#ბს-141(კ-19) 4 ივნისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ზ. ი-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 16 აგვისტოს ზ. ი-მა და გ. ა-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროსა და სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელეთა განმარტებით, მათ საქმეებზე მოსამართლემ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადება, ხოლო შემდგომ - მხარეებისთვის დასაბუთებული გადაწყვეტილების გაგზავნა მოახდინა საპროცესო ვადების დარღვევით, რის შედეგადაც მოსარჩელეებს მიადგათ მორალური ზიანი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოპასუხე მხარისთვის მათ სასარგებლოდ 2 000 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩნებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ. ი-ის და გ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ზ. ი-მა და გ. ა-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 28 აპრილის განჩინებით გ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე დარჩა განუხილველად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით ზ. ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელე ვერ ადასტურებს, თუ რაში გამოიხატა მორალური ზიანის მიყენება, დასაბუთებული გადაწყვეტილების კანონით დადგენილ ვადაში ჩაუბარებლობით თუ რა არსებითი სახის ზიანი მიადგა, რაც შესაძლებელია შეფასებულ იქნეს მორალურ ზიანად, რომლის ანაზღაურებაც გათვალისწინებული იქნება კანონმდებლობით. ამასთან, სასამართლოს მითითებით, გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადა აითვლება მხარისათვის დასაბუთებული გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან, შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში მხარე არ იყო მოკლებული სააპელაციო საჩივრის წარდგენის შესაძლებლობას კანონით დადგენილი წესით. დასაბუთებული გადაწყვეტილების 2-3 თვის დაგვიანებით ჩაბარებასთან დაკავშირებით სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია, მხარეს გადაწყვეტილებები ჩაჰბარდა კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში მხარე ვერ ასაბუთებს, თუ რა არსებითი სახის ზიანი მიადგა მას ამ ვადის გასვლით. შესაბამისად, არ არის დასაბუთებული და შესაბამისი მტკიცებულებებით დადასტურებული დამდგარი ზიანი, რომელიც დაექვემდებარებოდა ანაზღაურებას. სააპელაციო პალატამ ასევე ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლოს დასაბუთებული გადაწყვეტილების მხარეებისათვის დაგვიანებით ჩაბარების შემთხვევაში არც სამოქალაქო საპროცესო, არც ადმინისტრაციული საპროცესო და არც სხვა რომელიმე კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ი-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის (2018 წლის ნოემბრამდე მოქმედი რედაქცია) მე-6 და მე-7 მუხლებზე, ასევე ევროპული სასამართლოს 10.02.2009წ. (#41057/04 საქმე ხარიტონაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ) გადაწყვეტილებაზე და აღნიშნავს, რომ სახელმწიფომ ვერ უზრუნველყო სამართლიანი სასამართლოს უფლების დაცვა.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257.2 მუხლზე და აღნიშნავს, რომ სასამართლომ დაარღვია გადაწყვეტილების დასაბუთებულობისათვის დადგენილი 14-დღიანი გონივრული ვადა, რასაც თავისთავად მოჰყვა ამავე საპროცესო კოდექსით დადგენილი გონივრული ვადების გაჭიანურება. კასატორის მითითებით, სასამართლოს არ გამოუკვლევია, რატომ იყო უმოქმედო პირველი ინსტანციის სასამართლო 2016 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილების გამოცხადებიდან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257.2 მუხლით დადგენილი დასაბუთებული გადაწყვეტილების მომზადების 14-დღიანი ვადის გასვლის შემდეგ 52 დღის განმავლობაში. კასატორის მითითებით, სასამართლო ხელოვნურად და მიზანმიმართულად ქმნიდა პირობებს, მას სააპელაციო საჩივარი შეეტანა 52 დღის დაგვიანებით, რაც სააპელაციო საჩივრის მინიმუმ 52 დღის დაგვიანებით განხილვის დასრულებას გამოიწვევდა და შესაბამისად, გახანგრძლივდებოდა საკასაციო საჩივრის წარდგენის ვადაც.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ზ. ი-ის საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით, სახელმწიფო ბაჟის საკითხის გადაწყვეტა გადაიდო საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას.

კასატორმა 2019 წლის 3 აპრილს განცხადებით მომართა საკასაციო სასამართლოს და მოითხოვა იმ გარემოების განმარტება, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით რის საფუძველზე გადაიდო სახელმწიფო ბაჟის გადახდის საკითხის განხილვა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე ზ. ი-ის მიერ მოთხოვნილია მოპასუხისათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მისი სარჩელის განხილვის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილება, დასაბუთებული სახით, ჩაჰბარდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, ვადების დაუცველად, რამაც გამოიწვია მისთვის მორალური ზიანის მიყენება.

სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42.9 მუხლით (ამჟამად მოქმედი რედაქციის 18.4 მუხლი).

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208.1 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს. ამავე კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს, მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით. მითითებული მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევებში დაზარალებულს შეუძლია მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისთვისაც.

სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლით გათვალისწინებული არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლო 2012 წლის 20 იანვრის #ას-1156-1176-2011 განჩინებაში განმარტავს, რომ საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა გააჩნია ამ ნორმით გათვალისწინებული მიზნის სწორად დადგენას. კერძო სამართლით გათვალისწინებული სხვადასხვა ურთიერთობების შედეგად შეიძლება ადგილი ჰქონდეს მორალურ, სულიერ ტანჯვას, მაგრამ მისი ანაზღაურება განპირობებულია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, ე.ი კანონი პირდაპირ განსაზღვრავს, თუ რომელი სიკეთის ხელყოფის შემთხვევაში შეიძლება დაზარალებულმა მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. ამდენად, კანონის მიზანია, შეამციროს, შეზღუდოს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის დაუსაბუთებელი გაფართოება, რათა უზრუნველყოფილი იქნეს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა და წესრიგი. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, სამართლის მიერ დაცული ერთ-ერთი სიკეთე, რომლის ხელყოფის შედეგად დაზარალებულმა შეიძლება მოითხოვოს არაქონებრივი (მორალური) ზიანისათვის ანაზღაურება წარმოადგენს ადამიანის ჯანმრთელობა, კერძოდ, განსახილველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევებში დაზარალებულს შეუძლია მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. ამავე გადაწყვეტილებაში საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველი ნორმით დადგენილი შედეგის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ადამიანის ჯანმრთელობის ხელყოფა, რის შედეგად დაზარალებულმა, ასევე განიცადა სულიერი ტანჯვა, ფსიქიკური სტრესი. სხეულის დაზიანებასა ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებაში უნდა ვიგულისხმოთ ისეთი ზემოქმედება, რომელიც ხელყოფს ადამიანის სხეულს ან ადამიანის ორგანიზმის შინაგან პროცესებს. სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ განსახილველი ნორმის ზემოაღნიშნული მიზნებიდან გამომდინარე, არაქონებრივი ზიანისათვის ანაზღაურება გათვალისწინებულია ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად გამოწვეული სულიერი, ფსიქიკური ტანჯვის გამო, და არა - ქონებრივი ზიანის გამო სულიერი ტანჯვით გამოწვეული ჯანმრთელობის მოშლის შემთხვევებზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში აღნიშნული ნორმის მოქმედება შეიძლება გავრცელდეს ნებისმიერ ქონებრივი ვალდებულების დარღვევისას განცდილი სულიერი ტანჯვის შედეგად ადამიანის ჯანმრთელობის გაუარესებაზე. მაგალითად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შედეგად და ა.შ., რაც ყოვლად დაუშვებელია.

მოცემულ შემთხვევაში ზ. ი-ი ვერ ადასტურებს, თუ რაში გამოიხატა მისთვის მორალური ზიანის მიყენება, დასაბუთებული გადაწყვეტილების კანონით დადგენილ ვადაში ჩაუბარებლობით თუ რა არსებითი სახის ზიანი მიადგა, რაც შესაძლებელია შეფასებულ იქნეს მორალურ ზიანად, რომლის ანაზღაურებაც გათვალისწინებული იქნება კანონმდებლობით. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ სასამართლოს დასაბუთებული გადაწყვეტილების მხარეებისათვის დაგვიანებით ჩაბარების შემთხვევაში არც სამოქალაქო საპროცესო, არც ადმინისტრაციული საპროცესო და არც სხვა რომელიმე კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მართებულად განმარტა, რომ გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადა აითვლება მხარისათვის დასაბუთებული გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, კასატორის მიერ წარმოდგენილ განცხადებასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ იმ პირობებში, როდესაც საკასაციო საჩივრით ზ. ი-ი საქმის განხილვას და სახელმწიფო ბაჟისგან გათავისუფლებას ითხოვდა, საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ თავისი კომპეტენციის ფარგლებში 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების ეტაპზე სახელმწიფო ბაჟის საკითხის გადაწყვეტა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას გადადო.

რაც შეეხება მოცემულ შემთხვევაში სახელმწიფო ბაჟის საკითხის გადაწყვეტას, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და ასევე სასამართლოს მიერ სახელმწიფო ბაჟის გადახდის საკითხის გადაწყვეტა გადადებულია საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, კასატორს დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან ზ. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად, შესაბამისად, ზ. ი-ს უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 90 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 ოქტომბრის განჩინება;

3. ზ. ი-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის – 90 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი