ბს-673-673(2კ-18) 26 თებერვალი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.12.2017წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ა-ემ 11.08.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ „თ. ა-ის გათავისუფლების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 11.07.2016წ. N1993 ბრძანების ბათილად ცნობის, ქ. თბილისის მერიისათვის თ. ა-ის …ის ან ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ ახალი ინდივიდულაური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების, იძულებითი განაცდური ხელფასისა და დანამატის ანაზღაურების, 11.07.2016წ. ხელფასის -95,24 ლარის ანაზღაურების, 2014-2016 წლებში გამოუყენებელი შვებულების ფულადი ანაზღაურების, 2016 წლის 16 მაისიდან 2016 წლის 04 ივლისამდე სამსახურებრივი უფლებამოსილების შეჩერების პერიოდში მიუღებელი დანამატის - 582,68 ლარისა და აღნიშნული თანხების ანაზღაურების დაყოვნების ყოველ დღეზე 0,07%-ის ანაზღაურების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 18.05.2017წ. გადაწყვეტილებით თ. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 11.07.2016წ. N1993 ბრძანება, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა თ. ა-ის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ...ის თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა იძულებით განაცდური ხელფასის (თანამდებობრივი სარგოს და დანამატის) თ. ა-ის სასარგებლოდ ანაზღაურება მისი თანამდებობიდან გათავისუფლების დღიდან -2016 წლის 11 ივლისიდან მის სამსახურში აღდგენამდე, შესაბამისი თანამდებობისათვის დადგენილი თანამდებობრივი სარგოს და დანამატის ყოველთვიური ოდენობით; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა აგრეთვე თ. ა-ის სასარგებლოდ მის მიერ 2016 წლის გამოუყენებელი შვებულების 26 კალენდარული დღის ფულადი ანაზღაურება შესაბამისი თანამდებობისათვის დადგენილი თანამდებობრივი სარგოსა და დანამატის ყოველთვიური ოდენობით; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა თ. ა-ის სასარგებლოდ მის მიერ 2016 წლის 19 მაისიდან ამავე წლის 04 ივლისამდე სამსახურებრივი უფლებამოსილების შეჩერების პერიოდში მიუღებელი დანამატის ანაზღაურება 582,68 ლარის ოდენობით; სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.12.2017წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიჩნია, რომ არ დასტურდებოდა თ. ა-ის მიერ მასზე დაკისრებულ სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება. პალატამ აღნიშნა, რომ საჯარო მოხელის სამართლებრივი მოსაზრების ხელმძღვანელის სამართლებრივი მოსაზრებისაგან განსხვავება, რამდენად არსებითიც არ უნდა იყოს სხვაობა, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს დისციპლინურ გადაცდომად და გახდეს სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი. დისციპლინურ გადაცდომად არ იქნა მიჩნეული აქტის პროექტის მომზადებისას ტექნიკური შეცდომის დაშვება და ადმინისტრაციული საჩივრების განხილვის ვადების დარღვევა, რადგან საქმის მასალებით დადასტურდა საჩივრის განხილვის ვადების არა ერთეული შემთხვევები, არამედ სისტემური ხასიათი: 2016 წ. ბრძანებების 96% ვადის დარღვევით იყო გამოცემული, რაც პალატის მოსაზრებით ცხადყოფდა იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული განპირობებული იყო არა ერთი საჯარო მოსამსხურის ბრალეულობით, არამედ ობიექტრი მიზეზებით (მაგ.: საჯარო მოსამსახურეთა არასაკმარისი რაოდენობა). საქმეში დაცული მასალების შესწავლის შედეგად, სააპელაციო პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოსაზრება თ. ა-ის მიერ სამსახურში დაგვიანების, თანამშრომლებთან კონფლიქტური ურთიერთობის, სამუშაო საათებში თ. ა-ესთან კომუნიკაციის შეუძლებლობის შესახებ. ამდენად, პალატამ ჩათავალა, რომ არსებობდა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის 118-ე მუხლის საფუძველზე, თ. ა-ის იმავე ან ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენის, იძულებითი განაცდურისა (თანამდებობრივი სარგოს და დანამატის) და სამსახურებრივი უფლებამოსილების შეჩერების პერიოდში მიუღებელი დანამატის ანაზღაურების საფუძველი. რაც შეეხება თ. ა-ის მოთხოვნას 2014 და 2015 წლების გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურების შესახებ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ეს მოთხოვნა დაუსაბუთებელია, რადგან თ. ა-ე გათავისუფლდა 2016 წ. და არ დადასტურდა წინა წლის ანაზღაურებადი შვებულების გამოუყენებელი დღეების მომავალი წლისათვის გადატანა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.12.2017წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის მიერ.

კასატორმა თ. ა-ემ შრომის კოდექსის 21.4, 31.3, 34-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ 2014 და 2015 წლების გამოუყენებელი შვებულების დარჩენილი დღეები უნდა ანაზღაურებულიყო, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას უნდა დავალებოდა აგრეთვე დაყოვნებული თანხის ყოველ დღეზე 0,07%-ის ანაზღაურება, რადგან საქართველოს შრომის კანონმდებლობა მოხელეებსა და დამხმარე მოსამსახურეებზე ვრცელდება „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით. კასატორი თვლის, რომ დაკსირებული თახების ანაზღაურების შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ვალდებულება არ წარმოშობილა სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან და მანამდეც არსებობდა. კასატორი უთითებს, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება გამოიცა სამუშაო საათების დამთავრების შემდგომ 18:32 სთ-ზე, ამიტომ უნდა ანაზღაურებულიყო 11.07.2016წ. ხელფასიც.

კასატორი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიიჩნევს, რომ უდავოდ დასტურდება თ. ა-ის მიერ აქტების პროექტების არასათანადოდ მომზადება, უშუალო ხელმძღვანელის გვერდის ავლით პროექტის ხელმძღვანელობისთვის წარდგენა, უშუალო ხელმძღვანელის მითითებების უგულებელყოფა. კასატორი თვლის, რომ სასამართლოს უნდა ემსჯელა საჯარო სამსახურში ვიზირების როლსა და მნიშვნელობაზე. მოხელეს ევალება არა მხოლოდ წერილობითი, არამედ ზეპირი დავალებების შესრულებაც. თ. ა-ე არ ითვალისწინებდა დადგენილ შაბლონის ფორმას და ზოგ შემთხვევაში მითითებას ახდენდა სზაკ-ის 183-ე მუხლზე. სასამართლომ სათანადო დასაბუთების გარეშე გამორიცხა თ. ა-ის მიერ მიზანმიმართული და ბრალეული ქმედების ჩადენა. კასატორმა აღნიშნა, რომ ექსპერტიზისათვის მიმართვის პროექტის ტექსტში დაშვებული იყო ხარვეზი, რაც ქმნიდა საბიუჯეტო სახსრების არამიზნობრივად ხარჯვის რისკს. კასატორი თვლის, რომ ვადების დარღვევის სისტემური ხასიათი არ გამორიცხავდა თ. ა-ის პასუხისმგებლობას. კასატორი მიიჩნევს, რომ არ არსებობდა სრული განაცდური ხელფასის ანაზღაურების საფუძველი, რადგან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიიდან გათავისუფლების შემდეგ თ. ა-ე სხვა უწყებაში იყო დასაქმებული. არ უნდა ანაზღაურებულიყო აგრეთვე 2016 წლის გამოუყენებელი შვებულება, რადგან ორგანოს ხელი არ შეუშლია თ.ა-ისათვის კუთვნილი შვებულების გამოყენებაში. კასატორის მოსაზრებით სამსახურებრივი უფლებამოსილების შეჩერების პერიოდზე თ. ა-ისათვის დანამატის ანაზღაურების საფუძვლები არ არსებობდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76; ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ საქმის მასალებით, მათ შორის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის შიდა აუდიტისა და მონიტორინგის საქალაქო სამსახურის 08.07.2016წ. დასკვნით, არ დასტურდება თ. ა-ის მიერ სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება. ერთ-ერთ გადაცდომად ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიჩნეულია საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ თ.ა-ის მიერ მომზადებული პროექტის ხელმძღვანელის მიერ შეცვლა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ მხოლოდ აღნიშნულ გარემოებაზე მითითება არ ადასტურებს გადაცდომის არსებობას, რადგან იურიდიული სამსახურის უფროსის, მისი მოადგილისა და თ. ა-ის მოსაზრებათა სხვადასხვაობა არ ქმნის დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკსირების საფუძველს. საქმის მასალებით დგინდება, რომ თ. ა-ე დაემორჩილა ხელმძღვანელთა მითითებებს, პროექტი მოიყვანა საკითხისადმი ზემდგომი უფლებამოსილი თანამდებობის პირის სამართლებრივ შეხედულებებთან შესაბამისობაში. მოსაზრება პროექტის სამსახურის უფროსის მოადგილის გვერდის ავლით მომზადების შესახებ არ არის დასაბუთებული, რადგან თავად უფროსის მოადგილის ახსნა-განმარტებით დასტურდება, რომ იგი გაეცნო პროექტს და არ დაეთანხმა მას, რის გამო პროექტი სამსახურის უფროსს წარედგინა მისი ხელმოწერის გარეშე. ამდენად, სამსახურის უფროსის მოადგილის გვერდის ავლით პროექტის პირდაპირ სამსახურის უფროსთან წარდგენა არ დასტურდება.

არ დასტურდება აგრეთვე თ. ა-ის ბრალი ადმინისტრაციული საჩივრების განხილვის კანონმდებლობით დადგენილი ვადების დარღვევაში, რადგან საქმის მასალებით დასტურდება, როგორც თ. ა-ის მუშაობის პერიოდში, ასევე მისი გათავისუფლების შემდეგ, ადმინისტრაციული საჩივრის ვადების დარღვევა განხილვათა აბსოლუტურ უმრავლესობაში, რაც ასაბუთებს სასამართლოების მოსაზრებას, რომ ვადების დარღვეევა განპირობებული იყო სისტემური ხასიათის ხარვეზებით, მაგ.: თანამშრომელთა სიმცირით, ადმინისტრაციულ საჩივართა სიმრავლით და სხვ.. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ვერ დაადასტურა, რომ სწორედ თ. ა-ის არასათანადო პროფესიული ჩვევები ან ვალდებულებათა არაჯეროვანი შესრულება იწვევდა საჩივრის განხილვის ვადების მასობრივ და სისტემატიურ დარღვევას.

ექსპერტიზისათვის გასაგზავნი მიმართვის პროექტში ტექნიკური შეცდომის დაშვება და ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ აქტების პროექტებში სზაკ-ის 183-ე მუხლების მითითება, ასევე არ ასაბუთებს თ. ა-ის გათავისუფლების მართლზომიერებას. მნიშვნელოვანია, რომ აქტის პროექტში დაშვებული იყო არა არსებითი, არამედ მხოლოდ ტექნიკური შეცდომა და მისი გამოსწორება მოხდა ადრესატისათვის გაგზავნამდე, შესაბამისად, აღნიშნულ ხარვეზს რაიმე სახის ზიანი არ გამოუწვევია. რაც შეეხება ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ აქტის ზოგიერთ პროექტში სზაკ-ის 183-ე მუხლის მითითებას, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სზაკ-ის 183-ე მუხლი ეხება ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის ვადას, მისი გაგრძელების პროცედურას, ამდენად ზოგ შემთხვევაში, შესაძლოა განხილვის ფაქტობრივი გარემოებები განაპირობებდნენ აღნიშნული ნორმის მითითების საჭიროებას.

ამასთანავე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ არადამაკმაყოფილებელი პროფესიული ჩვევების, სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების ფაქტების დადასტურების შემთხვევაშიც, აღნიშნული საფუძვლით ...ზე მომუშავე პირის თანამდებობიდან გათავისუფლება არ ნიშნავს სავალდებულო წესით მუშაკის საერთოდ სამსახურიდან დათხოვნას. ...ის ...ის თანამდებობაზე თ. ა-ის დანიშვნა თავისთავად ადასტურებს დანიშვნამდე მის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობების ჯეროვნად შესრულებას, სათანადო უნარ-ჩვევების გამოვლენას. ამასთანავე, სამსახურის ...ის ფუნქციის არასათანადოდ შესრულებას შესაძლოა გამოეწვია არა საერთოდ სამსახურიდან დათხოვნა, არამედ დაქვეითება, მოხელის სხვა პოზიციაზე გადაყვანა (სუსგ 02.07.2015წ. Nბს-628-615(კ-14)).

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სადავო აქტი გამოცემულია საქმის გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე და არ შეიცავს თ. ა-ის გათავისუფლების სათანადო დასაბუთებას. საქმის მასალებით არ დასტურდება თ. ა-ის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულება, ხელმძღვანელის სამსახურებრივი მითითებებისადმი დაუმორჩილებლობა, სამსახურში დაგვიანდება და კოლეგებთან კონფლიქტური ურთიერთობები, რის გამო არსებობს სადავო აქტის ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი გაანცდურის ანაზღაურების საფუძველი. რაც შეეხება თ. ა-ისათვის ასანაზღაურებელი განაცდურის ანაზღაურებას, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ უნდა უზრუნველყოს განაცდურის სრულად ანაზღაურება, რადგან „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის 118.4 მუხლი მითითებას ახდენს არა მოხელის უკანონო გათავისუფლების შედეგად დამდგარი ზიანის, არამედ განაცდური თანამდებობრივი სარგოს ანაზღაურების საჭიროებაზე. საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული დანაწესი მოხელის შრომითი უფლებების დაცვის გარდა, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმის გარემოებათა გამოკვლევისა და სათანადო დასაბუთების გარეშე სამსახურიდან მოხელეთა უკანონოდ გათავისუფლების პრევენციასაც ემსახურება. გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ სამსახურიდან თ. ა-ის განთავისუფლების შესახებ კანონშეუსაბამო აქტის არარსებობის, თ. ა-ის მიერ მუშაობის ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელების შემთხვევაში, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მოუწევდა სწორედ იმ ოდენობის ხელფასისა და დანამატის ანაზღაურება, რაც მიმდინარე დავაზე სასამართლოს მიერ დაეკისრა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის განაცდურ თანამდებობრივ სარგოზე ნაკლები ოდენობის თანხის დაკისრების შემთხვევაში, უკანონო აქტის გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო აღმოჩნდება პრივილეგირებულ მდგომარეობაში და დაეკისრება იმაზე ნაკლები თანხის ანაზღაურება, ვიდრე მართლზომიერად მოქმედებისას. აღნიშნულმა შესაძლოა გამოიწვიოს ადმინსიტრაციული ორგანოს კანონშეუსაბამო ქმედებების წახალისება, რაც სასამართლოს დაუშვებლად მიაჩნია.

საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას 2014 და 2015 წლების გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურის საფუძვლების არარსებობის შესახებ, რადგან არ დგინდება 2014 და 2015 წლის შვებულების დარჩენილი დღეების მომდევნო წლებში გადატანა. რაც შეეხება ანაზღაურების დაყოვნების ყოველი დღისთვის 0,07%-ის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის დაკისრების მოთხოვნას, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს მასზე დაკისრებული თანხების ანაზღაურების ვალდებულება წარმოეშობა თ. ა-ის გათავისუფლების არამართლზომიერად მიჩნევის შესახებ სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ. ამასთანავე, ამჟამად მოქმედი „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონი შეიცავს დათქმას, რომლის მიხედვით, მოხელეზე საქართველოს შრომის კოდექსის მოქმედება ვრცელდება არა ყველა შემთხვევაში, არამედ მხოლოდ კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებში (6.1 მუხ.).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და თ. ა-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.12.2017წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ.როინიშვილი