#ბს-579(კ-19) 4 ივლისი, 2019 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 იანვრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 7 დეკემბერს ნ. ლ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით სარჩელზე დადგენილ იქნა ხარვეზი იმ საფუძვლით, რომ დასაზუსტებელი იყო მოსარჩელეთა წრე, ან წარმოსადგენი იყო სანოტარო წესით დადასტურებული თანხმობები, რომლითაც დ. ლ-ის მემკვიდრეები - ც. დ-ი და ნი. ლ-ი თმობენ მოთხოვნის უფლებას ნ. ლ-ის სასარგებლოდ.

2018 წლის 8 იანვარს ნ. ლ-მა, ნი. ლ-მა და ც. დ-მა დაზუსტებული სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და მოპასუხის - საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტისათვის მოსარჩელეების - ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის სასარგებლოდ მიყენებული ზიანის - 25200 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს.

მოსარჩელეთა განმარტებით, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს 2014 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტის თანახმად, უფლებამოსილების განხორციელებისას მოსამართლე დ. ლ-ის შრომის უნარის სრულად დაკარგვის გამო გაიცა დახმარება მისი ხუთი წლის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე, სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტმა მოსარჩელეების სასარგებლოდ ჩარიცხა თანხა, საშემოსავლო გადასახადის 20%-ის გამოკლებით. მოსარჩელეთა მითითებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 3 დეკემბრის წერილის შესაბამისად, ხსენებულ დახმარებაზე ვრცელდება საგადასახადო კოდექსით დადგენილი შეღავათები. შესაბამისად, მოსარჩელეთა მოსაზრებით, თანხის დაქვითვა განხორციელებულია უკანონოდ, რის გამოც მიყენებული ზიანი ექვემდებარება ანაზღაურებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 17 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით ც. დ-ის, ნი. ლ-ისა და ნ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტს მოსარჩელეების სასარგებლოდ 25 200 (ოცდახუთი ათას ორასი) ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 იანვრის განჩინებით სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვის მიზნით დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, საგადასახადო აგენტის პასუხისმგებლობა შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება, არ გულისხმობს მის პასუხისმგებლობას ზედმეტად გადახდილი თანხის უკან დაბრუნებაზე. ბიუჯეტში არასწორად გადარიცხული თანხის დაბრუნებაზე ვალდებულ პირს, საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული 63-ე მუხლის საფუძველზე, წარმოადგენს საგადასახადო ორგანო, ხოლო მოთხოვნაზე უფლებამოსილ პირებს მიეკუთვნებიან გადასახადის გადამხდელები, ამ შემთხვევაში მოსარჩელეები.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმ პირობებში, თუ გადასახადის გადამხდელი დაადასტურებს, რომ არ არსებობდა საშემოსავლო გადასახადით მისი დაბეგვრის კანონისმიერი საფუძველი, საგადასახადო კოდექსის 65-ე მუხლის საფუძველზე ჩნდება საგადასახადო ორგანოს კანონისმიერი ვალდებულება, შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა და უზრუნველყოს გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სადავო ურთიერთობა ეფუძნებოდა, მომდინარეობდა და რეგულირდებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით. საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე, ზედმეტად გადახდილი თანხა ექვემდებარება სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაბრუნებას, წარმოდგენილი საკანონმდებლო მოცემულობის პირობებში სააპელაციო სასამართლომ გამორიცხა იმ გარემოების მტკიცების შესაძლებლობა, რომ სახეზე იყო სამოქალაქო სამართალდარღვევის (დელიქტის) განსაზღვრელი მთავარი შემადგენელი ელემენტი - ზიანი, ისევე როგორც არ არსებობდა მეორე შემადგენელი ელემენტის მტკიცების საკმარისი საფუძველი - საგადასახადო აგენტის ბრალეულობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ლ-მა, ნი. ლ-მა და ც. დ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორთა მითითებით, მოწინააღმდეგე მხარე სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს აცხადებდა, რომ საქმეში არსებული შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 3 დეკემბრის განცხადება მხოლოდ სარეკომენდაციო ხასიათის მატარებელი იყო და გამომდინარე იქიდან, რომ სასამართლომ იგი უდავო მტკიცებულებად ჩათვალა, არასწორად დაეყრდნო მას. კასატორები არ ეთანხმებიან აღნიშნულს და მიიჩნევენ, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სრულიად მართებულად ჩათვალა იგი უდავო გარემოებად, რამდენადაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 3 დეკემბრის წერილის თანახმად, ზემოაღნიშნულ დახმარებაზე ვრცელდება საგადასახადო კოდექსით დადგენილი შეღავათები. ამდენად, სასამართლო სრულიად დაეყრდნო ხსენებულ წერილს.

ამასთან, კასატორთა მითითებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ ნათლად აღინიშნა, რომ ზემოაღნიშნული შემოსავალი არ განეკუთვნებოდა სახელმწიფო კომპენსაციას და იმ შემთხვევაში, თუ ეს თანხა გაიცემოდა სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ერთდროული კომპენსაციის სახით, როგორც დახმარება ან ერთჯერადი განაცემი, მასზე გავრცელდებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათი. კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილების თანახმად, მითითებული თანხა წარმოადგენდა გასაცემ დახმარებას, მოწინააღმდეგის მხრიდან იგი გაიცა ერთჯერადად, რაც სრულად შეესაბამება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 82-ე მუხლის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავდა გაცემული თანხის დაბეგვრის შესაძლებლობას.

კასატორები, აგრეთვე, მიუთითებენ, რომ სასამართლომ ფაქტობრივად დაადასტურა ის, რასაც ისინი დავის მიმდინარეობის დროს აცხადებდნენ, რომ თანხა გაიცა არა იმ ერთჯერადი გასაცემლების ბიუჯეტით გათვალისწინებული ასიგნებებიდან, საიდანაც, კანონის თანახმად, უნდა განხორციელებულიყო გაცემა, არამედ საკუთარი შეხედულებისამებრ დეპარტამენტის მიერ საერთო სასამართლოების ორგანიზაციული ფუნქციონირებისათვის 2014 წლისათვის გამოყოფილი ასიგნებების ფარგლებში წარმოქმნილი ეკონომიის ხარჯზე.

კასატორთა განმარტებით, ფაქტი, რომ მოწინააღმდეგის ინიციატივით თანხის გაცემა განხორციელდა არა იმ ანგარიშიდან, რომლიდანაც კანონი მას თანხის გაცემას ავალებდა, არამედ სრულიად სხვა ანგარიშიდან, ვერ შეცვლის კანონის მოთხოვნას. ამდენად, გაცემული თანხის დაქვითვა განხორციელდა კანონის დარღვევით, მეტიც, მიჩნეულ იქნა, რომ აღნიშნული თანხა წარმოადგენდა ხელფასს, რის გამოც იგი დაიქვითა გასაცემი თანხიდან 20%-ით, მაშინ, როდესაც იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ გამოცემულ აქტში ნათლად არის მითითებული, რომ უნდა განხორციელებულიყო დახმარების გაცემა. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ 25 200 ლარის დაქვითვა განხორციელდა მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების გამო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს მოპასუხე სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტისათვის მოსარჩელეების - ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის სასარგებლოდ მიყენებული ზიანის - 25200 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ საგადასახადო შეღავათით, რომელზეც მოსარჩელეები მიუთითებენ, სარგებლობს თავად გადასახადის გადამხდელი. კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-60 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს, ისარგებლოს საგადასახადო შეღავათით შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის წარმოშობის მომენტიდან მისი მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში. რაც შეეხება ზედმეტად გადახდილი თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაბრუნების საკითხს, აღნიშნულს არეგულირებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 63-ე და 65-ე მუხლები. 63-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ გადასახადის გადამხდელის მიერ გადახდილი გადასახადების ან/და სანქციების თანხა აღემატება დარიცხული გადასახადების ან/და სანქციების თანხას, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის საფუძველზე, ამ მოთხოვნის წარდგენიდან არაუგვიანეს 1 თვისა უბრუნებს გადასახადის გადამხდელს ზედმეტად გადახდილ თანხას. ამავე კოდექსის 65-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა არის პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილი მოთხოვნა გადასახადების ან/და სანქციების ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნების შესახებ, რომლის შესრულებაც სავალდებულოა საგადასახადო ორგანოსათვის ამ კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით.

ამდენად, საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული ნორმების შეჯერების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ საგადასახადო აგენტის პასუხისმგებლობა, შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება, არ გულისხმობს მის პასუხისმგებლობას ზედმეტად გადახდილი თანხის უკან დაბრუნებაზე. ბიუჯეტში არასწორად გადარიცხული თანხის დაბრუნებაზე ვალდებულ პირს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული 63-ე მუხლის საფუძველზე, წარმოადგენს საგადასახადო ორგანო, ხოლო მოთხოვნაზე უფლებამოსილ პირებს მიეკუთვნებიან გადასახადის გადამხდელები, ამ შემთხვევაში მოსარჩელეები.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, გადასახდის გადამხდელის მიერ საშემოსავლო გადასახადით მისი დაბეგვრის კანონისმიერი საფუძვლის არარსებობის დადასტურების შემთხვევაში, საგადასახადო კოდექსის 65-ე მუხლის საფუძველზე ჩნდება საგადასახადო ორგანოს კანონისმიერი ვალდებულება, შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა და უზრუნველყოს გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება.

ყოველივე აღნიშნულის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო ურთიერთობა ეფუძნება, მომდინარეობს და რეგულირდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე ზედმეტად გადახდილი თანხა ექვემდებარება სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაბრუნებას, წარმოდგენილი საკანონმდებლო მოცემულობის პირობებში გამოირიცხება იმ გარემოების მტკიცების შესაძლებლობა, რომ სახეზეა სამოქალაქო სამართალდარღვევის (დელიქტის) განსაზღვრელი მთავარი შემადგენელი ელემენტი - ზიანი, ისევე როგორც არ არსებობს მეორე შემადგენელი ელემენტის მტკიცების საკმარისი საფუძველი - საგადასახადო აგენტის ბრალეულობა.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, დაიბრუნოს ზედმეტად გადახდილი თანხა (აინაზღაუროს ზიანი), წინამდებარე სარჩელით ვერ მიიღწევა, რამდენადაც არ არსებობს ის სამართლებრივი საფუძველი, რაც განსაზღვრავს მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას აანაზღაუროს ზიანი. თუმცა, აქვე საგულისხმოა, რომ საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელეთა იურიდიული ინტერესის, ისევე როგორც ამ ინტერესის დაკმაყოფილების სამართლებრივი მექანიზმების არსებობის დადასტურების ფაქტს. ასეთ პირობებში, საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს მსგავსად მიიჩნევს, რომ არ გამოირიცხება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹ მუხლის გამოყენების დაშვების შესაძლებლობა და აღნიშნავს, რომ მართალია, მოსარჩელე თავად ირჩევს სარჩელის სახეს, რომელიც მას ესაჭიროება მიზნის მისაღწევად, აგრეთვე, განსაზღვრავს დავის საგანს, სარჩელის შინაარსს, მოცულობას და სასამართლო, არ არის უფლებამოსილი, გასცდეს სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, მაგრამ ხსენებული არ გამორიცხავს სასამართლოს ვალდებულებას, დაადგინოს სარჩელის აღძვრის მიზანი და დაეხმაროს მოსარჩელეს მიზნის შესაბამისად მოთხოვნის ჩამოყალიბებაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაუბრუნა საქმე ხელახალი განხილვის მიზნით იმავე სასამართლოს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ლ-ის, ნი. ლ-ისა და ც. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი