#ბს-110(კ-19) 25 აპრილი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „…ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 4 ივლისს შპს „…იმ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილების (საჩივარი #12562/2/16) ბათილად ცნობა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსთვის შპს „…ის“ #12562/2/16 საჩივრის პირველ საკითხთან დაკავშირებით საგადასახადო დავის განხილვის დავალება და სსიპ შემოსავლების სამსახურისთვის შპს „...ის“ #12562/2/16 საჩივრის მე-2 საკითხთან დაკავშირებით საგადასახადო დავის განხილვის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, შპს „...ის“, როგორც გადასახადის გადამხდელის მიმართ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტში 26.06.2013წ. შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზე გამოცემულ იქნა 26.06.2013წ. #29043 ბრძანება დარიცხვის შესახებ და გადასახადის გადამხდელს წარედგინა 26.06.2013წ. #9264 საგადასახადო მოთხოვნა. შემოწმების ეტაპზე შემოსავლების სამსახურში საქვეანგარიშო თანხებთან სხვა საკითხებთან დაკავშირებით განხორციელებული დარიცხვების თაობაზე შეტანილ იქნა საჩივარი, რომელიც ამავე სამსახურის 19.08.2013წ. #39652 ბრძანებით საქვეანგარიშო თანხებთან დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა. შემოსავლების სამსახურის 19.08.2013წ. #39652 ბრძანებასა და შემოწმების აქტზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში საქვენგარიშო თანხებთან სხვა საკითხებთან დაკავშირებით განხორციელებული დარიცხვების თაობაზე შეტანილ იქნა საჩივარი, რომელიც ამავე საბჭოს 13.06.2014წ. გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელის მითითებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 24.12.2015წ. განაჩენით დადგინდა, რომ შპს „...ის“ მიერ ნაკლებობით შესრულებულმა სამუშაოებმა შეადგინა 225 654,37 ლარი. განაჩენის თანახმად, შესაბამისი თანხები შპს „...ის“ ხელმძღვანელი პირების მიერ იქნა მითვისებული. 07.03.2016წ. მოსარჩელემ საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს სისტემაში შეიტანა საჩივარი და მოითხოვა ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო ერთ ეპიზოდში საგადასახადო დავის დაწყება (სამუშაოთა ნაკლებობით შესრულებისა და მიწოდების საფუძვლით), ხოლო მეორე ეპიზოდში - საგადასახადო დავის განახლება (საქვეანგარიშო თანხების მიწოდების საფუძვლით). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 10.06.2016წ. გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მომჩივანს უარი ეთქვა როგორც საგადასახადო დავის დაწყებაზე, ისე - განახლებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...იმ“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, სასამართლოს განაჩენით არ დადგენილა საგადასახადო შემოწმების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებისაგან განსხვავებული ფაქტი, რომლის დადასტურებაც გავლენას მოახდენდა დარიცხვასა და საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრაზე, ვინაიდან დგინდება თანხების გატანა და მათი დაუბრუნებლობა, ხოლო საგადასახადო კოდექსი თანხის გატანის კანონისმიერი საფუძვლის არსებობაზე დათქმას არ აკეთებს და არ ითვალისწინებს განსხვავებულ რეჟიმს იმ შემთხვევისათვის, როდესაც თანხის გატანა მოხდა მითვისების გზით.

შპს „...ის“ მოთხოვნასთან დაკავშირებით, რომლის თანახმად, ნაკლებობით შესრულებული სამუშაოების მოცულობით უნდა შემცირდეს დასაბეგრი ბრუნვა და ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული შემოსავლები, შესაბამისი გადასახადები და საგადასახადო სანქციები, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 227-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება დღგ-ის გადამხდელის მიერ მიღებული ან მისაღები კომპენსაციის თანხის მიხედვით (გადასახადების, მოსაკრებლებისა და სხვა გადასახდელების ჩათვლით) დღგ-ის გარეშე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასით (გადასახადების, მოსაკრებლებისა და სხვა გადასახდელების ჩათვლით) დღგ-ის გარეშე: ა) თუ დღგ-ის გადამხდელი დასაბეგრი ოპერაციის სანაცვლოდ იღებს ან უფლება აქვს მიიღოს საქონელი/მომსახურება; ბ) თუ საქონელი/მომსახურება გამოიყენება არაეკონომიკური საქმიანობისათვის, რომელზედაც პირს მიღებული აქვს ჩათვლა, ან გადასახადის გადამხდელი საქონელს/მომსახურებას მიაწოდებს თავის თანამშრომლებს; გ) ამ კოდექსის 22-ე მუხლის მე-10 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში; დ) საქონლის/მომსახურების კომპენსაციის გარეშე მიწოდების შემთხვევაში. სასამართლომ ასევე მიუთითა მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასით (გადასახადების, მოსაკრებლებისა და სხვა გადასახდელების ჩათვლით) დღგ-ის გარეშე: ა) თუ დღგ-ის გადამხდელი დასაბეგრი ოპერაციის სანაცვლოდ იღებს ან უფლება აქვს, მიიღოს საქონელი/მომსახურება; ბ) ამ კოდექსის მე-18 მუხლის მე-11 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში; გ) საქონლის/მომსახურების თანამშრომლებისათვის მიწოდების შემთხვევაში; დ) საქონლის/მომსახურების კომპენსაციის გარეშე მიწოდების შემთხვევაში.

ამდენად, სააპელაციო პალატის განმარტებით, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება მიღებული თანხის ოდენობით და არ არის დამოკიდებული განხორციელებული სამუშაოების ოდენობაზე. განაჩენში აღნიშნული ფაქტი, რომ შპს „...იმ“ შუალედურ აქტებში არასწორი მონაცემები შეიტანა, ვერ გახდება მოსარჩელისთვის სასარგებლო გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძველი. სასამართლო მიუთითებს, რომ განმსაზღვრელია სწორედ მიღებული ანაზღაურების ოდენობა და სამუშაოების ნაკლებობით შესრულება ავტომატურად არ ნიშნავს თანხების ნაკლები ოდენობით მიღებას, აღნიშნულზე მითითება არ არის გაკეთებული განაჩენშიც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...იმ“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა მიჩნეული განაჩენის შესაბამისად მითვისებული თანხების დივიდენდად განხილვა და საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ახლად გამოვლენილ გარემოებად არ მიიჩნია საქვეანგარიშო განაცემებად გაფორმებული თანხების მითვისების ფაქტის განაჩენით დადგენა.

კასატორი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 73.1 მუხლზე და აღნიშნავს, რომ თანხის მიმღებ პირთა შემოსავალი დაბეგვრას ექვემდებარება, თუმცა გასარკვევია, მითვისებული თანხა იბეგრება გადახდის წყაროსთან - საგადასახადო აგენტის მიერ დაკავებით (ანუ შპს „...თან“) თუ შემოსავლის მიმღებთან (ანუ განაჩენით დამნაშავედ ცნობილ პირებთან). კასატორის მითითებით, განაჩენის თანახმად, მითვისებულია არა მოსარჩელის კუთვნილი თანხა, არამედ სამშენებლო სამუშაოების დამკვეთის თანხა, რასთან დაკავშირებითაც, მოსარჩელე საგადასახადო აგენტსაც არ წარმოადგენდა (მოსარჩელე მხოლოდ თანხის მითვისების საშუალებად იყო გამოყენებული). კასატორის განმარტებით, დაუშვებელი იყო შემოწმების მიერ მითვისებული თანხის მიმთვისებელზე სესხად გაცემულად განხილვა და შესაბამისი დაბეგვრა. შემოწმებამ საქვეანგარიშო თანხის (შესაბამისად, მითვისებული თანხის) სესხად გაცემულად განხილვას საფუძვლად დაუდო საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილი და მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი.

კასატორის მითითებით, სამეურნეო ოპერაცია იბეგრება მისი შინაარსის მიხედვით. შესაბამისად, მითვისება არ შეიძლება დაკვალიფიცირდეს სესხად, ვინაიდან სესხი არის დაბრუნების პირობით ნივთის ნებაყოფლობით საკუთრებაში გადაცემა და არა დაბრუნების პირობის გარეშე ნივთის მიღება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეთანხმა საგადასახადო ორგანოს 101-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მითვისებული თანხების სესხად განხილვაში.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს თანხის ნაკლებობით მიღების თაობაზე მტკიცება არც განუვითარებია. მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ ახლად გამოვლენილი გარემოება (სამუშაოების ნაკლებობით შესრულება) განაპირობებდა იმას, რომ დაბეგვრას უნდა დაქვემდებარებოდა ფაქტობრივად შესრულებულ სამუშაოთა ღირებულება და არა მიღება-ჩაბარების აქტებით გათვალისწინებულ სამუშაოთა ღირებულება, ვინაიდან სამუშაოები რეალურად ნაკლებობით შესრულდა. შეუსრულებელ სამუშაოთა ღირებულება, რომელიც სამუშაოების საერთო ღირებულების ფარგლებში ანაზღაურდა, დაბეგვრას არ უნდა დაქვემდებარებოდა.

კასატორი მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავს, რომ მოცემული ნორმა სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა იმ თვალსაზრისით, რომ ერთმანეთისაგან გამიჯნა გაწეული მომსახურების (შესრულებული სამუშაოების) ღირებულება და მიღებული/მისაღები კომპენსაციის თანხა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 26 ივნისის შპს „...ის“ საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტის საფუძველზე მოსარჩელეს დაერიცხა დამატებითი საგადასახადო ვალდებულებები, რისი ერთ-ერთი საფუძველიც გახდა შემოწმების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ საწარმოს დირექტორს 2007 წლის 1 იანვრიდან საქვეანგარიშოდ გაჰქონდა თანხები, საქვეანგარიშოდ გაცემული ჩამოუწერელი თანხები ფიზიკურ პირს ჩაეთვალა სარგებლად, რაზეც საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის თანახმად დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი შესაბამისი თვეების მიხედვით, ასევე, საქვეანგარიშოდ გატანილი თანხები ჩაითვალა კუთვნილ გაცემულ დივიდენდად შესაბამისი წლების მიხედვით და დაიბეგრა საგადასახადო კოდექსის 195-ე მუხლის თანახმად.

დადგენილია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 დეკემბრის განაჩენით მიჩნეულ იქნა, რომ შპს „...ის“ დირექტორმა ს. გ-ამ და დირექტორის მოადგილემ ი. კ-ამ ჩაიდინეს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაული, „ვინაიდან სახეზეა ამ დანაშაულის შემადგენლობის ყველა ნიშანი, კერძოდ, ხელშეკრულებების თანახმად, გათვალისწინებული წინასწარი (საავანსო) გადახდით, რაც შეადგენდა ხელშეკრულებების ღირებულების 20 პროცენტს, ასევე, საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის მიერ (სუბკონტრაქტის შემთხვევაში თურქული კომპანიის - „თ...ის“ გავლით) შპს „...ისათვის“ ყოველთვიურად თანხების ჩარიცხვით აღნიშნული თანხები ექცეოდა შპს „...ის“ მართლზომიერ მფლობელობასა და გამგებლობაში, თუმცა, ექსპერტიზის დასკვნებით დადასტურდა, რომ შპს „...იმ“ შუალედურ აქტებში არასწორი მონაცემების შეტანით მიიღო იმაზე მეტი ანაზღაურება, ვიდრე ფაქტობრივად შესრულებული სამუშაოდან გამომდინარე ეკუთვნოდა და გამოიყენა (განკარგა) საკუთარი შეხედულებისამებრ, რითაც შპს „...ის“ ხელმძღვანელმა პირებმა - ს. გ-ამ და ი. კ-ამ მართლსაწინააღმდეგოდ მიითვისეს საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის (სახელმწიფო ბიუჯეტიდან გამოყოფილი) დიდი ოდენობით თანხები.“

2016 წლის 7 მარტს შპს „...იმ“ საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს, მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 299-ე და 308-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ საჩივრით მოთხოვნილია ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო საგადასახადო დავის დაწყება იმ სადავო საკითხებზე, რომლებსაც არ შეიცავდა თავდაპირველი საჩივარი. შესაბამისად, ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო საჩივარში სადავოდ გამხდარ საკითხებზე საჩივრით მოთხოვნილია არა საგადასახადო დავის განახლება, არამედ საგადასახადო დავის დაწყება. მოცემული დავის ფარგლებში, საზოგადოების მიერ სადავო გახდა ზემოაღნიშნული საფუძვლით თანხების დარიცხვა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ სასამართლო დარიცხვის მართლზომიერებას ვერ შეამოწმებს, რადგან გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნა კანონიერ ძალაშია შესული, რაც შეეხება დარიცხვის ფაქტობრივ საფუძვლებსა და მასთან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განაჩენის კავშირს, დარიცხვის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ დირექტორს საწარმოდან გატანილი ჰქონდა თანხები და აღნიშნული თანხების უკან დაბრუნება არ დაფიქსირებულა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განაჩენი, ასევე, ადასტურებს, რომ საწარმოს დირექტორისა და დირექტორის მოადგილის მიერ მოხდა თანხების მითვისება. ამდენად, სასამართლოს განაჩენით არ დადგენილა საგადასახადო შემოწმების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებისაგან განსხვავებული ფაქტი, რომლის დადასტურებაც გავლენას მოახდენდა დარიცხვასა და საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრაზე, ვინაიდან დგინდება თანხების გატანა და მათი დაუბრუნებლობა, ხოლო საგადასახადო კოდექსი თანხის გატანის კანონისმიერი საფუძვლის არსებობაზე დათქმას არ აკეთებს და არ ითვალისწინებს განსხვავებულ რეჟიმს იმ შემთხვევისათვის, როდესაც თანხის გატანა მოხდა მითვისების გზით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ აღნიშნულ ნაწილში დავის განახლების საფუძველი არ არსებობს.

რაც შეეხება შპს „...ის“ მოთხოვნას, რომ ნაკლებობით შესრულებული სამუშაოების მოცულობით უნდა შემცირდეს დასაბეგრი ბრუნვა და ეკონომიკური საქმიანობიდან მიღებული შემოსავლები, შესაბამისი გადასახადები და საგადასახადო სანქციები, საგადასახადო კოდექსის (2011 წლამდე მოქმედი) 227-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება მიღებული თანხის ოდენობით და არ არის დამოკიდებული განხორციელებული სამუშაოების ოდენობაზე, შესაბამისად, განმსაზღვრელია სწორედ მიღებული ანაზღაურების ოდენობა და სამუშაოების ნაკლებობით შესრულება ავტომატურად არ ნიშნავს თანხების ნაკლები ოდენობით მიღებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი