ბს-729-729(კ-18) 11 ნოემბერი, 2019წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.02.2018წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „…იმ“ 17.02.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 09.07.2015წ. გადაწყვეტილებისა და შპს „…ის“ საჩივრის განუხილველად დატოვების თაობაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 30.12.2014წ. N54546 ბრძანების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის შპს „…ის“ 09.12.2014წ. საჩივრის განხილვის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.06.2016წ. გადაწყვეტილებით შპს „…ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 09.07.2015წ. გადაწვეტილება, ბათილად იქნა ცნობილი შპს „…ის“ საჩივრის განუხილველად დატოვების თაობაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 30.12.2014წ. N54546 ბრძანება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა შპს „…ის“ 09.12.2014წ. საჩივრის განხილვა, რაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.02.2018წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.06.2016წ. გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

კასატორმა მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44.9 და 199.4 მუხლებზე და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილი ინფორმაციით დასტურდება, რომ გადამხდელი 13.10.2014წ. N094-89 საგადასახადო მოთხოვნას გაეცნო 15.10.2014წ. სსიპ შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის საშუალებით. მითითებული საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების ვადა ამოიწურა 14.11.2014წ., შპს „…ის“ საჩივარი შემოსავლების სამსახურს წარედგინა კანონმდებლობით განსაზღვრული ვადის დარღვევით - 09.12.2014წ. კასატორმა აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 299.2 მუხლის შესაბამისად, განმცხადებელს საგადასახადო შემოწმების აქტი და მის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება უნდა გაესაჩივრებინა სადავო საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად, მისი გასაჩივრებისათვის დადგენილ ვადაში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დასტურდება და დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 03.10.2014წ. N852 დასკვნის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 13.10.2014წ. N43037 ბრძანება, რომლითაც საწარმოს შეუმცირდა დარიცხული ჯარიმა 1 481 394 ლარით. აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე 13.10.2014წ. გაიცა N094-89 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელსაც შპს „…ი“ ელექტრონულად გაეცნო 15.10.2014წ., აუდიტის დეპარტამენტის 13.10.2014წ. N43037 ბრძანება გადასახადის გადამხდელს გაეგზავნა 20.10.2014წ., შპს „…ი“ ბრძანებას გაეცნო 13.11.2014წ., მოსარჩელე ამავე დღეს გაეცნო 28.10.2014წ. გაგზავნილ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 03.10.2014წ. N852 დასკვნას. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ 09.12.2014წ. შპს „…იმ“ წარადგინა საჩივარი, რომელიც განუხილველი დარჩა კანონმდებლობით განსაზღვრული 30 დღიანი გასაჩივრების ვადის დარღვევის გამო.

დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია დადგინდეს გასაჩივრების ვადის ათვლის საკითხი. საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო შემოწმების აქტი და მის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება საჩივრდება ამ დოკუმენტის საფუძველზე გამოცემულ საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად. საგადასახადო კანონმდებლობა განსაზღვრავს საჩივრის შეტანის ვადას, რომლის განმავლობაშიც პირს შეუძლია მოახდინოს საჩივრის უფლების რეალიზება. საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში საჩივრდება. კონკრეტულ შემთხვევაში, შპს „…ის“ მიერ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 13.10.2014წ. N43037 ბრძანება გასაჩივრდა 30 დღიანი ვადის დაცვით, თუმცა საგადასახადო ორგანოს მოსაზრებით, გასაჩივრების ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს მხარის მიერ საგადასახადო მოთხოვნის გაცნობიდან. მითითებული მოსაზრების საწინააღმდეგოდ, საკასაციო სასამართლოს მიერ არაერთხელ იქნა აღნიშნული, რომ საგადასახადო მოთხოვნის გაცნობიდან გასაჩივრების ვადის ათვლა შესაძლებელია მხოლოდ გადამხდელისათვის საგადასახადო მოთხოვნისა და გადაწყვეტილების ასლის ერთად წარდგენის შემთხვევაში, რისი განხორციელებაც საქმის ფაქტობრივი გარემოებებით არ დასტურდება. გადასახადის გადამხდელისათვის აქტების ერთად წარდგენის დანაწესი მიზნად ისახავს დარიცხული გადასახადის კანონით დადგენილ ვადაში გასაჩივრების უფლების რეალიზაციის უზრუნველყოფას. აღნიშნული ნორმა საგადასახადო ორგანოს არ აძლევს შესაძლებლობას აირჩიოს გადაწყვეტილების ან საგადასახადო მოთხოვნის გაგზავნის რიგითობა (იხ. სუსგ 06.10.2016წ. Nბს-770-762(კ-15), 15.07.2019წ. Nბს-866-862(კ-17)). კონკრეტულ შემთხვევაში, საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების ვადის ამოწურვა არ გამორიცხავს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანებაზე საჩივრის განხილვის ვალდებულებას, ვინაიდან შპს „…ის“ ბრძანების გასაჩივრების ვადა არ გაუშვია. ამდენად, არ არსებობდა სადავო აქტების გამოცემის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.02.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი