საქმე №ბს-1206(კ-18) 4 ივნისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „…ე“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...ემ“ 2016 წლის 26 იანვარს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების 1 061 795 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...ეს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...ემ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა შპს „...ეს“ სააპელაციო საჩივარი; უცვლელი დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისი საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...ემ“. კასატორმა იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით, რომლებზეც ამყარებდა სასარჩელო მოთხოვნას და სააპელაციო საჩივარს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 5 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე არარა აქტად იქნა აღიარებული თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 23 მაისის N10.53.629 დადგენილება, ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის N1 სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 1999 წლის 6 სექტემბერს განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი შპს „…ეს“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ N… საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ … კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთზე. კასატორის განმარტებით არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიღებულია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმის გარემოებების არასრული და არაჯეროვანი შესწავლის შედეგად, რაც გამოწვეულია მხოლოდ იმით, რომ 1997 წელს ბუნდოვანი იყო ქ. თბილისის საზღვრებში მოქცეული ტერიტორიების სტატუსი და მიუხედავად იმისა, რომ სადავო ტერიტორია მდებარეობდა თბილისის საზღვრებში, მისი განკარგვის დროისათვის იგი განთავსებული იყო მცხეთის რაიონის ტერიტორიაზე განლაგებული საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის სარგებლობაში და მასზე ვრცელდებოდა უნივერსიტეტის იურისდიქცია. აქედან გამომდინარე, კასატორის მოსაზრებით, სახეზეა დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობა ადმინისტრაციული აქტის მიმართ. ამასთან, არსებობს მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, რაც გამოიხატება შესაბამისი უფლების არქონის პირობებში საწარმოსათვის საკუთრების გადაცემაში, რომელსაც პირი გარკვეული დროის განმავლობაში ფლობდა როგორც საკუთარს, სარგებლობდა მისით და მოქმედებდა მესაკუთრის ყველა უფლება-მოვალეობით. ამიტომ, კასატორი ფიქრობს, რომ სახეზეა ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ე.ი. მის მიერ კანონის მოთხოვნათა დარღვევა. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მითითებას იმის შესახებ, თითქოს მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო ზიანის მიყენების ფაქტის დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულების წარდგენა. სადავოდ არ არის გამხდარი სამოქალაქო პასუხისმგებლობის საფუძვლების არსებობა, კერძოდ, სახეზეა ადმინისტრაციული ორგანოს მართლსაწინააღმდეგო და გაუფრთხილებელი მოქმედება, რომელმაც გამოიწვია მოსარჩელის საკუთრების უფლების გაუქმება უძრავ ქონებაზე, რომლის ღირებულებაც შეადგენს 1 061 795 აშშ დოლარის ეკვივალენტ თანხას ლარში. კასატორი აღნიშნავს, თვით ზიანის მიყენების ფაქტი უდავოა, რამდენადაც, სხვა შემთხვევაში არ იქნებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 408-409-ე, 992-ე და 1005-ე მუხლებით გათვალისწინებული სამართლებრივი წანამძღვრები. უფრო კონკრეტულად, თუ ადგილი არ ექნებოდა ზიანის მიყენებას, მაშინ არც აღნიშნული მუხლებით გათვალისწინებული ვალდებულებები არ იარსებებდა. როგორც ირკვევა, სადავო ის კი არ არის, უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მიადგა თუ არა კასატორს ზიანი, არამედ ამ ზიანის მოცულობა, რომელიც სასამართლოს აზრით არ განისაზღვრება მხოლოდ 2013 წლის მდგომარეობით იმ მიწის ნაკვეთის საბაზრო ღირებულებით, რომელზეც მოსარჩელეს გაუუქმდა საკუთრების უფლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად ცნობის შედეგად.

კასატორს მიაჩნია, რომ ქონების შეფასების აქტი საკმარისად უნდა ჩაითვალოს ზიანის ოდენობის დასადგენად. კასატორი აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო სამართლის თეორიაში ზიანი განისაზღვრება როგორც უარყოფითი შედეგი, რომელიც მიადგა დაზარალებულის ქონებას მის მიმართ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენის შედეგად. ეს უარყოფითი შედეგი შედგება ორი ნაწილისაგან: დაზარალებულის ქონებისადმი უარყოფითი შედეგის პირველი ნაწილი გამოიხატება მის მფლობელობაში არსებული ქონების შემცირებით, რასაც ეწოდება „რეალური ზიანი“; რეალური ზიანი ასევე მოიცავს ყველა იმ ხარჯს, რომელიც დარღვეული უფლების აღსადგენად, ქონების დაკარგვის ან დაზიანების აღსადგენად უნდა გაიღოს იმ პირმა, ვისი უფლებებიც დაირღვა. მეორე ნაწილი გამოიხატება დაზარალებულის ქონების არშემდგარ გაზრდაში და იწოდება როგორც „მიუღებელი შემოსავალი“, „დაკარგული მოგება“; საქმის გარემოებებით უდავოდ დადასტურებულია, რომ კასატორს საკუთრების უფლება გაუუქმდა მიწის ნაკვეთზე, რომლის ღირებულებაც შეადგენს 1 061 795 აშშ დოლარს და რომელსაც იგი 2011 წლამდე ფლობდა როგორც მესაკუთრე. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ 1997-2011 წლებში საზოგადოების ქონების ღირებულებაში შედიოდა მიწის ნაკვეთის ღირებულებაც, როგორც მისი მთლიანი ქონების ნაწილი; ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად ცნობის შედეგად კი მიწის ნაკვეთი ამოირიცხა ქონების შემადგენლობიდან, რის შედეგადაც კასატორის ქონება შემცირდა გამოკლებული ქონების ღირებულებით, ანუ 1 061 795 აშშ დოლარით.

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება ქონების ღირებულების შემცირების ფარგლებში დგება იმის მიუხედავად, თუ რა ღირებულებით იყო შეძენილი ეს ქონება მესაკუთრის მიერ და რა ხარჯები იქნა მასზე გაწეული. ამდენად, ზიანის რაოდენობა განისაზღვრება მესაკუთრის საკუთრებიდან ქონების გამოსვლის დროს არსებული მისი რეალური/საბაზრო ღირებულებით, მიუხედავად საკუთრების დაკარგვის ფორმისა. ამ შემთხვევაში არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს დაზიანებული ნივთი რა ფასად შეიძინა მესაკუთრემ ან რა ფასად არის ფიქსირებული მის ბალანსზე. ამიტომ კასატორი მიყენებული ზიანის დადგენისა და მისი ოდენობის განსასაზღვრად სრულიად საკმარის მტკიცებულებად მიიჩნევს ქონების შეფასების 2013 წლის 17 აგვისტოს №2/33-2013 აქტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით შპს „...ეს“ საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ეს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს. ამგვარად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოთხოვნის საფუძველად მითითებულია მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 5 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (საქმე N3-12-10), რომლითაც შპს „...ეს“ სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა, ხოლო საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტისა და დამოუკიდებელი მოთხოვნით მესამე პირების სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა და არარა აქტად იქნა აღიარებული თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 23 მაისის N10.53.629 დადგენილება, ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის Nო1 სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 1999 წლის 6 სექტემბერს განხორციელებული N3042/99 სარეგისტრაციო ჩანაწერი შპს „...ეს“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ. სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება დაეფუძნა იმ გარემოებას, რომ ვინაიდან არ იყო განსაზღვრული ქალაქ თბილისის საზღვრებში მოქცეული ტერიტორიების სტატუსი, მიუხედავად იმ გარემოებისა, რომ სადავო ტერიტორია მოქცეული იყო ქალაქ თბილისის საზღვრებში, ქ. თბილისის მთავრობის მიერ მისი განკარგვის პერიოდისათვის, იგი იყო მცხეთის რაიონის ტერიტორიაზე განლაგებული საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის (საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის უფლებამონაცვლე) სარგებლობაში, მასზე ვრცელდებოდა უნივერსიტეტის იურისდიქცია. ამდენად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტი არ იყო უფლებამოსილი განეკარგა და შპს „...ესათვის“ გადაეცა სადავო მიწის ნაკვეთი. ამიტომ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 23 მაისის N10.53.629 დადგენილების არარად ცნობის საფუძველი. იმავე გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ 2007 წლის 10 იანვრამდე, ქ. თბილისის ადმინისტრაციული საზღვრების დადგენამდე, სადავო ტერიტორია შედიოდა მცხეთის ადმინისტრაციულ საზღვარში, კერძოდ, სოფელ დიღმის საკრებულოში და წარმოადგენდა მცხეთის სარეგისტრაციო ზონას. მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილების (საქმე N3-12-10) საფუძველზე 2011 წლის 16 თებერვალს, ქ. თბილისში, დიდი დიღმის საცხოვრებელ რაიონში, ...ის ქუჩაზე, .ის სასაფლაოსკენ მიმავალი გზის გადაკვეთის მიმდებარედ არსებულ … კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი Nო...) მოხდა სარეგისტრაციო ჩანაწერის გაუქმება. მოსარჩელე მისთვის მატერიალური ზიანის მიყენების ფაქტს უკავშირებს სწორედ მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილების (საქმე N3-12-10) საფუძველზე მისი საკუთრების უფლების გაუქმებას, რომლის ოდენობაც კასატორის მოსაზრებით დგინდება საქმეში წარმოდგენილი შპს ა…ის ქონების შეფასების 2013 წლის 17 აგვისტოს N2/33-2013 აქტით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა მისი ორგანოების მიერ მიყენებული ზიანისათვის დადგენილია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის XIV თავის დებულებებით. ადმინისტრაციული ორგანოს ზიანის მიმყენებელი ქმედება არსებითად არ განსხვავდება კერძო პირის ანალოგიური ქმედებისაგან, შესაბამისად, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლით განსაზღვრულ იქნა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმებისა და პრინციპების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, რაც გამოიხატა პასუხისმგებლობის სახეების დადგენით სამოქალაქო კოდექსზე მითითებით, იმ გამონაკლისის გარდა, რაც თავად ამ კოდექსით არის გათვალისწინებული. ამასთან, აღნიშნული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე, მისი თანამდებობის პირის მიერ ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ დელიქტური პასუხისმგებლობის დაკისრება შესაძლებელია მხოლოდ და მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული ოთხივე საფუძველი არსებობს ერთდროულად. კერძოდ, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამგვარად, მოსარჩელემ უნდა დაადასტუროს მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი; აღნიშნული ზიანი მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით უნდა იქნეს გამოწვეული, მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება განზრახი ან გაუფრთხილებელი ბრალის ფორმით უნდა იქნეს გამოვლენილი და მიზეზობრივი კავშირი უნდა არსებობდეს მოსარჩელისთვის მიყენებულ ზიანსა და მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას შორის.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ მოსარჩელის მიერ სამართალწარმოების ეტაპზე ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომელიც უტყუარად დაადასტურებდა სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ზიანის მიყენების ფაქტს და ზიანის ოდენობას. კასატორის მიერ მითითებული მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 5 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება და შპს ა...იას“ ქონების შეფასების 2013 წლის 17 აგვისტოს N2/33-2013 აქტი (რომლის მიხედვით, ქ. თბილისში, დიდი დიღმის საცხოვრებელ რაიონში, ...ის ქუჩაზე, …ის სასაფლაოსკენ მიმავალი გზის გადაკვეთის მიმდებარედ მდებარე … კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი შეფასებულია 1 061 795 აშშ დოლარად) არ წარმოადგენს მოპასუხის მიერ მოსარჩელისთვის ზიანის მიმყენებელი ქმედებისა და მიყენებული ზიანის ოდენობის დამადასტურებელ მტკიცებულებას.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. კასატორის მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი და აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ეს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 სექტემბრის განჩინება;

3. კასატორს - შპს „...ეს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს 18.12.2018წ. საგადასახადო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8000 ლარის, 70% - 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე