ბს-1065 (კ-18) 11 ნოემბერი , 2019 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა გ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.05.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. გ-ემ 05.06.2017წ. სარჩელით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების ახალციხის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და ნ. გ-ის უფლებამონაცვლის დ. გ-ის მიმართ და მოითხოვა ნ. გ-ეზე გაცემული 18.04.1995წ. მიღება-ჩაბარების აქტის იმ ნაწილში ბათილად ცნობა, რომელიც შეეხება ნაკვეთს მინიშნებით „პროფილაქტიკის წინ გაცვლილია“.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 25.07.2017წ. განჩინებით საქმეში სასკ-ის 16.2 მუხლის თანახმად ჩაბმულ იქნა ვ. დ-ი.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 27.09.2017წ. გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა გ. გ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.05.2018წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გასაჩივრდა გ. გ-ის მიერ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლოს წარედგინა ახალციხის რაიონის გამგეობის 20.05.1992წ. გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგენილია სოფელ …ის თითოეულ ოჯახზე გამოყოფილი ფართობების ოდენობა. აღნიშნული გადაწყვეტილებით ირკვევა, რომ ნ. გ-ეს გამოეყო არა 0.77 ჰა ფართობის მიწის ნაკვეთი, არამედ 0.70 ჰა. ნ. გ-ეზე გაიცა ბაღი ჯამში 0.42 ჰა და სახნავი ჯამში 0.28 ჰა, სულ 0.70 ჰა. სასამართლოში მტკიცებულებად წარდგენილ 1995 წლის 18 აპრილით დათარიღებულ N138 მიღება-ჩაბარების აქტში აღნიშნულია, რომ ნ. გ-ეს 29.05.1992წ. სოფელ …ის ყრილობის N3 ოქმის საფუძველზე გამოეყო 0.77 ჰა ფართობი 5 ნაკვეთად, რაც აშკარად შეუსაბამოა საჯარო რეესტრში დაცულ და მოწმე რ. ბ-ის მიერ წარმოდგენილ სიებთან. ზემოაღნიშნულ მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებულია 0.20 ჰა ფართობის მიწა „პროფილაქტიკის წინ“, მიწის ნაკვეთების განაწილების სიების მიხედვით კი ირკვევა, რომ 0.20 ჰა ფართობის მიწა საერთოდ არ გადასცემია ნ. გ-ეს. N138 მიღება-ჩაბარების აქტი არაავთენტურია, რომლის ორიგინალიც დაუთარიღებელია, ხოლო სასამართლოში წარმოდგენილია ორიგინალის გაყალბებული თარიღდასმული ასლი. მართალია სააღრიცხვო ბარათის თანახმად 0.20ჰა ფართობის მიწის მესაკუთრეა ნ. გ-ე, თუმცა ამ სააღრიცხვო ბარათის საფუძველია N165 მიღება-ჩაბარების აქტი, რომელიც ნ. გ-ის სახელზე არ გაცემულა, შესაბამისად 12.06.2000წ. სარეგისტრაციო მოწმობა უსაფუძვლო და არასარწმუნოა. სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ მიწის კომისიამ გ. გ-ის კუთვნილი „პროფილაქტიკის წინ“ არსებული მიწის ნაკვეთი გ. გ-ის წერილობითი თანხმობის არ არსებობის პირობებში ასახა ნ. გ-ის სახელზე გაცემულ მიღება-ჩაბარების აქტში, რომელსაც მიანიჭა ძველი სარეგისტრაციო ნომერი N138 თარიღის მითითების გარეშე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ რეალურად მიწის მესაკუთრეს გ. გ-ეს არ დაუდია გაცვლაზე შეთანხმება, ამდენად არ არსებობს ამ ფაქტის დამადასტურებელი რაიმე წერილობითი დოკუმენტი, რაც აუცილებელია სსკ-ის 59-ე, 323-ე, 521-ე, 523-ე მუხლების შესაბამისად. სზაკ-ის 67.1 მუხლის თანახმად ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირის წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არაა, რადგან გ. გ-ეს მიწის ნაკვეთის გაცვლასთან დაკავშირებით ნება არცერთი ფორმით არ გამოუხატავს. ამდენად, სასამართლოში წარდგენილი სადავო მიღება-ჩაბარების აქტი სზაკი-ის 66-ე, 67-ე მუხლების დარღვევით არის შედგენილი, რომელზეც თარიღი დასმულია დაინტერესებული პირის მიერ და კანონდარღვევითაა ასახული 0.20ჰა ფართობის მიწის ნაკვეთი. მოპასუხე მხარის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილია გაყალბებული დოკუმენტი, რაც სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო და აქტის წინმსწრებობაზე არ უნდა მიეთითებინა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით 20.11.1998წ. N456 მიღება-ჩაბარების აქტით გ. გ-ეს გადაეცა ის მიწის ნაკვეთი, რომელიც 18.04.1995წ. N138 მიღება-ჩაბარების აქტით უკვე გადაცემული იყო ნ. გ-ეზე. საქმეში წარმოდგენილია ასევე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.03.2017წ. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ახალციხის რაიონის სოფელ …ის მიწის რეფორმის კომისიის მიერ 20.11.1998წ. გ. გ-ის სახელზე გაცემული მიღება-ჩაბარების აქტი N456 ე.წ. „პროფილაქტიკის წინ“ მდებარე 0.20 ჰა მიწის ნაკვეთის ნაწილში. ამდენად, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილია გ. გ-ეზე 0.20 ჰა „პროფილაქტიკის წინ“ მდებარე მიწის ნაკვეთის გადაცემის უკანონობა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორის აპელირება მიწის ნაკვეთების გაცვლის არარსებობაზე უსაფუძვლოა, რამეთუ იმისგან დამოუკიდებლად მოხდა თუ არა მხარეთა შორის მიწის ნაკვეთების გაცვლა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.03.2017წ. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ახალციხის რაიონის სოფელ …ის მიწის რეფორმის კომისია არ იყო უფლებამოსილი გ. გ-ეზე გაეცა სადავო მიწის ნაკვეთი. ამასთან, კასატორი საკასაციო საჩივარში მოყვანილ არგუმენტაციას იყენებს N138 მიღება-ჩაბარების აქტის სიყალბის აღსანიშნავად, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში დოკუმენტის სიყალბე არ არის დადგენილი კანონმდებლობის შესაბამისად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.05.2018წ. განჩინება;

3. შ. გ-ეს (პ/ნ …) დაუბრუნდეს გ. გ-ის საკასაციო საჩივარზე 22.10.2018წ. N12 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი