს. კასატორის მითითებით, გადახდების გარკვეულ ოდენობას, რაც აღნიშნულია მიწის გადასახადის ბარათში, შემოსავლების სამსახური აღიარებს, თუმცა გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი არ არის გადახდა, რომელიც არ არის გატარებული ბარათში, ხოლო ის, რაც გატარებულია, არ არის საკმარისი საგადასახადო დავალიანების დასაფარად. შესაბამისად, სახეზეა დეკლარირებული საგადასახადო დავალიანება, რომელიც არ არის გადახდილი.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ ხ. ა-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული ჩანაწერის მიხედვით, საგადასახადო დავალიანება ირიცხება საშემოსავლო და მიწის (სასოფლო) გადასახადებში. ამასთან, დავალიანება წარმოშობილია საშემოსავლო გადასახადში 2011 წელს შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწის გადასახადში გადამხდელის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 31 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

კონკრეტულ შემთხვევაში სადავოა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 24 ნოემბრის #039-153 ბრძანება, რომლითაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლის საფუძველზე, ყადაღა დაედო ხ. ა-ის ქონებას (მატერიალურ ან/და არამატერიალურ აქტივებს). ასევე გასაჩივრებულია სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 25 თებერვლის #5570 ბრძანება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ი/მ ხ. ა-ის ადმინისტრაციული საჩივარი. სსიპ შემოსავლების სამსახურმა განმარტა, რომ საქმეზე არსებული მასალის, ადმინისტრირების დეპარტამენტის სამსახურებრივი ბარათითა და კომპიუტერული ბაზის მონაცემებით დგინდება, რომ ი/მ ხ. ა-ს, 2014 წლის 24 ნოემბრის მდგომარეობით, საგადასახადო დავალიანება ერიცხება 124 921,04 ლარის ოდენობით. პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული ჩანაწერის მიხედვით, საგადასახადო დავალიანება ირიცხება საშემოსავლო და მიწის (სასოფლო) გადასახადებში. კომპიუტერულ ბაზაში არსებული მონაცემების მიხედვით, დავალიანება წარმოშობილია საშემოსავლო გადასახადში 2011 წელს შემოწმების შედეგად დარიცხული და მიწის გადასახადში გადამხდელის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე დარიცხული თანხების გადაუხდელობის გამო. საგადასახადო ორგანომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლსა და მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ სადავო ბრძანება გამოცემულია აღიარებული საგადასახადო დავალიანების არსებობის გამო საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნების შესაბამისად. ამდენად, საგადასახადო ორგანოს მითითებით, საგადასახადო დავალიანება წარმოშობილია საშემოსავლო გადასახადში საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, ხოლო ქონების გადასახადში დავალიანების წარმოშობის საფუძველია ხ. ა-ის მიერ წარდგენილი დეკლარაციები.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, სასამართლოს გადაწყვეტილების გარეშე დაადოს ყადაღა პირის საკუთრებაში არსებულ ან/და მის ბალანსზე რიცხულ (გარდა ლიზინგით მიღებული ქონებისა) ნებისმიერ ქონებას, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის მოცულობის ფარგლებში. ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი გამოსცემს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

ყადაღის დადების შესახებ სადავო ბრძანების გამოცემისას მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, აღიარებული საგადასახადო დავალიანება არის საგადასახადო დავალიანება, თუ: ა) დარიცხვის საფუძველია საგადასახადო/საბაჟო დეკლარაცია, აგრეთვე ამ კოდექსის 49-ე მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული პირის დასკვნის შესაბამისად საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი წესით განხორციელებული საგადასახადო ანგარიშგება; ბ) პირს გაშვებული აქვს საგადასახადო ორგანოს მიერ მისთვის წარდგენილი საგადასახადო მოთხოვნის ან/და დავის განმხილველი ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრების ამ კოდექსით დადგენილი ვადა; გ) მისი შემცირების მიზნით შემოსავლების სამსახურსა და გადასახადის გადამხდელს შორის გაფორმდა საგადასახადო შეთანხმება; დ) დარიცხვის მართლზომიერების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო შემოწმების აქტი და მის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება საჩივრდება ამ დოკუმენტების საფუძველზე გამოცემულ საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად; ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად კი, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში.

მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში დავალიანება წარმოშობილია საგადასახადო შემოწმების შედეგების საფუძველზე, აღნიშნული დავალიანების აღიარებულად მიჩნევისათვის, გასული უნდა იყოს შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გასაჩივრების ვადები, რომლებიც გათვალისწინებულია საგადასახადო კანონმდებლობით და რომელთა დენის დაწყება აქტის ოფიციალურ გაცნობასთან არის დაკავშირებული. იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში არ მოიპოვება საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის საფუძვლად მითითებული საგადასახადო მოთხოვნის ხ. ა-ისათვის ჩაბარების შესახებ დოკუმენტი, საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში დარიცხული საგადასახადო დავალიანება ვერ იქნება მიჩნეული აღიარებულად, რომლის ფარგლებშიც სსიპ შემოსავლების სამსახურს შეეძლო გამოეცა ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ ბრძანება.

ქონების გადასახადის ნაწილში წარმოშობილ დავალიანებასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მართალია, საგადასახადო დეკლარაციის საფუძველზე წარმოშობილი დავალიანება მიიჩნევა აღიარებულად, თუმცა საყურადღებოა ხ. ა-ის მიერ საქმეში წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციები (2014 წლის მდგომარეობით) და მიწის გადასახადის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრები, რომელთა საფუძველზეც სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაასკვნა, რომ ყადაღის დადების ბრძანების გამოცემის მომენტისათვის არ დასტურდება აღიარებული საგადასახადო დავალიანების არსებობის ფაქტი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს სასამართლო ამოწმებს მისი გამოცემისას არსებულ ფაქტობრივ საფუძვლებთან მიმართებით და მოგვიანებით წარმოშობილი დავალიანება ვერ გახდება დავალიანების წარმოშობამდე და აღიარებულად მიჩნევამდე გატარებული საგადასახადო დავალიანების უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების კანონიერად მიჩნევის წინაპირობა; აღნიშნული გადამხდელთა უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების უკანონო და დაუსაბუთებელ შეზღუდვას გამოიწვევდა. ამასთან, საგულისხმოა, რომ ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 24 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესულ ბრძანებაში (საქმე #3/173-15) მითითებულია, რომ 2015 წლის 24 ნოემბერს დანიშნულ სასამართლო სხდომაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენელმა დააზუსტა შუამდგომლობა საგადასახადო დავალიანების ნაწილში და მოითხოვა ი/მ ხ. ა-ისთვის 5 572, 96 ლარის ოდენობით აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაკისრება, რომელიც წარმოშობილია 2015 წლის 16 ნოემბრის დეკლარაციის საფუძველზე. გადასახადის გადამხდელის მიერ კი წარდგენილ იქნა ქვითრები, რომლითაც დასტურდება, რომ მას 2015 წლის 13 ნოემბერს გადახდილი აქვს მიწის გადასახადი 5 785,78 ლარის ოდენობით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი