#ბს-972(2კ-19) 10 ოქტომბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 2 მარტს შპს „…-მ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, შპს „…-მ“ ქალაქ თბილისში, …ის ქ. #37-45-ში (საკადასტრო კოდი: …) 2015 წლის 14 იანვარს შეისყიდა უძრავი ქონება, რომელზეც შეთანხმებული იყო არქიტექტურული პროექტი და ნებართვა, ხოლო სამუშაოები უკვე დაწყებული იყო, კერძოდ, ნაწარმოები იყო დემონტაჟისა და სამშენებლო მოედნის (მათ შორის, ქვაბულის მოწყობის) მომზადების სამუშაოები. მოსარჩელის განმარტებით, შეთანხმებული პროექტისა და ნებართვის მიხედვით, შპს „…-მ“ აწარმოა (გააგრძელა) რიგი სამუშაოები, ხოლო პარალელურად მოითხოვა პროექტის კორექტირება, კერძოდ, მიმართა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს ჯერ 2016 წლის 24 მარტის #AR1380677 განცხადებით, ხოლო მოგვიანებით 2017 წლის 1 ივნისის #AR1510427 განაცხადით, რომლითაც მოთხოვნილ იქნა შეთანხმებული პროექტის კორექტირება, რაზეც მოსარჩელის მოსაზრებით, მას არქიტექტურის სამსახურის მიერ უსაფუძვლოდ და კანონის დარღვევით ეთქვა უარი. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ წარდგენილი განცხადებები უკანონო საფუძვლებით იქნა განუხილველად დატოვებული.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 22 ივლისის #2727817 გადაწყვეტილების, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 1 სექტემბრის #3510998 გადაწყვეტილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 20 დეკემბრის #23 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 7 ივნისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა გ. ს-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „…-ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტისდ მერიის 2017 წლის 20 დეკემბრის #23 ბრძანება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მინიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 22 ივლისის #2727817 (განცხადება #AR1380677) და 2017 წლის 1 სექტემბრის #3510998 (განცხადება #AR1510427) გადაწყვეტილებები და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს შპს „…-ს“ მიერ წარდგენილ განცხადებებთან დაკავშირებით საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინებით სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ იმ პერიოდში, როდესაც პროექტის კორექტირებისას მოთხოვნილ იქნა ფუძე-საძირკვლების კვლევის და გეოლოგიური კვლევის წარდგენა, შპს „…-ს“ მიერ უკვე ნაწარმოები იყო ორი ნიშნულის მოწყობის სამუშაოები და ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ დაუსაბუთებელი იყო ნებართვის გამცემის ეს მოთხოვნა მის მიერვე შეთანხმებული პროექტისა და ნებართვის საფუძველზე ნაწარმოები სამუშაოებისათვის მას შემდეგ, რაც მიწის ნამუშაოების გარდა განხორციელებული იყო სხვა სამუშაოებიც (მოწყობილი იყო რკინა-ბეტონის კარკასი). ამასთანავე, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმე ეხებოდა სამშენებლო ტერიტორიის მიმდებარედ/მომიჯნავედ არსებული ავარიული შენობისათვის ზიანის მიყენების ფაქტს, თუმცა აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრე შპს „…“ გახდა 2015 წლის 14 იანვარს შპს „ი…თან“ გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო ზიანის მიყენების ფაქტი ამ თარიღიდან საკმაოდ დიდი ხნით ადრე დგინდება. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ მოცემული დავის პირობებში, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ ჩატარებულა სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოება და გადაწყვეტილება მიღებულ/დაფუძნებულ იქნა იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებსა და არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მითითებით, სააპელაციო პალატა უსაფუძვლოდ მიუთითებს, რომ შპს „…-ს“ დაევალა მომიჯნავე ავარიული შენობა-ნაგებობის გამაგრებითი სამუშაოების ჩატარება. ამასთან, ვინაიდან „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილება IV კლასის შენობა-ნაგებობათა მშენებლობის ნებართვის გასაცემად აუცილებელ საპროექტო დოკუმენტაციასთან მიმართებით აწესებს ისეთ რეგულაციას, როგორიცაა სათანადო საექსპერტო შეფასების განხორციელების აუცილებლობა. აღნიშნულის გათვალისწინებითა და ამავე დადგენილების 76-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე, კასატორი განმარტავს, რომ სათანადო საექსპერტო დასკვნაში, რომელიც სხვა საექსპერტო დასკვნებისაგან განსხვავებით, IV კლასს დაქვემდებარებული შენობა-ნაგებობების მშენებლობის ნებართვის გაცემის სამართლებრივი საფუძველია, იგულისხმება „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 26-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სათანადო საექსპერტო შეფასება, რომელიც, თავის მხრივ, მოიცავს პროექტის კონსტრუქციული ნაწილისა და საინჟინრო-გეოლოგიური კვლევის ექსპერტიზას.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის სფეროში საჯარო ინტერესებს, გარდა „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლში არსებული ჩამონათვალისა, განეკუთვნება, ასევე, ობიექტების უსაფრთხო განვითარება.

კასატორი, აგრეთვე, მიუთითებს „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მე-2 მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, რომელთა თანახმად, მშენებლობის ნებართვის გაცემა და სანებართვო პირობების დადგენა ხორციელდება სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უსაფრთხოების და უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფის პირობების დაცვით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან მოთხოვნა უკავშირდებოდა #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე IV კლასის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული პროექტის შეთანხმებასა და მშენებლობის ნებართვის გაცემას, შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სწორედ კანონმდებლობის საფუძველზე იქნა მოთხოვნილი საინჟინრო-გეოლოგიური კვლევისა და ფუძე-საძირკვლების საექსპერტო შეფასების წარდგენა, რომლის მიზანსაც ადამიანის სიცოცხლის/ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო პირობების უზრუნველმყოფი ღონისძიებების გატარება წარმოადგენდა.

რაც შეეხება საქმეში წარმოდგენილ საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის სასწავლო-კვლევითი ცენტრის დასკვნებს, რომელიც გამორიცხავს საპროექტო შენობის მშენებლობით გამოწვეულ ზეგავლენას მიმდებარე შენობაზე, კასატორი განმარტავს, რომ აღნიშნული წინააღმდეგობაში მოდის საქმეში წარმოდგენილ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 21 ივლისის #5003247114 დასკვნასთან, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის დემონტაჟის მიზანშეწონილობის საკითხზე, სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს პოზიციასთან და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტისა და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელთაგან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში შექმნილ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭოს რეკომენდაციასთან.

კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მითითებას, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია საქმის გარემოებები და აღნიშნავს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ ხარვეზების დადგენა ემსახურებოდა სწორედ საქმის ყოველმხრივ გამოკვლევასა და შესწავლის მიზანს, რადგან ადმინისტრაციული ორგანო ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში გადაწყვეტილებას იღებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც გამოკვლეულია საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება.

კასატორი - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ შპს „…-ს“ მიერ არ მომხდარა მომიჯნავედ არსებული უძრავი ძეგლის დაზიანება და მას არ უნდა დავალებოდა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის გამაგრების პროექტის მომზადება. აღნიშნულის საპირისპიროდ, კასატორი განმარტავს, რომ „კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ყოველი გადაწყვეტილების მიღების დროს, როდესაც საკითხი ეხება კულტურულ მემკვიდრეობას, უზრუნველყოს კულტურული მემკვიდრეობის ღირებულების დაცვა. კასატორის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაზიარებულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტისა და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელთაგან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში შექმნილი კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭოს რეკომენდაცია და სწორედ კულტურული მემკვიდროების ძეგლის ღირებული ბუნებიდან გამომდინარე იქნა მოთხოვნილი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის გამაგრების პროექტის მომზადება.

შესაბამისად, კასატორი განმარტავს, რომ განსახილველი საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს შორის, განმსაზღვრელი და მნიშვნელოვანია ის, რომ განხორციელდა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის დაზიანება, რაც გამოწვეული იყო მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე განხორციელებული არასწორი სამშენებლო სამუშაოებით. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, ასეთ დროს გადამწყვეტია ძეგლის დაზიანების ფაქტი და არა ძეგლის დამზიანებლის კონკრეტული ვინაობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორები დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 22 ივლისის #2727817 გადაწყვეტილების, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 1 სექტემბრის #3510998 გადაწყვეტილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 20 დეკემბრის #23 ბრძანების კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას მასზედ, რომ სამშენებლო სამუშაოების ნებართვის გაცემისას განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა მოხდეს კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევის საფუძველზე, საჯარო და კერძო პირთა ინტერესების ურთიერთშეპირისპირების შედეგად. პალატა მიუთითებს, რომ მშენებლობის განხორციელება გავლენას ახდენს არა მხოლოდ ქალაქის იერსახეზე, არამედ გავლენას ახდენს უსაფრთხო გარემოს არსებობაზე. სწორედ ამიტომ, „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მე-2 მუხლის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, მშენებლობის ნებართვის გაცემა და სანებართვო პირობების დადგენა ხორციელდება სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უსაფრთხოებისა და უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფის პრინციპების გათვალისწინებით.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2015 წლის 14 დეკემბერს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვა სადავო მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში შესაბამისი ცვლილების ასახვა, რომლის მიზანსაც წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთის ფართის გაზრდის ასახვა და შეთანხმებულ პროექტში ფუნქციური დანიშნულების დაზუსტება, რაზედაც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ 2016 წლის 11 იანვარს მიღებულ იქნა #2379833 გადაწყვეტილება მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე. იმავე წლის 23 თებერვალს #AR1380677 განცხადებით შპს „…-მ“ მოითხოვა 2012 წლის 24 დეკემბერს შეთანხმებული პროექტის კორექტირება. აღნიშნულ განცხადებაზე 2016 წლის 24 მარტს გამოცემულ იქნა #2501818 შუალედური გადაწყვეტილება, რომლითაც დაინტერესებულ პირს დაუდგინდა ხარვეზი და დაევალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარდგენა. იმავე წლის 26 აპრილს კი გამოცემულ იქნა ახალი #2559148 შუალედური გადაწყვეტილება, რომლითაც დაინტერესებულ პირს დაუდგინდა სრულიად სხვა სახის ხარვეზები, რაც ასახული არ იყო წინამდებარე #2501818 შუალედურ გადაწყვეტილებაში. ამასთანავე, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ 2016 წლის 22 ივლისს გამოცემულ იქნა გადაწყვეტილება #2727817, რომლითაც დაინტერესებულ პირს დაევალა პარამეტრების გაზრდის შედეგად მომატებულ კ-2 კოეფიციენტის მოსაკრებლის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრის, საინჟინრო-გეოლოგიური კვლევის საექსპერტო შეფასებისა და შენობა-ნაგებობის ფუძე-საძირკვლებისა და ძირითადი კონსტრუქციების საექსპერტო შეფასების საბოლოო დასკვნის წარდგენა. შუალედურ აქტებში მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო განმარტავს, რომ შპს „...ის“ მიერ ნაწარმოები მიწის სამუშაოების (საძირკვლის ქვაბულის ამოჭრა და ხიმინჯების მოწყობის მიზნით ბურღვა) ჩატარებით ზიანი მიადგა ქ. თბილისში, …ის ქ. #37-ში მდებარე კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსის მქონე ავარიულ შენობას, მშენებლობის შედეგად არსებული ვიბრაციით კი ჩამოინგრა ძეგლის სტატუსის მქონე შენობის გვერდითი მზიდი კედელი. საგულისხმოა, რომ სადავო აქტებით მოსარჩელეს დაევალა კ-2 კოეფიცენტის გაზრდის მოსაკრებლის (რომელიც განხორციელდა წინა მესაკუთრის - შპს „ი…ის“ დროს და რომლის გათვალისწინებითაც უკვე შეთანხმებული იყო არსებული გადაწყვეტილების არქიტექტურული პროექტი) ქვითრისა და გეოლოგიური კვლევის (რომელიც მანამდე დადგენილ ხარვეზებში არ იყო მოთხოვნილი) წარდგენა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 21 ივლისის #003702214 დასკვნა, რომლითაც შეფასდა წინა მესაკუთრის - შპს „…ის“ მიერ განხორციელებული სამუშაოების უარყოფითი გავლენა მომიჯნავე ნაგებობებზე, ხოლო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის სასწავლო, სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის მიერ 2016 წლის 13 მაისს გაცემული ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა შეეხება უკვე ახალი მესაკუთრის - შპს „…-ს“ პირობებში არსებულ და განხორციელებულ სამშენებლო სამუშაოებს, რომლის გაგრძელებაც ვერანაირ გავლენას ვერ მოახდენდა მომიჯნავე შენობა-ნაგებობებზე. ამასთანავე, პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე გამოკითხულ იქნენ სპეციალისტები - ა. რ-ი და ზ. გ-ე, რომლებმაც განმარტეს, რომ შპს „…-ს“ მიერ ნაწარმოებ მშენებლობას არანაირი ზიანი არ გამოუწვევია მეზობელ შენობა-ნაგებობეზე, რამეთუ გამოყენებულია ისეთი ტექნოლოგიები, რაც სრულად გამორიცხავს ზიანის მიყენების ფაქტს და მშენებლობის წესების დაცვით მშენებლობის განხორციელება არ გამოიწვევს ზიანის მიყენებას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას მასზედ, რომ იმ პერიოდში, როდესაც პროექტის კორექტირებისას მოთხოვნილ იქნა ფუძე-საძირკვლების კვლევის და გეოლოგიური კვლევის წარდგენა, შპს „…-ს“ მიერ უკვე ნაწარმოები იყო ორი ნიშნულის მოწყობის სამუშაოები და ამდენად, დაუსაბუთებელია ნებართვის გამცემის ეს მოთხოვნა მის მიერვე შეთანხმებული პროექტისა და ნებართვის საფუძველზე ნაწარმოები სამუშაოებისათვის მას შემდეგ, რაც მიწის სამუშაოების გარდა განხორციელებულია სხვა სამუშაოებიც (მოწყობილი იყო რკინა-ბეტონის კარკასი). ამასთან, საქმე ეხება სამშენებლო ტერიტორიის მიმდებარედ/მომიჯნავედ არსებული ავარიული შენობისათვის ზიანის მიყენების ფაქტს, თუმცა აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრე შპს „…“ გახდა 2015 წლის 14 იანვარს შპს „...თან“ გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო ზიანის მიყენების ფაქტი ამ თარიღიდან საკმაოდ დიდი ხნით ადრე დგინდება. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მოცემული დავის პირობებში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ ჩატარებულა სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოება და გადაწყვეტილება მიღებულ/დაფუძნებულ იქნა იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებსა და არგუმენტებზე, რაც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საკასაციო საჩივარზე 05.07.2019წ. #01108 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 05.07.2019წ. #01108 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი