საქმე №ბს-407(კ-19) 4 ივნისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო, სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. ნ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ნ-ემ 2018 წლის 17 იანვარს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოსა და სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2017 წლის 10 ნოემბრის N... გადაწყვეტილება; ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს 2017 წლის 19 დეკემბრის N... გადაწყვეტილება; დაევალოს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემა მ. ნ-ის განქორწინების აქტის ჩანაწერში ქალის გრაფაში ეროვნება „ქართველის“ ნაცვლად „გერმანელის“ მითითების შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2017 წლის 10 ნოემბრის N... გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს 2017 წლის 19 დეკემბრის N... გადაწყვეტილება; დაევალოს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემა მ. ნ-ის განქორწინების აქტის ჩანაწერში ქალის გრაფაში ეროვნება „ქართველის“ ნაცვლად „გერმანელის“ მითითების შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინებით აპელანტის - სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტომ და სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურმა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ზოგადად ეროვნების არჩევა პირის მიერ ხდებოდა სრულწლოვანების მიღწევისას. სამოქალაქო აქტების რეგისტრაციის სფეროში მოქმედებს „სამოქალაქო აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონი და სხვა საკანონმდებლო აქტები, რომლებიც აღარ ითვალისწინებს ეროვნების გრაფას. მნიშვნელოვანია, რომ სააპელაციო სასამართლო არ მიუთითებს საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის №687 დადგენილების „საქართველოში მცხოვრები გერმანელი წარმომავლობის მოქალაქეთათვის ეროვნების აღდგენის შესახებ“ გამოყენების სამართლებრივ და ფაქტობრივ საფუძვლებს. სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნეს“ 2017 წლის 31 იანვრის №15/გ-67 წერილს და არ გაითვალისწინა ის ვალდებულებები, საკანონმდებლო რეგულაციები და ცვლილებები, რომლითაც ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს. ამ მხრივ მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ სამოქალაქო აქტების რეგისტრაციის სფეროში მოქმედებს „სამოქალაქო აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონი და სხვა საკანონმდებლო აქტები, აღარ ითვალისწინებს ეროვნების გრაფას. დღევანდელი მდგომარეობით პირადობის დამადასტურებელი არც ერთი დოკუმენტი არ შეიცავს ეროვნების გრაფას, შესაბამისად, პირს აღარ აქვს ეროვნების არჩევისა და რომელიმე დოკუმენტში დაფიქსირების შესაძლებლობა. დღეის მდგომარეობით საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის №687 დადგენილება თავისი შინაარსიდან გამომდინარე არის ძალადაკარგული. სასამართლოს განმარტებას, რომ კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობის სფეროში ახალი საკანონმდებლო აქტის მიღება ავტომატურად ძალადაკარგულად აცხადებს ამავე ურთიერთობის მომწესრიგებელ ყველა კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს ან მის ნაწილს, კასატორი ეთანხმება და აღნიშნავს, რომ სამართლებრივი ურთიერთობის სფეროში ახალი საკანონმდებლო აქტის მიღებით, კანონმდებლობა აღარ ითვალისწინებს ეროვნების შესახებ გრაფას, შესაბამისად, ძალადაკარგულია ამავე ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტები.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლო არ უთითებს რომელ ძირითად უფლებაში ჩარევაზე მსჯელობს და ვერ ასაბუთებს სააგენტოს მოქმედების მართლსაწინააღმდეგო ხასიათს. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით დგინდება, რომ მ. ნ-ის განქორწინების აქტის ჩანაწერში არ დასტურდება ეროვნების შეცდომით მითითების ფაქტი და არ არსებობს აქტის ჩანაწერში შესწორების შეტანის საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოსა და სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის - მ. ნ-ის ინტერესს წარმოადგენს მისი განქორწინების აქტის ჩანაწერში ქალის გრაფაში ეროვნება ,,ქართველის“ ნაცვლად ,,გერმანელის“ მითითება. მოსარჩელე მისი „გერმანელი“ ეროვნებისადმი კუთვნილების ფაქტის არსებობას ადასტურებს მისსავე დაბადების აქტის ჩანაწერში დედის - ც. ნ-ის ეროვნების „გერმანელის“ ჩანაწერზე მითითებით. ამასთან, მოსარჩელე მისი უფლების რეალიზაციის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითებს „საქართველოში მცხოვრები გერმანელი წარმომავლობის მოქალაქეთათვის ეროვნების აღდგენის შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის N687 დადგენილებაზე. აღნიშნული სამართლებრივი აქტის შესაბამისად, „მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისას და შემდგომ წლებში გერმანელთა მიმართ განხორციელებული რეპრესიების შედეგად ამ ეროვნების წარმომადგენელთა უმეტესი ნაწილი იძულებული შეიქნა თავის გადარჩენის მიზნით დაეფარათ თავიანთი წარმომავლობა, რაც განხორციელდა იმ პერიოდში არსებული სააქტო ჩანაწერებისა და პასპორტების განადგურებითა და პირადობის დამადასტურებელ საბუთებში სხვა ეროვნების აღნიშვნით. ვინაიდან, დღეისათვის მთლიანად განადგურებულია ზემოაღნიშნულ პირთა საარქივო მასალები და შეუძლებელია მათი ეროვნული კუთვნილების განსაზღვრა, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა ადგენს: 1. ნება დაერთოთ საქართველოში მუდმივად მცხოვრებ პირებს, რომლებიც ატარებენ გერმანულ გვარს, აღიდგინონ შესაბამისი ეროვნება, ამასთან, პირებს, რომელთა ერთ-ერთი მშობელიც გერმანელია, მიეცეთ უფლება აირჩიონ ერთ-ერთი მშობლის ეროვნება. 2. დაევალოთ საქართველოს რესპუბლიკის იუსტიციის სამინისტროსა და საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს შეიტანონ ცვლილებანი შესაბამის დოკუმენტებში“.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს კასატორის განაცხადის გაზიარების საფუძველი, რომლის თანახმად, დღეის მდგომარეობით საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის №687 დადგენილება თავისი შინაარსიდან გამომდინარე არის ძალადაკარგული. რამდენადაც, ნორმატიული აქტის მოქმედების ზოგად წესს ადგენს „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონი. აღნიშნული კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტი განსაზღვრავს ნორმატიული აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების საფუძვლებს. კასატორი ვერ მიუთითებს, აღნიშნული ნორმით დადგენილი რომელიმე საფუძვლის არსებობაზე, რაც სასამართლოს მისცემდა შესაძლებლობას დაედგინა დასახელებული საქართველოს მთავრობის დადგენილების ძალადაკარგულად ცნობის ფაქტი. საგულისხმოა, რომ კასატორის განაცხადის საწინააღმდეგოს ადასტურებს საქმეში დაცული სსიპ „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნეს“ 2017 წლის 31 იანვრის N15/გ-67 წერილი, რომლითაც დგინდება, რომ „საქართველოში მცხოვრები გერმანელი წარმომავლობის მოქალაქეთათვის ეროვნების აღდგენის შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის N687 დადგენილება უშუალოდ რაიმე სამართლებრივი აქტით ძალადაკარგული არ არის.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ „სამოქალაქო აქტების შესახებ“ კანონის პირველი მუხლით ამ კანონის მიზანია სამოქალაქო აქტების რეგისტრაციისა და აღრიცხვის ერთიანი სისტემის ფორმირება. მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, განქორწინება არის ამ კანონით გათვალისწინებული იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის დამდგენი სამოქალაქო აქტი. ამდენად, აქტში მითითებული მონაცემების სისწორისა და უტყუარობის მიმართ არსებობს მოსარჩელის კანონიერი ინტერესი.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობას, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ვერ იქნა დასაბუთებული ის ლეგიტიმური მიზანი, რომელიც, თანაზომიერების პრინციპის გათვალისწინებით, გაამართლებდა ძირითად უფლებაში ჩარევას, ასევე ვერ იქნა დადასტურებული აღნიშნული ჩარევის აუცილებლობა დემოკრატიულ საზოგადოებაში. საქართველოს კონსტიტუციის 34-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ადამიანის ძირითადი უფლების შეზღუდვა უნდა შეესაბამებოდეს იმ ლეგიტიმური მიზნის მნიშვნელობას, რომლის მიღწევასაც იგი ემსახურება.

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში პირველ რიგში ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-8 მუხლი იცავს პირის უფლებას, ჩამოაყალიბოს და განავითაროს ურთიერთობები სხვა ადამიანებსა და გარე სამყაროსთან. ასევე ის (მე-8 მუხლი) შესაძლოა ზოგჯერ მოიცავდეს ინდივიდის სოციალური იდენტობის საკითხებს. მიგრანტისა და იმ საზოგადოების სოციალური კავშირების ერთობლიობა, რომელშიც ის ცხოვრობს მე-8 მუხლით გათვალისწინებული პირადი ცხოვრების კონცეპტის ნაწილს წარმოადგენს (ალპეიევა და ჯალაღონია რუსეთის წინააღმდეგ, №7549/09 და №33330/11, §119, 12 ივნისი 2018).

გაეროს „ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ“ საერთაშორისო პაქტის პრეამბრულის თანახმად, ამ პაქტის მონაწილე სახელმწიფოები, რომლებიც ითვალისწინებენ, რომ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდებით გამოცხადებული პრინციპები შესაბამისად, ადამიანთა ოჯახის ყველა წევრისათვის დამახასიათებელი ღირსების, მათი თანასწორი და განუყოფელი უფლებების აღიარება არის თავისუფლების, სამართლიანობისა და საყოველთაო მშვიდობის საფუძევლი, აღიარებენ, რომ ეს უფლებები გამომდინარეობენ ადამიანისათვის დამახასიათებელი ღირსებიდან. აღიარებენ, რომ ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის თანახმად, თავისუფალი, შიშისა და გაჭირვებისაგან თავისუფალი ადამიანის პიროვნების იდეალის განხორციელება შეიძლება მხოლოდ მაშინ, თუ შეიქმნა ისეთი პირობები, როცა თითოეული შეძლებს ისარგებლოს თავის ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებებით, ასევე როგორც თავისი პოლიტიკური და ეკონომიკური უფლებებით. პაქტის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ყველა ხალხს აქვს თვითგამორკვევის უფლება. ამ უფლების ძალით ისინი თავისუფლად აწესებენ თავიანთ პოლიტიკურ სტატუსს და თავისუფლად უზრუნველყოფენ თავიან ეკონომიურ, სოციალურ და კულტურულ განვითარებას. მნიშვნელოვანია, რომ ხალხთა თვითგამორკვევის უფლება უკავშირდება ცალკეული ადამიანების თვითგამორკვევის უფლებას და, მაშასადამე, უპირატესად მას აქვს ადამიანის ინდივიდუალურ უფლებათა ასპექტი. შესაბამისად, ზემოაღნიშნული საერთაშორისო აქტებით გათვალისწინებული პირადი თვითგამორკვევის უფლების რეალიზების შესაძლებლობას ქართულ სამართლებრივ სივრცეში ქმნის საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის N687 დადგენილება. ადმინისტრაციული ორგანო კი, ვერ ადასტურებს მოქმედი ნორმატიული აქტით გათვალისწინებული უფლების შეზღუდვის კანონით გათვალისწინებულ აუცილებლობას. ადმინისტრაციული ორგანო ასევე, ვერ მიუთითებს დემოკრატიულ საზოგადოებაში სახელმწიფო უშიშროებისა და საზოგადოებრივი წესრიგის ინტერესებისათვის ან სხვათა უფლებებისა და თავისუფლებების დასაცავად უფლების განხორციელებაზე უარის თქმის საჭიროებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 30 ივნისის N687 დადგენილების მოქმედების პირობებში არ დასტურდებოდა განქორწინების აქტის სადავოდ ქცეულ გრაფაში სწორი მონაცემების შემცველი იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის ასახვა. ამრიგად, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დაასკვნას, რომ არსებობდა განქორწინების აქტის ჩანაწერში ქალის გრაფაში ეროვნება ,,ქართველის“ ნაცვლად ,,გერმანელის“ მითითების სამართლებრივი საფუძველი.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, რომელთა მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოსა და სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 იანვრის განჩინება;

3. კასატორს - სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს (ს/ნ 202307404) დაუბრუნდეს 01.03.2019წ. №05619 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე