#ბს-389(2კ-19) 12 სექტემბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 14 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 12 სექტემბერს შპს „...მ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, 2013 წლის 4 თებერვალს, ერთი მხრივ, შპს „...სა“ და, მეორე მხრივ, სს „...ს“ შორის დაიდო სასაქონლო საწყობში საქონლის მიბარების ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, კომპანიას სასაქონლო საწყობში შესანახად გადაეცა მისი კუთვნილი 770 ტ. ნავთობბიტუმი. აღნიშნული ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის თანახმად, სასაქონლო საწყობში საქონლის მიბარებას ან მის საწყობიდან გატანას ესწრებოდნენ „შემნახველისა“ (სს „...ი“) და „მიმბარებლის“ (შპს „...“) სათანადო უფლებამოსილების მქონე წარმომადგენლები, რომლებიც ერთობლივად ადგენდნენ საქონლის მიღება-ჩაბარების აქტს, რომელიც წარმოადგენდა წინამდებარე ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს.

მოსარჩელის მითითებით, 2013 წლის 5 თებერვლის შედარების აქტების შესაბამისად, …ის …ის საწარმოში შენახვაზე აღირიცხებოდა მისი კუთვნილი 391.014 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …ის …ის საწარმოში - 43.986 ტ. ნავტობბიტუმი. 2013 წლის 20 მარტის შედარების აქტების შესაბამისად, …ის …ის საწარმოში შენახვაზე აღირიცხებოდა მისი კუთვნილი 142.42 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …ის …ის საწარმოში - 192.58 ტ. ნავთობბიტუმი.

მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული შედარების აქტების თანახმად, …აში არსებული სასაქონლო მიბარების საწყობში სულ ინახებოდა 236.5 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …აში არსებულ საწყობში კი - 533.5 ტ. ნავთობბიტუმი.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ სულ განხორციელდა 606.95 ტ. ნავთობბიტუმის რეალიზაცია. რეალიზაცია ხორციელდებოდა აღნიშნული საწყობებიდან. კერძოდ, …ის საწყობიდან გატანილ იქნა 67.6 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …ის საწყობიდან - მასში განთავსებული 533.5 ტ. ნავთობბიტუმი.

მოსარჩელე მიუთითებს, რომ 2013 წლის 20 ნოემბრის შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის #59426 ბრძანების საფუძველზე, განხორციელდა მის ბალანსზე რიცხული სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაცია, რასაც მოჰყვა მოსარჩელის დაჯარიმება (ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმის გამოწერის ფორმით). გადასახადისა და ჯარიმის დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენს 2013 წლის 26 ნოემბრის საგადასახადო კონტროლის პროცედურების სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობათა ინვენტარიზაციის შედეგების საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი #050719, რომლის მიხედვითაც, მოსარჩელეს გამოუვლინდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი 162 ტ. ბიტუმზე, საბაზრო ფასებით 198 876.92 ლარის ოდენობით და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შესაბამისად დაეკისრა ჯარიმა 99 438.46 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული დანაკლისი გამოწვეული იყო სს „...ზე“ მიბარებული საქონლის, კერძოდ, ბიტუმის არარსებობით საწყობში, რასაც ასევე იგი ადასტურებს წერილობით განმარტებაში და აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიერ მიბარებული ბიტუმი, მოსარჩელის ნებართვისა თუ თანხმობის გარეშე გატანილი აქვს მესამე პირს, რომელმაც, თავის მხრივ, შემდგომში გადაყიდა აღნიშნული ბიტუმი სხვა პირზე. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სს „...ზე“ მიბარებული საქონლის არამართლზომიერი განკარგვის გამო, მოსარჩელეს მიადგა დიდი ოდენობით ზიანი, როგორც მისი კუთვნილი საქონლის ღირებულებიდან, ასევე, საგადასახადო ჯარიმიდან გამომდინარე.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 26 ნოემბრის #050719 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 16 მაისის #25561 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილების (საჩივარი #8429/2/14) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 ნოემბრის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეზე წარმოება შეჩერდა სხვა საქმის განხილვამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 ნოემბრის საოქმო განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 4 მარტის განჩინებით კერძო საჩივრის ავტორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინება და შპს „...ის“ სარჩელისა გამო აღძრული ადმინისტრაციული საქმე საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ საკითხის (შუამდგომლობის) ხელახალი განხილვისათვის უკან დაუბრუნდა იმავე ინსტანციის სასამართლოს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 5 ნოემბრის განჩინებით მოცემული ადმინისტრაციული საქმის წარმოება შეჩერდა #2/9648-14 სამოქალაქო საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 5 ნოემბრის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 28 იანვრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 5 ნოემბრის განჩინება.

2016 წლის 20 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას განცხადებით მიმართა შპს „...მ“, რომელმაც წარადგინა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 12 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული #2/9648-2014 გადაწყვეტილება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით მოცემულ ადმინისტრაციულ საქმეზე განახლდა წარმოება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სადავო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 26 ნოემბრის #050719 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 16 მაისის #25561 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილება (საჩივარი #8429/2/14) და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა, რომლითაც დაკისრებული ჯარიმა გამოანგარიშებულ იქნება განხორციელებული საგადასახადო საკანონმდებლო ცვლილების შესაბამისად; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; სსიპ შემოსავლების სამსახურსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 2 983 ლარიდან 1491,5 ლარის ანაზღაურება, ხოლო დარჩენილი 1 491,5 ლარი ჩაითვალა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდილად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მ“, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 14 თებერვლის განჩინებით შპს „...ის“, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სადავო ნორმის დისპოზიციაზე, რომლითაც მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შემადგენლობას ქმნის საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის გამოვლენა. ამასთან, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ინვენტარიზაციის პროცესში არსებითია გადასახადის გადამხდელის აქტიურობა, რამეთუ სწორედ მან უნდა მოახდინოს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების სრული აღრიცხვა, მიუხედავად მისი განთავსების ადგილისა, უნდა მიაწოდოს ინფორმაცია აღნიშნულის თაობაზე შემოსავლების სამსახურს, რათა შესაძლებელი იყოს ყველა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის აღწერა, ფაქტობრივი მდგომარეობის დადგენა და შედარება ბუღალტრულ აღრიცხვებთან. შესაბამისი ინფორმაციის მიწოდება და სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ფაქტობრივი მდგომარეობის ბუღალტრულ აღრიცხვებთან შესაბამისობა უნდა უზრუნველყოს გადასახადის გადამხდელმა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გადამხდელმა მიაწოდა საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ადგილმდებარეობის შესახებ, თუმცაღა არსებობდა სხვაობა ბუღალტრულად აღრიცხულ და ფაქტობრივად არსებულ მონაცემებს შორის. ამდენად, უდავოდ დადგენილი იყო დანაკლისის არსებობა, რაც საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გათვალისწინებულ სამართალდარღვევას წარმოადგენდა.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების დროს, თუ კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა, ხოლო თუ შემოღებულია ან დამძიმებულია პასუხისმგებლობა, გამოიყენება ქმედების ჩადენის მომენტისათვის არსებული ნორმა, ხოლო 2¹ ნაწილით დადგენილია, რომ თუ საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, დავის განმხილველი ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 296-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო დავა შესაძლებელია განხილულ იქნას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემასა და სასამართლოში.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ სახეზეა ახალი ნორმისთვის უკუძალის მინიჭების შემთხვევა, როდესაც საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე მიღებულმა და კანონიერ ძალაში შესულმა ნორმამ შეამსუბუქა მოსარჩელის საგადასახადო პასუხისმგებლობა ჩადენილი სამართალდარღვევისთვის. განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად მოსარჩელისთვის დარიცხული ჯარიმის კორექტირება და გამოანგარიშება კი მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა უნდა განახორციელოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 14 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მითითებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოებს თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ გამოიკვლიონ საწარმოთა, ორგანიზაციათა და მეწარმე ფიზიკურ პირთა საწარმოო, სასაწყობო, სავაჭრო და სხვა სათავსები, განახორციელონ საგადასახადო მონიტორინგი, ინვენტარიზაციით აღრიცხონ საქონლის მარაგები, ჩაატარონ დაკვირვება ქრონომეტრაჟის ან სხვა მეთოდის გამოყენებით და განსაზღვრონ დასაბეგრი ობიექტების რაოდენობა, ჩაატარონ საგადასახადო შემოწმება, უზრუნველყონ გადასახადის გადამხდელის მიერ საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დაცვის კონტროლი და მათი დარღვევის შემთხვევაში შესაბამისი პირების მიმართ გაატარონ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომები.

კასატორი მიუთითებს „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის #994 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 29-ე მუხლის მე-3 პუნქტზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია საინვენტარიზაციო კომისიას წარუდგინოს ინფორმაცია სმფ-ების დასახელების, რაოდენობის, ამ ფასეულობათა მიღების თარიღის, სასაქონლო ზედნადებების ელექტრონული რეესტრის (ასეთი ვალდებულების არსებობის შემთხვევაში) ან/და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის ან სხვა დოკუმენტაციის თარიღისა და ნომრების, თვითღირებულების და სხვა მონაცემების ჩვენებით. საინვენტარიზაციო კომისია, საინვენტარიზაციო კომისიის შექმნის ბრძანებით განსაზღვრულ ვადაში გადასახადის გადამხდელთან ერთად ადგენს ამ ფასეულობების ნაშთების სააღრიცხვო (საბუღალტრო) მონაცემებს.

კასატორი, ასევე, მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან ამ კოდექსით განსაზღვრული ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის გამოვლენა - იწვევს პირის დაჯარიმებას გამოვლენის მომენტში ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 50 პროცენტის ოდენობით (მათზე გაწეული ხარჯის და დღგ-ის ჩათვლის გაუქმების გარეშე), ამასთანავე, სამართალდამრღვევს გამოვლენილ დანაკლისთან დაკავშირებით შემდგომ პერიოდში საგადასახადო ვალდებულება აღარ დაეკისრება.

კასატორი მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევით, რომელიც ითვალისწინებს მტკიცებულებათა ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, მისი გაუქმების ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენს.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მითითებით, საწარმოს მისთვის ინვენტარიზაციის ჩატარების თაობაზე ბრძანების ჩაბარების შემდგომაც კი არ დაუზუსტებია, ჰქონდა თუ არა რეალურად არსებული სასაქონლო ნაშთი, შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სახეზეა მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, კერძოდ, უმოქმედობა, რისი გათვალისწინებითაც, საგადასახადო ორგანოს სრული უფლებამოსილება გააჩნდა, ეხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილით.

ამასთან, კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსათვის სოლიდარულად დაკისრებას, ვინაიდან კასატორის განმარტებით, „სახელმწიფოს ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოები გათავისუფლებული არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორები დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 26 ნოემბრის #050719 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 16 მაისის #25561 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილების (საჩივარი #8429/2/14) კანონიერება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შპს „...სა“ და სს „...ს“ შორის 2013 წლის 5 თებერვალს გაფორმდა აქტები მასზედ, რომ 2013 წლის 5 თებერვლის მდგომარეობით, სს „...ის“ …ის …ის საწარმოში შენახვაზეა შპს „...ის“ კუთვნილი 391.014 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …ის …ის საწარმოში - 43.986 ტ. ნავთობბიტუმი. მხარეთა შორის 2013 წლის 20 მარტს გაფორმებული აქტების მიხედვით კი, 2013 წლის 20 მარტის მდგომარეობით, სს …ის …ის …ის საწარმოში შენახვაზეა შპს „...ის“ კუთვნილი 192.58 ტ. ნავთობბიტუმი, ხოლო …ის …ის საწარმოში - შპს „...ის“ კუთვნილი 142.42 ტ. ნავთობბიტუმი.

2013 წლის 26 ნოემბერს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის თანამშრომლების მიერ შპს „...ს“ მიმართ შედგენილია #050719 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი. საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის თანახმად, აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 20 ნოემბრის #59426 ბრძანების საფუძველზე შპს „...ში“ ჩატარებული ინვენტარიზაციით გამოვლინდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი, საბაზრო ფასებით 198 876,92 ლარის ოდენობით, რაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილით ექვემდებარებოდა სანქციას საბაზრო ფასის 50%-ის ოდენობით. შედეგად, საწარმო დაჯარიმდა 99 438,46 ლარით.

დადგენილია, რომ შპს „...მ“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სს „…ის“ მიმართ და მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის სახით 198 876.92 ლარისა და 99 438.46 ლარის გადახდის დაკისრება მოითხოვა. სს „...მა“ შეგებებული სარჩელით მოითხოვა შპს „...ისთვის“ ზიანის ანაზღაურების დაკისრება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებით (საქმე #2/9648-2014) შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მოპასუხე სს „...ს“ მოსარჩელე შპს „...ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 198 876.92 ლარის გადახდა, ხოლო სარჩელის მოთხოვნა 99 438.46 ლარის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. სს „...ის“ შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ მიმბარებლის მიერ მიბარების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულება დაირღვა, რაც გამოიხატება იმაში, რომ სს „...ისათვის“ შესანახად მიბარებული შპს „...ს“ კუთვნილი ბიტუმიდან 198 876.92 ღირებულების საქონელი არ აღმოჩნდა საწყობში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახდო კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან ამ კოდექსით განსაზღვრული ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის გამოვლენა - იწვევს პირის დაჯარიმებას გამოვლენის მომენტში ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 50 პროცენტის ოდენობით (მათზე გაწეული ხარჯის და დღგ-ის ჩათვლის გაუქმების გარეშე), ამასთანავე, სამართალდამრღვევს გამოვლენილ დანაკლისთან დაკავშირებით შემდგომ პერიოდში საგადასახადო ვალდებულება აღარ დაეკისრება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ სადავო ნორმის დისპოზიციის მიხედვით, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შემადგენლობას ქმნის საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის გამოვლენა. ამასთან, ინვენტარიზაციის პროცესში არსებითია გადასახადის გადამხდელის აქტიურობა, რამეთუ სწორედ მან უნდა მოახდინოს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების სრული აღრიცხვა, მიუხედავად მისი განთავსების ადგილისა, უნდა მიაწოდოს ინფორმაცია აღნიშნულის თაობაზე შემოსავლების სამსახურს, რათა შესაძლებელი იყოს ყველა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის აღწერა, ფაქტობრივი მდგომარეობის დადგენა და შედარება ბუღალტრულ აღრიცხვებთან. შესაბამისი ინფორმაციის მიწოდება და სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ფაქტობრივი მდგომარეობის ბუღალტრულ აღრიცხვებთან შესაბამისობა უნდა უზრუნველყოს გადასახადის გადამხდელმა. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, გადამხდელმა მიაწოდა საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ადგილმდებარეობის შესახებ, თუმცაღა არსებობდა სხვაობა ბუღალტრულად აღრიცხულ და ფაქტობრივად არსებულ მონაცემებს შორის. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ უდავოდ დადგენილია დანაკლისის არსებობა, რაც საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გათვალისწინებულ სამართალდარღვევას წარმოადგენს.

რაც შეეხება დანაკლისის წარმოშობის საფუძვლებს, საკასაციო სასამართლო ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სადავო ნორმის გამოყენებისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს უშუალოდ გადასახადის გადამხდელის ქმედებას, შპს „...მ“ კი დანაკლისის შესახებ ინფორმაცია არ ასახა საგადასახადო ანგარიშგებაში, არ მიაწოდა საგადასახადო ორგანოს ინვენტარიზაციის ან საგადასახადო შემოწმების დაწყებამდე, რაც მისთვის განსხვავებული სამართლებრივი შედეგის გამოყენების საფუძველი გახდებოდა. ინვენტარიზაციის ჩატარების თაობაზე გადამხდელის ინფორმირების შემდგომაც კი არ გადამოწმებულა მის მიერ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ფაქტობრივი მდგომარეობა და შპს „...ის“ დირექტორის 2013 წლის 21 ნოემბრის ხელწერილით საინვენტარიზაციო კომისიის თავმჯდომარეს ეცნობა, რომ ინვენტარიზაციის დაწყებამდე შემოსავლისა და გასავლის ყველა დოკუმენტი ჩაბარებული იყო ბუღალტერიაში, ყველა მიღებული ფასეულობა აღებული იყო შემოსავალში, ხოლო გაცემული ჩამოწერილი იყო გასავალში. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც სწორედ გადასახადის გადამხდელმა უნდა უზრუნველყოს კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვა, ბუღალტრული აღრიცხვის სწორად წარმოება და მისი შესაბამისობა ფაქტობრივ მდგომარეობასთან, ხოლო შპს „...ს“ მიერ ყოველგვარი გადამოწმების გარეშე მოხდა საგადასახადო ორგანოსათვის ინფორმაციის მიწოდება, რომელიც არსებულ მდგომარეობას არ შეესაბამებოდა, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სახეზეა გადამხდელის მიერ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევა, რაც გამოწვეულია კომპანიის უმოქმედებითა და აუცილებელი წინდახედულობის ნორმათა დარღვევით.

რაც შეეხება მოსარჩელის მითითებას, რომ იგი ობიექტურადაც ვერ შეძლებდა ნავთობბიტუმის რაოდენობის გადამოწმებას მისი სპეციფიკიდან და შეზღუდული დროიდან გამომდინარე, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის #994 ბრძანებით დამტკიცებული წესის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 27-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საინვენტარიზაციო კომისიის შექმნის შესახებ გადასახადის გადამხდელის ხელმძღვანელის ბრძანებით განსაზღვრული უნდა იქნას, თუ რა ვადაში უნდა განხორციელდეს საინვენტარიზაციო კომისიის მიერ მოცემული პერიოდისთვის სმფ-ების ნაშთის სააღრიცხვო (საბუღალტრო) მონაცემების დადგენა, რომელიც არ უნდა აღემატებოდეს 2 კალენდარულ დღეს. გადასახადის გადამხდელის დასაბუთებული წერილობითი განცხადების საფუძველზე, ეს ვადა საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილებით, შესაძლებელია გაგრძელდეს არა უმეტეს 20 კალენდარული 21 დღისა. ამრიგად, საწარმოს შეეძლო, საჭიროების შემთხვევაში, მოეთხოვა ვადის გაგრძელება.

სადავო ნორმის მიმართ უკუძალის მინიჭების საკითხთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ 2015 წლის პირველ მაისს განხორციელებული საკანონმდებლო ცვლილების შედეგად, სადავო სამართალდარღვევის სანქცია შემცირდა. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელთან ამ კოდექსით გათვალისწინებული დანაკლისის გამოვლენა ითვლება მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასით განხორციელებულ მიწოდებად. ამასთანავე, თუ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი საგადასახადო ორგანოს მიერ ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა, პირი დამატებით ჯარიმდება ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 10 პროცენტის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42.5 მუხლის (ამჟამად მოქმედი რედაქციის 31.9 მუხლი) თანახმად, არავინ არ აგებს პასუხს იმ ქმედებისათვის, რომელიც მისი ჩადენის დროს სამართალდარღვევად არ ითვლებოდა. კანონს, თუ ის არ ამსუბუქებს ან არ აუქმებს პასუხისმგებლობას, უკუძალა არა აქვს.

„ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების თანახმად, ნორმატიულ აქტს უკუძალა აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირდაპირ არის დადგენილი ამ ნორმატიული აქტით. ნორმატიულ აქტს, რომელიც ადგენს ან ამძიმებს პასუხისმგებლობას, უკუძალა არა აქვს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა. ამავე კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების დროს, თუ კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა, ხოლო თუ შემოღებულია ან დამძიმებულია პასუხისმგებლობა, გამოიყენება ქმედების ჩადენის მომენტისათვის არსებული ნორმა, ხოლო 2¹ ნაწილით დადგენილია, რომ თუ საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, დავის განმხილველი ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 296-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო დავა შესაძლებელია განხილულ იქნას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემასა და სასამართლოში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე (საქმე #ბს-327-323(კ-14)), სადაც საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ „საგადასახადო სამართალდარღვევები საქართველოში მოწესრიგებულია საგადასახადო კოდექსით, რომელიც განსაზღვრავს საგადასახადო სამართალდარღვევის სახეებსა და საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობას. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლით განსაზღვრული ქმედების საგადასახადო სამართალდარღვევად მიჩნევისა და საგადასახადო პასუხისმგებლობის ზოგადი პრინციპები, რომლის მიხედვით საგადასახადო სამართალდარღვევად ჩაითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, საგადასახადო პასუხისმგებლობა არის კონკრეტული საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩამდენი პირის ვალდებულება, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესით, პასუხი აგოს მის მიერ ჩადენილი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებისათვის. მართლსაწინააღმდეგოა ქმედება, რომელიც არღვევს საგადასახადო კანონმდებლობის ნორმებს. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო პასუხისმგებლობის დაკისრებისას შესაფასებელია ქმედების (უმოქმედობის) მომენტი (დრო), აღნიშნული მოწესრიგებულია ზემოაღნიშნული მუხლის მე-2 პუნქტით, რომლის თანახმად: „საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების დროს, თუ კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა, ხოლო თუ შემოღებულია ან დამძიმებულია პასუხისმგებლობა, გამოიყენება ქმედების ჩადენის მომენტისათვის არსებული ნორმა“ ე.ი. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, საგადასახადო სამართალდარღვევებისათვის პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელ ან გამაუქმებელ აქტებს აქვთ უკუქცევითი ძალა, ე.ი. ვრცელდება ამ აქტის გამოცემამდე ჩადენილ სამართალდარღვევებზეც. სანქციის შეფარდების დროს, თუ გაუქმებული ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა სამართალდარღვევის ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. სანქციის შეფარდების დრო მოიცავს არამხოლოდ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მისი გამოყენების დროს, არამედ ზემდგომი ორგანოების ან სასამართლოს მიერ სანქციის გამოყენების კანონიერების შემოწმების პერიოდს.“

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად განმარტეს, რომ სახეზეა ახალი ნორმისთვის უკუძალის მინიჭების შემთხვევა, როდესაც საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე მიღებულმა და კანონიერ ძალაში შესულმა ნორმამ შეამსუბუქა მოსარჩელის საგადასახადო პასუხისმგებლობა ჩადენილი სამართალდარღვევისთვის. ამასთან, განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად მოსარჩელისთვის დარიცხული ჯარიმის კორექტირება და გამოანგარიშება მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა უნდა განახორციელოს.

რაც შეეხება კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მოსაზრებას მოპასუხეთათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სოლიდარულად დაკისრების უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის მე-2 ნაწილის პირველ წინადადებაზე, რომლის თანახმად, სასამართლო ხარჯებს შეადგენს სახელმწიფო ბაჟი და საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯები. ამასთან, ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან მხარის გათავისუფლების ფაქტი არ წარმოადგენს წაგებული მხარისათვის სასამართლო ხარჯის დაკისრების გამომრიცხველ გარემოებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 14 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი