#ბს-926(კს-19) 30 ოქტომბერი, 2019 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ვასილ როინიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კერძო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) – თ. ც-ი
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) – დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია; ქ. რ-ი
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინება
დავის საგანი - სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2016 წლის 26 აგვისტოს თ. ც-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების – დუშეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიისა და ქ. რ-ის მიმართ.
მოსარჩელემ ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 02.07.2009 წლის #4 სხდომის ოქმისა და 21.07.2009 წლის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა მოითხოვა.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით მოპასუხე ქ. რ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; თ. ც-ის სარჩელზე, მოპასუხეების - დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიისა და ქ. რ-ის მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე შეწყდა საქმის წარმოება დაუშვებლობის მოტივით.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა თ. ც-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოში განსახილველად დაბრუნება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 იანვრის განჩინებით თ. ც-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება და საქმე თ. ც-ის სარჩელის დასაშვებობის ეტაპიდან ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. ც-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2009 წლის 2 ივლისის #4 სხდომის ოქმი ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში და ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობა; მოპასუხეს დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედ კომისიას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.
მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ და ქ. რ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინებით ქ. რ-ის და დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება; შეწყდა საქმის წარმოება თ. ც-ის სარჩელზე, მოპასუხეების - ქ. რ-ის და დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ, ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 02.07.2009 წლის #4 სხდომის ოქმისა და 21.07.2009 წლის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე, სარჩელის დაუშვებლობის გამო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან, ასევე ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გამოტანისათვის დადგენილი ვადის გასვლიდან 1 თვის ვადაში, ხოლო ნორმატიული აქტის შემთხვევაში – უშუალო ზიანის მიყენებიდან 3 თვის ვადაში.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 02.07.2009 წლის #4 სხდომის ოქმისა და 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ აღნიშნული აქტები აკმაყოფილებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის დამახასიათებელ ყველა მოთხოვნას და მათზე ვრცელდება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დანაწესი.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, უფლების სასამართლო წესით დაცვის კონსტიტუციურ გარანტს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი პუნქტი (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) ქმნის, რომლის მიხედვითაც, ყოველ ადამიანს უფლება აქვს თავის უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს. კონსტიტუციის აღნიშნული დანაწესი კი ასახულია „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის პირველ პუნქტსა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლში.
„სასამართლოს ხელმისაწვდომობის უფლება ინდივიდის უფლებების და თავისუფლებების დაცვის, სამართლებრივი სახელმწიფოსა და ხელისუფლების დანაწილების პრინციპების უზრუნველყოფის უმნიშვნელოვანესი კონსტიტუციური გარანტიაა. ის ინსტრუმენტული უფლებაა, რომელიც ... წარმოადგენს სხვა უფლებებისა და ინტერესების დაცვის საშუალებას...“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება #1/3/421,422 საქმეზე „საქართველოს მოქალაქეები - გიორგი ყიფიანი და ავთანდილ უნგიაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II, 1).
ადმინისტრაციული დავების მიმართ უფლება სამართლიან სასამართლოზე გულისხმობს პირის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებების სასამართლო წესით გასაჩივრებისა და უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესაძლებლობას. თუმცა აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ „მიუხედავად სამართლიანი სასამართლოს უფლების უდავოდ დიდი მნიშვნელობისა, ის არ არის აბსოლუტური უფლება“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2013 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილება #3/1/531 საქმეზე „ისრაელის მოქალაქეები – თამაზ ჯანაშვილი, ნანა ჯანაშვილი და ირმა ჯანაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II, 3).
სასამართლო წესით უფლების დაცვა და განხორციელება განუყოფლადაა დაკავშირებული ვადების ფაქტორთან, კერძოდ, კანონმდებლობა ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესაძლებლობას ვადებით ზღუდავს და ყოველ კონკრეტულ სამართალურთიერთობასთან დაკავშირებით უფლების დაცვის ხანდაზმულობის შესაბამის ვადებს განსაზღვრავს. შესაბამისად, უფლება სამართლიან სასამართლოზე დროში შეზღუდული უფლებაა და მისი განხორციელება დამოკიდებულია კანონმდებლობით დადგენილ ხანდაზმულობის ვადებზე. თავის მხრივ, უფლების დაცვის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გულისხმობს დროის გარკვეულ მონაკვეთს, რომლის განმავლობაშიც პირს, რომლის უფლებაც დაირღვა, შესაძლებლობა აქვს, მოითხოვოს საკუთარი უფლებების დაცვა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. ხანდაზმულობის ვადის გასვლა აზრს უკარგავს მოთხოვნის საფუძვლიანობას და პირს ართმევს სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, რის შედეგადაც განსახილველი უფლების ჭრილში სასამართლოსადმი ხელმისაწვდომობა მხოლოდ ფორმალურ ხასიათს ინარჩუნებს.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებაზე (საქმე #ბს-312-308(კ-14)), სადაც განიმარტა, რომ „…საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს ყურადღება გაამახვილოს ხანდაზმულობის ინსტიტუტის არსებობის მიზნებზე, რაც უმთავრესად სამართლებრივი სტაბილურობის ხელშეწყობასა და პირის უფლებების დროულად განხორციელებაში გამოიხატება. ხანდაზმულობის ვადების არარსებობის პირობებში უფლება უსასრულოდ იქნებოდა გაურკვეველ მდგომარეობაში და მისი არა მარტო დაცვა, არამედ არსებობაც ეჭვის ქვეშ დადგებოდა. ხანდაზმულობის ვადების არსებობა კი სამართალურთიერთობის მონაწილეებს აიძულებს დროულად იზრუნონ საკუთარი უფლებების განხორციელებასა და დაცვაზე, ხოლო სასამართლოს – შესაძლებლობას აძლევს შედარებით გონივრულ დროში გადაწყვიტოს დავა. ამასთან, საყურადღებოა, რომ ხანდაზმულობის ვადების არსებობა გამორიცხავს პირის შესაძლებლობას მისთვის ხელსაყრელ დროს მიმართოს სასამართლოს. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ხანდაზმულობის ვადა არ გულისხმობს დროის გაურკვეველ პერიოდს. მას აქვს დასაწყისი და დასასრული. ხანდაზმულობის ვადის სწორად გამოთვლისას კი მნიშვნელოვანია მისი დენის დაწყების მომენტის განსაზღვრა“.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრულია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალაში შესვლის სამართლებრივი საფუძვლები. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში შედის მხარისათვის კანონით დადგენილი წესით გაცნობისთანავე ან გამოქვეყნების დღეს. ამასთან, ამავე კოდექსის 55-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოქვეყნდება კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში. ამავე კოდექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დაინტერესებული მხარისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას.
ზემოხსენებულ გადაწყვეტილებაში (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება (საქმე #ბს-312-308(კ-14)) საკასაციო სასამართლო აგრეთვე განმარტავს, რომ „ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადის ათვლის დასაწყისს კანონმდებლობა უსაფუძვლოდ არ უკავშირებს დაინტერესებული მხარის მიერ აქტის გაცნობის ფაქტს. ბუნებრივია, შეუძლებელია პირს მოეთხოვოს მისთვის ჯერ კიდევ უცნობი აქტის გასაჩივრება. აქტის არცოდნა მისი გასაჩივრების შესაძლებლობას გამორიცხავს. თუმცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დაინტერესებული მხარისათვის გაცნობა უპირველესყოვლისა გულისხმობს ამ აქტით მიღებული გადაწყვეტილების მიღების ფაქტისა და გადაწყვეტილების შინაარსის მხარისათვის გაცნობას და არა მარტო იმას, რომ პირმა მხოლოდ და მხოლოდ მატერიალურად ჩაიბაროს გადაწყვეტილება. აღსანიშნავია, რომ აქტის ოფიციალური გაცნობის სამართლებრივი მნიშვნელობა სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ მხარე ადასტურებს მისი შინაარსის გაცნობას“.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების უფლების რეალიზებასთან დაკავშირებული ხანდაზმულობის ვადები მხოლოდ ამგვარი გასაჩივრების ფორმალურ წინაპირობებს არ უკავშირდება. კერძოდ, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელებული საქმიანობის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილების გასაჩივრების უფლება ფორმალურად არ არის მიბმული მხოლოდ აღნიშნული აქტის ადრესატისათვის ჩაბარების და მისი გაცნობის საკითხზე. მართალია, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე და 58-ე მუხლების საფუძველზე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში სწორედ მხარისათვის მისი გაცნობის შედეგად შედის, თუმცა აღსრულებული აქტების გასაჩივრების უფლების რეალიზებისათვის სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მხოლოდ ჩაუბარებლობისა და მათი გამოცემისათვის ჩატარებულ ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებული პირის, შემდგომში კი - საჩივრის ავტორისა თუ მოსარჩელის მოუწვევლობის საკითხი, ვერ განაპირობებს მოთხოვნის საფუძვლიანობას, რამდენადაც ასეთ ვითარებაში, გასაჩივრების უფლების ხანდაზმულობის შეფასებისას უნდა დადგინდეს, დაინტერესებული პირი რამდენად იყო ან უნდა ყოფილიყო ინფორმირებული სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის აღსრულებისა და ამგვარი აღსრულების შედეგების თაობაზე (სუსგ 13.12.2018 წელი, #ბს-708-708(კ-18)).
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე თ. ც-მა დუშეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარისადმი 2016 წლის 13 ივნისს გაგზავნილ განცხადებაში მიუთითა, რომ მისთვის ცნობილი იყო კომისიის მიერ მოქალაქე ქ. რ-ზე 2009 წლის 21 ივნისს გაცემული #174 საკუთრების უფლების მოწმობის შესახებ. თ. ც-მა აღნიშნული განცხადებით მოითხოვა საკუთრების მოწმობის ასლისა და ამ დოკუმენტის გაცემასთან დაკავშირებული მასალების ასლების გადაცემა.
დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2018 წლის 28 სექტემბრის #02/22756 წერილით დასტურდება, რომ თ. ც-მა ქ. რ-ის საქმესთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოების მასალების გამოთხოვის მიზნით კომისიას მიმართა მხოლოდ ერთხელ, 2016 წლის 13 ივნისს #19 განცხადებით და ადმინისტრაციული წარმოების მასალები სრული მოცულობით განმცხადებელს გაეგზავნა 2016 წლის 14 ივნისს.
საქმეში წარმოდგენილი დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის მიმართ გაგზავნილი 2017 წლის 20 სექტემბრის #25 წერილის თანახმად, თ. ც-ი ადასტურებს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების მასალები სრული მოცულობით ჩაბარდა 2016 წლის 14 ივნისს. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, სადავო მიწის ნაკვეთზე ქ. რ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ თ. ც-ს ინფორმაცია ჯერ კიდევ 2010 წელს ჰქონდა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში თ. ც-ის წარდგენილ განცხადებაზე (20.07.2011წ.) თანდართული 2010 წლის 4 ოქტომბრის მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მეორე გვერდზე დატანილი ინფორმაციით დასტურდება, რომ მოსარჩელე მის საკუთრებაში არსებული დუშეთში, ...ს ქ. #26-ში მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის (32.00 კვ.მ) მოსაზღვრე ნაკვეთების მართლზომიერ მფლობელ/მესაკუთრეთა შორის მიუთითებდა 1) გზას, 2) გზას, 3) ზ-ს და 4) ქ. რ-ს.
სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. ც-მა სარჩელი მცხეთის რაიონულ სასამართლოში ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 02.07.2009 წლის #4 სხდომის ოქმისა და 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის მოთხოვნით წარადგინა 2016 წლის 26 აგვისტოს.
იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებისა და მათი აღსრულების შესახებ თ. ც-ი ჯერ კიდევ 2010 წლიდან იყო ინფორმირებული, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მას შეეძლო თავისი უფლების დარღვევის საფუძვლის გამოვლენის მომენტიდან კანონით დადგენილ ვადაში მიემართა სასამართლოსათვის საკუთარი უფლების დასაცავად, რაც განსახილველ შემთხვევაში, არ განხორციელებულა. თ. ც-მა სასამართლოში სარჩელი აღძრა სადავო აქტების გამოცემიდან 6 წლის შემდეგ.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ჩაითვლება, რომ თ. ც-ისთვის სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტების შესახებ ცნობილი გახდა დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიიდან გაგზავნილი ადმინისტრაციული წარმოების მასალების ჩაბარების შემდეგ, 2016 წლის 14 ივნისიდან, ამ დროიდან 2016 წლის 26 აგვისტომდე, სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე, გასულია ორ თვეზე მეტი, ანუ დარღვეულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრებისათვის დადგენილი ერთთვიანი ვადა.
სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 262 მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლითაც განსაზღვრულია საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი. ამ ნორმის მიხედვით, სასამართლო განჩინებით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ იგი არ აკმაყოფილებს ამ კოდექსის 22-ე-25-ე მუხლებით დადგენილ დასაშვებობის მოთხოვნებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ც-ის სარჩელი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით განსაზღვრულ სარჩელის დასაშვებობის წინაპირობას. შესაბამისად, სახეზეა საქმის წარმოების შეწყვეტის ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა თ. ც-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა. ამასთან, თ. ც-მა კერძო საჩივრის ზეპირი განხილვა მოითხოვა.
კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული განმარტებები ეწინააღმდეგება კანონს. კერძო საჩივრის ავტორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენასი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მნიშვნელოვანი განმარტება გააკეთა ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადის ათვლასთან დაკავშირებით (საქმე #ბს-854-836(კ-12)).
კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ თ. ც-ს აქტის გასაჩივრების ვადა არ გაუშვია. 2010 წელს მისთვის ცნობილი გახდა იმ ფაქტის შესახებ, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე 98 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ქ. რ-ს საკუთრებაში დაურეგისტრირებია უკანონოდ. ამასთან, თ. ც-ისათვის ცნობილი გახდა იმ ფაქტის შესახებაც, რომ დუშეთის რაიონული სამმართველოს წარმოებაში ყოფილა სისხლის სამართლის საქმე საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულისათვის. თ. ც-მა გაარკვია ისიც, რომ გამოძიება მიმდინარეობდა მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარისა და ზოგიერთი წევრის მიმართ თაღლითური მოქმედებით მიწის ნაკვეთის უკანონო გაცემასთან დაკავშირებით. აღნიშნულის გამო, ც-მა განცხადებით მიმართა მცხეთის რაიონულ პროკურორს, რომელმაც განცხადება თანდართულ მასალებთან ერთად, 01.08.2011წ. საქმეზე დასართავად გაუგზავნა დუშეთის რაიონულ სამმართველოს. კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, აღნიშნულ სისხლის სამართლის საქმეზე დღემდე მიმდინარეობს გამოძიება და საბოლოო და შემაჯამებელი გადაწყვეტილება ჯერ კიდევ არ არის მიღებული.
თ. ც-მა პროკურატურაში მიმართვის დროისათვის სადავო აქტის შესახებ იცოდა მხოლოდ ზეპირსიტყვიერად, რომელიც კომისიის თავმჯდომარისაგან გაიგო. მოთხოვნის მიუხედავად სადავო აქტი მას არ ჩაბარებია და არც გაცნობის საშუალება მისცემია. მას უარი ეთქვა მასალების გადაცემაზე, ვინაიდან საბუთები მთლიანად გამოძიებას ჰქონდა გამოთხოვილი. თავის მხრივ, გამოძიებამაც უარი უთხრა მასალების მიცემასა და გაცნობაზე, ძიების კონფიდენციალურობიდან გამომდინარე. 19.07.2011წ. პროკურატურაში შეტანილ განცხადებაში თ. ც-მა მხოლოდ #174 საკუთრების უფლების მოწმობაზე მიუთითა, რომელიც ო. ხ-სგან გაიგო. 2013 წლის 13 ივნისს თ. ც-მა განცხადებით მიმართა კომისიის თავმჯდომარეს, სადაც მითითებულია, რომ 2009 წლის 21 ივნისს გაცემულია საკუთრების უფლების მოწმობა #174 მოქალაქე ქ. რ-ზე (თარიღი 21 ივნისი არასწორად არის მითითებული, ნაცვლად 21 ივლისისა, საიდანაც ნათლად ჩანს, რომ მან მხოლოდ ზეპირსიტყვიერად იცოდა საკუთრების უფლების მოწმობის შესახებ).
კერძო საჩივრის ავტორი აღნიშნავს, რომ მას საბუთები გადაეცა მხოლოდ 2016 წლის 9 აგვისტოს, ხოლო სარჩელი შეტანილ იქნა იმავე წლის 16 აგვისტოს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით თ. ც-ის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა თ. ც-ის კერძო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ ხსენებული კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
თავდაპირველად საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაუშვა სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში კერძო საჩივრის ავტორმა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) ვერ წარმოადგინა.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინებით, თ. ც-ის სარჩელზე, მოპასუხეების - ქ. რ-ისა და დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ, ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2009 წლის 2 ივლისის #4 სხდომის ოქმისა და 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე, სარჩელის დაუშვებლობის გამო, შეწყდა საქმის წარმოება.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან, ასევე ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გამოტანისათვის დადგენილი ვადის გასვლიდან 1 თვის ვადაში, ხოლო ნორმატიული აქტის შემთხვევაში - უშუალო ზიანის მიყენებიდან 3 თვის ვადაში.
მოცემულ საქმეზე გასაჩივრებულია ქ. რ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2009 წლის 2 ივლისის #4 სხდომის ოქმი და 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობა. გასაჩივრებული აქტები აკმაყოფილებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის დამახასიათებელ ყველა მოთხოვნას, შესაბამისად, მათზე ვრცელდება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დანაწესი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ უფლების სასამართლო წესით დაცვის კონსტიტუციურ გარანტს საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42.1 მუხლი (ამჟამად მოქმედი რედაქციის 31.1 მუხლი) ქმნის, რომლის მიხედვითაც, ყოველ ადამიანს უფლება აქვს თავის უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს. კონსტიტუციის აღნიშნული დანაწესი კი ასახულია „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის პირველ პუნქტსა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლში. „სასამართლოს ხელმისაწვდომობის უფლება ინდივიდის უფლებების და თავისუფლებების დაცვის, სამართლებრივი სახელმწიფოსა და ხელისუფლების დანაწილების პრინციპების უზრუნველყოფის უმნიშვნელოვანესი კონსტიტუციური გარანტიაა. ის ინსტრუმენტული უფლებაა, რომელიც ... წარმოადგენს სხვა უფლებებისა და ინტერესების დაცვის საშუალებას...“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება #1/3/421,422 საქმეზე „საქართველოს მოქალაქეები - გიორგი ყიფიანი და ავთანდილ უნგიაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II, 1).
ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ადმინისტრაციული დავების მიმართ უფლება სამართლიან სასამართლოზე უპირველესად გულისხმობს პირის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებების სასამართლო წესით გასაჩივრებისა და უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესაძლებლობას. თუმცა, აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ „მიუხედავად სამართლიანი სასამართლოს უფლების უდავოდ დიდი მნიშვნელობისა, ის არ არის აბსოლუტური უფლება“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2013 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილება #3/1/531 საქმეზე „ისრაელის მოქალაქეები – თამაზ ჯანაშვილი, ნანა ჯანაშვილი და ირმა ჯანაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II, 3). სასამართლო წესით უფლების დაცვა და განხორციელება განუყოფლადაა დაკავშირებული ვადების ფაქტორთან, კერძოდ, კანონმდებლობა ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესაძლებლობას ვადებით ზღუდავს და ყოველ კონკრეტულ სამართალურთიერთობასთან დაკავშირებით უფლების დაცვის ხანდაზმულობის შესაბამის ვადებს განსაზღვრავს. შესაბამისად, უფლება სამართლიან სასამართლოზე დროში შეზღუდული უფლებაა და მისი განხორციელება დამოკიდებულია კანონმდებლობით დადგენილ ხანდაზმულობის ვადებზე. თავის მხრივ, უფლების დაცვის - სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გულისხმობს დროის გარკვეულ მონაკვეთს, რომლის განმავლობაშიც პირს, რომლის უფლებაც დაირღვა, შესაძლებლობა აქვს, მოითხოვოს საკუთარი უფლებების დაცვა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. ხანდაზმულობის ვადის გასვლა აზრს უკარგავს მოთხოვნის საფუძვლიანობას და პირს ართმევს სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, რის შედეგადაც განსახილველი უფლების ჭრილში სასამართლოსადმი ხელმისაწვდომობა მხოლოდ ფორმალურ ხასიათს ინარჩუნებს.
საქმის მასალებით დგინდება, რომ დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარეს 2016 წლის 13 ივნისს თ. ც-მა მიმართა განცხადებით, სადაც მიუთითა, რომ მისთვის ცნობილი იყო კომისიის მიერ მოქალაქე ქ. რ-ზე 2009 წლის 21 ივნისს გაცემული #174 საკუთრების უფლების მოწმობის შესახებ და მოითხოვა აღნიშნული საკუთრების მოწმობის ასლისა და ამ დოკუმენტის გაცემასთან დაკავშირებული ადმინისტრაციული წარმოების მასალების ასლების გადაცემა.
საქმეში წარმოდგენილია დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის მიმართ თ. ც-ის მიერ გაგზავნილი 2017 წლის 20 სექტემბრის #25 განცხადება, რომლითაც თ. ც-ი ადასტურებს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების მასალები სრული მოცულობით ჩაჰბარდა 2016 წლის 14 ივნისს.
დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2018 წლის 28 სექტემბრის #02/22756 წერილით დასტურდება, რომ თ. ც-მა ქ. რ-ის საქმესთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოების მასალების გამოთხოვის მიზნით კომისიას მიმართა მხოლოდ ერთხელ, 2016 წლის 13 ივნისს #19 განცხადებით და ადმინისტრაციული წარმოების მასალები სრული მოცულობით განმცხადებელს გაეგზავნა 2016 წლის 14 ივნისს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში შედის მხარისათვის კანონით დადგენილი წესით გაცნობისთანავე ან გამოქვეყნების დღეს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 6 ოქტომბრის #ბს-770-762(კ-15) გადაწყვეტილებაზე, სადაც განმარტებულია, რომ „...ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის იმ პირისათვის ოფიციალური გაცნობის მოთხოვნა, რომლის მიმართაც არის იგი გამოცემული, კანონმდებლობის კატეგორიული იმპერატივია, ვინაიდან აქტის გამოქვეყნება, მისი ადრესატისთვის გაცნობა არის ადმინისტრაციული წარმოების ფინალი და მისი ნაყოფი - წარმოების შედეგად გამოცემული გადაწყვეტილება ძალაში შედის მხარისათვის ოფიციალური გაცნობით (სზაკ-ის 54-ე მუხ.). აქტის ძალაში შესვლის მომენტის დადგენა მნიშვნელოვანია აქტის გასაჩივრებისათვის დადგენილი ვადების დაცულობის გარკვევისათვის. სწორედ აქტის ძალაში შესვლით ანუ მხარისათვის კანონით დადგენილი წესით გაცნობით იწყება მისი გასაჩივრების ვადის ათვლა, გაცნობის შემდეგ ხდება შესაბამისი ადრესატის უფლებამოვალეობების წარმოშობა, შეცვლა ან შეწყვეტა. შესაბამისად, სწორედ ამ მომენტიდან პირს ეძლევა გასაჩივრების შესაძლებლობა. აქტის ოფიციალური გაცნობის სამართლებრივი მნიშვნელობა მდგომარეობს იმაში, რომ მხარე ადასტურებს მისი შინაარსის გაცნობას. გასაჩივრების ვადის დინება არ იწყება მაშინაც კი, როდესაც პირისთვის აქტის შინაარსი ცნობილი გახდა არაოფიციალური წყაროდან ან თუნდაც აქტის პროექტის ან იმ მასალების გაცნობიდან, რომლის საფუძველზე შემდგომში გამოიცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი...“.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დაინტერესებული მხარისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას.
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ თ. ც-ს მისივე მოთხოვნის საფუძველზე ქ. რ-ის საქმესთან დაკავშირებული ადმინისტრაციული წარმოების მასალები გაეგზავნა და ჩაჰბარდა 2016 წლის 14 ივნისს. ამასთან უდავოა, რომ თ. ც-მა სარჩელი მცხეთის რაიონულ სასამართლოში ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2009 წლის 2 ივლისის #4 სხდომის ოქმისა და 2009 წლის 21 ივლისის #174 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის მოთხოვნით წარადგინა 2016 წლის 26 აგვისტოს.
შესაბამისად, 2016 წლის 14 ივნისიდან, ანუ იმ პერიოდიდან, როდესაც თ. ც-ისთვის სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების შესახებ ცნობილი გახდა დუშეთის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიიდან გაგზავნილი ადმინისტრაციული წარმოების მასალების ჩაბარების შემდეგ, 2016 წლის 26 აგვისტომდე, სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე, გასულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრებისათვის დადგენილი ერთთვიანი ვადა.
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 262 მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრულია საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი. ამ ნორმის მიხედვით, სასამართლო განჩინებით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ იგი არ აკმაყოფილებს ამ კოდექსის 22-ე-25-ე მუხლებით დადგენილ დასაშვებობის მოთხოვნებს.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ თ. ც-ის სარჩელი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით განსაზღვრულ სარჩელის დასაშვებობის წინაპირობას. შესაბამისად, სახეზეა საქმის წარმოების შეწყვეტის ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობები.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული საკითხი, კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და ძალაში დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გადაწყვეტილება/განჩინება მოცემულ საქმესთან მიმართებით არარელევანტურია, ვინაიდან დასახელებულ საქმეებში სახეზე იყო განსხვავებული ფაქტობრივი გარემოებები.
რაც შეეხება კერძო საჩივრის ავტორის - თ. ც-ის მოთხოვნას კერძო საჩივრის ზეპირი მოსმენით განხილვის თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, კერძო საჩივრის თაობაზე განჩინება გამოიტანება საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე. სასამართლოს შეუძლია დაადგინოს კერძო საჩივრის ზეპირი განხილვაც, თუ ეს საჭიროა და ხელს უწყობს საქმის გარემოებების გარკვევას. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლომ მიზანშეწონილად მიიჩნია კერძო საჩივრის განხილვა ზეპირი მოსმენის გარეშე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. ც-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
