ბს-706-706 (კ-18) 7 თებერვალი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 02.03.2018წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. გ-მა 31.08.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის მიმართ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 21.01.2015წ. N12/15020388-46 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.07.2015წ. N464 ბრძანების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისში, ...ის ქ. N82ა-ში მდებარე 184 კვ.მ. მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლის ი. გ-ისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნაძალადევის რაიონის გამგეობისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის და საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემის დავალების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 31.05.2016წ. გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ი. გ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 02.03.2018წ. გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 31.05.2016წ. გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა საქმეზე ახალი გადაწყვეტილება, ი. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 21.01.2015წ. N12/15020388-46 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნაძალადევის რაიონის გამგეობას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.07.2015წ. N464 ბრძანება. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N189 დადგენილებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესზე“ და აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო კანონმდებლობით გათვალისწინებული დოკუმენტების არსებობისას უფლებამოსილია განახორციელოს ფართის პრივატიზება, რასაც ი. გ-თან მიმართებით ერთხელ უკვე ჰქონდა ადგილი და მას უფლების დამდგენი დოკუმენტების საფუძველზე გადაეცა უძრავი ქონება იმ ფართის ოდენობით, რა ფართზეც უფლების დამდგენი დოკუმენტებით უდგინდებოდა კანონიერი სარგებლობის უფლება. განსახილველ შემთხვევაში მხარის მოთხოვნას წარმოადგენს პრივატიზების განხორციელება მხოლოდ მიწის ნაკვეთზე, რაც პირდაპირ ეწინააღმდეგება ზემოთხსენებულ დადგენილებას. კანონიერ მოსარგებლეს შეუძლია საცხოვრებელი ან არასაცხოვრებელი ფართის ან/და საცხოვრებელი ან არასაცხოვრებელ ფართთან ერთად მიწის ნაკვეთის პრივატიზება. მოქმედი კანონმდებლობა არ იცნობს სხვა შემთხვევას, კერძოდ მხოლოდ მიწის ნაკვეთის პრივატიზებას. ამასთანავე, დადგენილება ადგენს განსაკუთრებულ წესს, რომლის თანახმადაც თუ პრივატიზებამოთხოვნილი ქონება შედგება 2 ინდივიდუალური საკუთრების საგნისაგან, კანონიერ მოსარგებლეებს მიწის ნაკვეთი გადაეცემათ საერთო სარგებლობაში. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ. N82ა-ში აღრიცხულია 2 საცხოვრებელი ფართი, საიდანაც პრივატიზება განხორციელდა მხოლოდ ერთ უძრავ ქონებაზე, დარჩენილი მოსარგებლეების ვინაობა უცნობია. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანო გადაწყვეტილების მიღებისას მოქმედებდა კანონმდებლობის შესაბამისად და ადგილი არ ჰქონია არსებითი სახის დარღვევას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით ი. გ-ს კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტების საფუძველზე ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 23.06.2008წ. N498 განკარგულების და ამავე გამგეობის 23.06.2008წ. N2037 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ...ის ქ. N82ა-ში მდებარე 31.31 კვ.მ. ფართი. ი. გ-მა 20.01.2015წ. განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ნაძალადევის რაიონის გამგეობას ქ. თბილისში, ...ის ქ. N82ა-ში 184 კვ.მ. მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლის ი. გ-ისთვის, როგორც კანონიერი მოსარგებლისთვის საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით. ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 21.01.2015წ. წერილით ი. გ-ს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N189 დადგენილებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ 4.7 მუხლზე, რომლის მიხედვითაც ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო განმცხადებელს ავალებს დამატებითი დოკუმენტაციის ან ინფორმაციის წარმოდგენას, უკეთუ განცხადება არ შეესაბამება ამავე დადგენილებით განსაზღვრულ მოთხოვნებს. მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციულმა ორგანომ ჩათვალა, რომ არ იყო წარდგენილი კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, თუმცა არ გამოიყენა ზემოაღნიშნული დადგენილებით გათვალისწინებული შესაძლებლობა, არ მისცა განმცხადებელს დამატებითი ინფორმაციის ან/და დოკუმენტაციის წარდგენისათვის საჭირო ვადა და საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, განცხადების წარდგენიდან მეორე დღეს შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით განმცხადებელს უარი უთხრა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N189 დადგენილებით დამტკიცებული წესის 5.3 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო უფლებამოსილია მიიღოს გადაწყვეტილება კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებულ საცხოვრებელ ან/და არასაცხოვრებელ (იზოლირებულ ან/და არაიზოლირებულ) ფართობთან ერთად კანონიერი მოსარგებლის მიერ დაკავებული მომიჯნავე ფართობის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზეც, თუკი აღნიშნული მომიჯნავე ფართობის გარეშე საცხოვრებელი ან/და არასაცხოვრებელი ფართობით დამოუკიდებლად სარგებლობა შეუძლებელია და იგი არ წამოადგენს ცალკე უფლების ობიექტს. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება სადავო ფართზე სხვა კანონიერი მოსარგებლის არსებობის ფაქტი, ამასთანავე ი. გ-ი ითხოვს არამხოლოდ მიწის, არამედ მიწაზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის დარჩენილი ფართის საკუთრებაში გადაცემას, საქმეში დაცული უძრავი ქონების ცნობა-დახასიათების მიხედვით საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს ერთსარულიან შენობას, საიდანაც 31.31 კვ.მ. ფართი უკვე ი. გ-ის საკუთრებაშია. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, ადმინისტრაციულმა ორგანომ ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში უნდა შეაფასოს ი. გ-ის მოთხოვნის საფუძვლიანობა და საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N189 დადგენილებით დამტკიცებულ წესთან შესაბამისობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 02.03.2018წ. გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი