#ბს-770(კ-19) 12 სექტემბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 12 დეკემბერს ი. შ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.05.16წ. #2618444 გადაწყვეტილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 17.11.16წ. #1-2216 ბრძანების ბათილად ცნობა და არქიტექტურის სამსახურისათვის ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #31ა-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე ქალაქგეგმარებითი დასკვნის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მას საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული აქვს ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #31ა-ში მდებარე 48 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობით. მითითებული სახლის მეზობლად მცხოვრებ პირებთან მუდმივად იმყოფება კონფლიქტურ სიტუაციაში, რომლის თავიდან აცილების მიზნით 19.05.2016წ. მიმართა არქიტექტურის სამსახურს მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ღობის მოწყობის თაობაზე ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემის მოთხოვნით. არქიტექტურის სამსახურის 27.05.16წ. #2618444 გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი თავისი ფართობის სიმცირისა და კონფიგურაციის გამო არის სამშენებლოდ შეუსაბამო, რაც არ იძლევა მასზე მოთხოვნილი ობიექტის განთავსების შესაძლებლობას. აქტში მიეთითა ასევე, რომ მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში სახლი დარჩებოდა მისასვლელი გზის გარეშე, ასევე ვეღარ მოხდებოდა ობიექტის მიმართ სახანძრო უსაფრთხოების დაცვა. მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებულ იქნა მითითებული გადაწყვეტილება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში, რომლის 17.11.2016წ. #1-2216 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ადმინისტრაციული საჩივარი. მოსარჩელე თვლის, რომ მითითებული აქტებით მის ჯანმრთელობას და საკუთრების უფლებას ადგება ზიანი, რის გამოც ითხოვს გასაჩივრებული აქტების ბათილად ცნობას და არქიტექტურის სამსახურისთვის ახალი აქტის გამოცემის დავალებას ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გამოცემის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. შ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 17.11.16წ. #1-2216 ბრძანება და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.05.16წ. #2618444 გადაწყვეტილება; სსიპ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი გადაწყვეტილების მიღება დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის სააპელაციო საჩივრები; გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილება ი. შ-ას სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ი. შ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 17 ნოემბრის #1-2216 ბრძანება და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 27 მაისის #2618444 გადაწყვეტილება და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურს დაევალა საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ კანონით განსაზღვრულ ვადაში ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მესაკუთრის უფლების დაცვა - არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა - დიდწილად დამოკიდებულია სამეზობლო მიჯნაზე ღობის არსებობით. პალატის მითითებით, „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. #57 დადგენილების მიზნებისათვის ღობის მშენებლობა სამშენებლო სამუშაოებს წარმოადგენს და მასზე ვრცელდება სამშენებლო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შეზღუდვები, თუმცა როდესაც სამშენებლო საქმიანობაზე დასტურის გამცემი ორგანო მიუთითებს სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის შეუსაბამობაზე, დასაბუთება არ არის საკმარისი ი. შ-ას საკუთრების უფლების შეზღუდვისათვის.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ერთი და იგივე მიწის ნაკვეთი სამშენებლოდ შეუსაბამოდ შეიძლება ჩაითვალოს რომელიმე კონკრეტული მშენებლობის განხორციელებისათვის, მაგრამ არ ჩაითვალოს სხვა სახის მშენებლობისათვის. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა გამოიკვლიოს გარემოებები და მიიღოს ინდივიდუალური გადაწყვეტილება. პალატის მითითებით, საქმის გარემოებების ხელახლა გამოკვლევის დროს ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა გამოარკვიოს როგორც განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი ნაგებობის, ისე სხვა უფრო მსუბუქი კონსტრუქციის აგების შესაძლებლობა, იმისათვის, რომ ი. შ-ას მიერ საკუთარი ქონებით მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად სარგებლობის უფლება იყოს უზრუნველყოფილი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორების მითითებით, განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი იყო ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემა კონკრეტული სამშენებლო სამუშაოების განხორციელების მიზნით, კერძოდ კი, ღობის მოწყობის მიზნით. შესაბამისად ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის სადავო გადაწყვეტილებით ი. შ-ას სწორედ კონკრეტული საკითხის (ღობის მოწყობის თაობაზე ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემა) სრულყოფილად შესწავლის შედეგად ეთქვა უარი ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემაზე.

რაც შეეხება ღობის მოწყობის თაობაზე ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემაზე უარს, კასატორების განმარტებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემების თანახმად დგინდება, რომ #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის შედეგად წარმოიქმნა ორი საკადასტრო ერთეული: #... (მესაკუთრე დღეის მდგომარეობით ნ. მ-ი) და #... (მესაკუთრეები: გ. ხ-ი და ი. შ-ა). საქმეში წარმოდგენილია ორთოფოტო, რომლითაც დასტურდება, რომ ი. შ-ას თანასაკუთრებაში არსებულ #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებასა და ამავე მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ არსებულ მიწის ნაკვეთს (ს/კ ...) გააჩნიათ ერთი შესასვლელი, რომელიც არის დაახლოებით 2 მეტრი სიგანის. მოსარჩელის მიერ არქიტექტურის სამსახურში წარდგენილ განცხადებაზე თანდართული ღობის ფოტომონტაჟით დგინდება, რომ აღნიშნული ღობის განთავსება დაგეგმილია სწორედ ზემოაღნიშნული ორი საკადასტრო ერთეულისათვის ერთადერთ შესასვლელ ადგილას, რის შედეგადაც #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონება რჩება მისასვლელის გარეშე. სწორედ აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის სადავო გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ ნაკვეთის სიგანე მათზე შენობა-ნაგებობათა განთავსებისას უნდა იძლეოდეს სამეზობლო მიჯნებისა და სახანძრო უსაფრთხოების დაცვის შესაძლებლობას. გამიჯვნის შედეგად მიღებული მიწის ნაკვეთი კი, დარჩა მისასვლელი გზის გარეშე რაც ეწინააღმდეგება „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მოთხოვნებს.

კასატორების მითითებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური არის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სტრუქტურული ერთეული, რომელიც უზრუნველყოფს თბილისის მდგრად და თანაბარ ურბანულ განვითარებას, ინტეგრირებული, ინკლუზიური და უსაფრთხო საქალაქო გარემოს ფორმირებას. კასატორები მიუთითებენ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2018 წლის 16 იანვრის #10-16 დადგენილებით დამტკიცებული „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის დებულების“ 5.1 მუხლზე.

ამასთან, კასატორები მიუთითებენ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2015 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებაში (საქმე #ბს-311-307(2კ-14)) დაფიქსირებულ განმარტებაზე და არ იზიარებენ სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დავის გადაწყვეტას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

დადგენილია, რომ ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურს 19.05.2016წ. #AR1405995 განცხადებით მიმართა ი. შ-ამ ქალაქგეგმარებითი დასკვნის გაცემის მოთხოვნით მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ქ. თბილისი, ...ის ქუჩა #31ა-ში მდებარე 48 კვ.მ) ღობის მოწყობის თაობაზე. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა 2016 წლის 27 მაისის #2618444 გადაწყვეტილებით ი. შ-ას უარი უთხრა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი თავისი ფართობის სიმცირისა და კონფიგურაციის გამო არის სამშენებლოდ შეუსაბამო, რაც არ იძლევა მასზე მოთხოვნილი ობიექტის განთავსების შესაძლებლობას. გადაწყვეტილებაში აღინიშნა, რომ მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში სახლი დარჩებოდა მისასვლელი გზის გარეშე, ასევე ობიექტის მიმართ სახანძრო უსაფრთხოების დაცვა ვეღარ მოხდებოდა.

„მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 65.1 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გრუნტის ზედაპირიდან 4 მეტრამდე სიმაღლის ღობის აშენება მიჩნეულია I კლასის მშენებლობად, რისთვის არ არის გათვალისწინებული მშენებლობის ნებართვის მიღება. ამავე დადგენილების 66.1 მუხლის მიხედვით კი, I კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობა წარმოებს ნებართვის მიღების გარეშე, მშენებლობის მწარმოებელი ვალდებულია დაიცვას კანონმდებლობით, მათ შორის, სამშენებლო რეგლამენტებით გათვალისწინებული მოთხოვნები.

ზემოაღნიშნული დადგენილების მიზნებისათვის ღობის მშენებლობა სამშენებლო სამუშაოებს წარმოადგენს და მასზე ვრცელდება სამშენებლო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შეზღუდვები, თუმცა მაშინ, როდესაც სამშენებლო საქმიანობაზე დასტურის გამცემი ორგანო მიუთითებს სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის შეუსაბამობაზე, აღნიშნული დასაბუთება არ არის საკმარისი საკუთრების უფლების შეზღუდვისათვის.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გაამახვილა ყურადღება მასზედ, რომ მოცემულ შემთხვევაში ი. შ-ა არ მოითხოვდა შენობა-ნაგებობის გაბარიტების გაზრდას, არ მოითხოვდა ახალი შენობა-ნაგებობის აგებას, რომლის მასშტაბებიც შეუსაბამო იქნებოდა მიწის ნაკვეთის ფართთან, მისი მოთხოვნა იყო ღობის აღმართვა, ხოლო მოპასუხეს თავისი დისკრეციის ფარგლებში შეეძლო ასევე მიეთითებინა თუნდაც მსუბუქი კონსტრუქციის ან/და სხვაგვარი ღობის მოწყობის შესაძლებლობაზე.

საქმეში წარმოდგენილი ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 03.02.2017წ. #5000589317 დასკვნით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #31ა-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი შეიძლება შემოიღობოს არაუმეტეს 2.2 მეტრი სიმაღლის ღობით. ღობის ყრუ ნაწილი არ უნდა აღემატებოდეს 1.8 მეტრს. ოთხმეტრიანი კედლით შემოღობვა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად მიჩნეული იქნა შეუძლებლად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ საქმის გარემოებების ხელახლა გამოკვლევის დროს ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა გამოარკვიოს როგორც განმცხადებლის მიერ მოთხოვნილი ნაგებობის, ისე სხვა უფრო მსუბუქი კონსტრუქციის აგების შესაძლებლობა, იმისათვის, რომ მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად ი. შ-ას მიერ საკუთარი ქონებით სარგებლობის უფლება იყოს უზრუნველყოფილი

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი