ბს-1317(2კ-18) 16 იანვარი, 2020 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და თ. კ-ას საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.08.2018 წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. კ-ამ 20.01.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ თ. კ-ას ნაწილში „თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ“ საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 22.12.2016წ. ბრძანების, თ. კ-ას ნაწილში „სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ“ საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 18.04.2017წ. ბრანების ბათილად ცნობის, თ. კ-ას ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენის და იძულებით განაცდური ხელფასის სრული ანაზღაურების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 09.11.2017წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თ. კ-ას ნაწილში სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი „სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ“ საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 18.04.2017წ. ბრძანება და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და თ. კ-ას მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.08.2018წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ და თ. კ-ამ.

კასატორმა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით დასტურდება საქართველოს თავდაცვის სამინისტროში რეორგანიზაციის განხორციელება, რასაც თან სდევდა შტატების შემცირება, მათ შორის გაუქმდა თ. კ-ას მიერ დაკავებული თანამდებობა, რაც ქმნიდა სადავო აქტების გამოცემის საკმარის საფუძველს. გასათალისწინებელია, რომ თ. კ-ასთვის მოხდა ალტერნატიული სამსახურის შეთავაზება, რაზეც მან უარი განაცხადა.

კასატორმა თ. კ-ამ აღნიშნა, რომ კადრების განკარგულებაში მისი გადაყვანა მოხდა 2016 წლის 19 დეკემბრიდან, რაც დაუშვებელი იყო თ. კ-ას შვებულებაში ყოფნის გამო. სადავო პერიოდში მოქმედი „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის 89-ე მუხლი შვებულებაში ყოფნას ასახელებდა სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების საფუძლად, კანონის 111-ე მუხლის მიხედვით დაუშვებელი იყო ამ პერიოდში მოხელის თანამდებობიდან გათავისუფლება. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინების შედეგად დადგინდებოდა „თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ“ ბრანების არამართლზომიერება, რაც იმთავითვე გამოიწვევდა „სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ“ ბრძანების უკანონოდ ცნობას, შესაბამისად, დავის გადასაწყვეტად აღარ იქნებოდა საჭირო სასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და თ. კ-ას საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76;Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოხელის გათავისუფლება დასაშვებია რეორგანიზაციისას, რომელსაც თან სდევს შტატების შემცირება. ამასთანავე, შტატის მხოლოდ სახელის ან დაქვემდებარების ცვლილება არ ადასტურებს შტატის გაუქმებას. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე კადრების განკარგულებაში გადაყვანილ იქნა, ხოლო მოგვიანებით თავდაცვის სამინისტროდან გათავისუფლდა რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების საფუძვლით. მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება თ. კ-ას ნაწილში „თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ“ ბრძანების მართლზომიერების შესახებ, რადგან საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შემადგენლობაში შედიოდა სტრუქტურული ერთეული - ლაზარეთი, რომელიც მოიცავდა 13 შტატს, აქედან 4 შტატი იყო ექიმის, კერძოდ: ექიმი ...ი - 1, ექიმი ...ი - 2 და ექიმი ...ი - 1 შტატი, ოთხივე შტატზე საშტატო კატეგორიად მითითებული იყო სამოქალაქო პირი. თ. კ-ას ეკავა ექიმი ...ის თანამდებობა. განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად ლაზარეთი გაუქმდა და ერთ-ერთ სტრუქტურულ ერთეულად ჩამოყალიბდა სამედიცინო პუნქტი, რომელშიც გათვალისწინებულ იქნა სულ 14 შტატი, თუმცა აქედან მხოლოდ 3 შტატი იყო ექიმის, კერძოდ: ექიმი ... (სამხედრო პირი) - 1, ექიმი ...ი (სამოქალაქო პირი) - 2 შტატი. ამდენად, უტყუარად დგინდება რეორგანიზაციის შედეგად შტატების შემცირება, რაც ქმნიდა თ. კ-ას კადრების განკარგულებაში გადაყვანის საკმარის საფუძველს.

კასატორ თ. კ-ას მითითება შვებულებაში ყოფნის პერიოდში კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ არ არის სათანადოდ დასაბუთებული. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ბრძანება თ. კ-ას თანამდებობიდან გათავისუფლებისა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ მიღებულ იქნა 22.12.2016წ., თ. კ-ა კი შვებულებაში იყო ამავე წლის 20 დეკემბრამდე. ბრძანების მიხედვით, თ. კ-ა კადრების განკარგულებაში გადაყვანილად ჩაითვალა 2016 წლის 19 დეკემბრიდან. გასათვალისწინებელია, რომ სადავო ბრძანება არ არის გამოცემული ინდივიდუალურად თ. კ-ას მიმართ, ბრძანებით განხორციელდა 115 პირის თანამდებობიდან გათავისუფლება და კადრების განკარგულებაში გადაყვანა, ბრძანებაში კადრების განკარგულებაში გადაყვანის თარიღად თითოეულ პირთან მიმართებით მითითებულია 19.12.2016წ., აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას თ. კ-ასთან მიმართებით ბრძანებაში ტექნიკური ხასიათის შეცდომის დაშვების შესახებ, რაც არ ქმნის აქტის ბათილად ცნობის საკმარის საფუძველს.

ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კადრების განკარგულებაში გადაყვანის მართლზომიერება იმთავითვე არ ადასტურებს მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლების კანონიერებას. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ რეორგანიზაციის შემდეგ, მართალია შემცირდა ექიმის შტატი და არსებული 4 სამოქალაქო კატეგორიის შტატიდან დარჩა მხოლოდ 2 სამოქალაქო კატეგორიის შტატი, თუმცა მხოლოდ აღნიშნულ გარემოებაზე მითითება არ ასაბუთებს თ. კ-ას სამსახურიდან გათავისუფლების კანონშესაბამისობას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ რეორგანიზაციის შედეგად შტატის ფუნქციური დატვირთვით შენარჩუნების შემთხვევაში დასაბუთებას საჭიროებს კონკრეტული მოხელისათვის უპირატესობის მინიჭება, რაც უნდა განხორციელდეს თ. კ-ასა და ახალ საშტატო ერთეულზე დანიშნული მოხელეების პროფესიული უნარ-ჩვევეის, გამოცდილების, კომპეტენციის, პიროვნული მახასიათებლებისა და გადაწყვეტილების მიღებისათვის აუცილებელი სხვა გარემოებების ურთიერთშედარების საფუძველზე. გასათვალისწინებელია, რომ ექიმ ...თა და ექიმ ...თა ფუნქციების განმსაზღველი აქტი ორგანომ ვერ წარადგინა, ამდენად, სამინისტრო ვერ ადასტურებს რეორგანიზაციამდე და მის შემდეგ არსებული შტატების ფუნქციებს შორის არსებით სხვაობას, ახალი საშტატო ერთეულის დაკავების მიზნებისათვის თ. კ-ას კვალიფიკაციის არასათანადოობას, შტატების სხვადასხვა იერარქიულ საფეხურზე ყოფნას. კადრების განკარგულებაში მოხელის ყოფნის 4-თვიანი ვადა სწორედ იმ მიზნით არის განსაზღვრული, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ შეძლოს საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევა და შემდგომში მოხელის თანამდებობაზე დანიშვნის ან მისი გათავისუფლების შესახებ დასაბუთებული გადაწყეტილების მიღება. სამინისტროს არ უმსჯელია რეორგანიზაციის შედეგად ჩამოყალიბებულ რომელიმე შტატზე თ. კ-ას დანიშვნის შესაძლებლობის შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და თ. კ-ას საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და თ. კ-ას საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.08.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ.როინიშვილი