ბს-1219(კ-18) 26 თებერვალი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა მ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.05.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ა-ემ 15.03.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიმართ სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 30.01.2015წ. N1721808 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 18.02.2016წ. N258 ბძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.03.2016წ. განჩინებით, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა შპს „...ი“.

მ. ა-ემ 18.11.2016წ. სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ითხოვს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 06.10.2014წ. N1525735 ბრძანების, 30.01.2015წ. N1721808 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 18.02.2016წ. N258 ბძანების ბათილად ცნობას მ. ა-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების მხარეს ღია ავტოსადგომის მოწყობის ნაწილში. დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას მოსარჩელემ მოითხოვა აგრეთვე სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 10.02.2015წ. N1721808 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 17.11.2017წ. გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.05.2018წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე სადავო აქტების გაუქმებას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ შპს „...მა“ კორექტირებული არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე მოსარჩელის საძინებლის გასწვრის განათავსა ავტოსადგომი, რის შედეგადაც არსებობს მიწის ჩამოშლის, მოსარჩელისათვის ფიზიკური და მატერიალური ზიანის მიყენების საშიშროება, თუმცა მ. ა-ეს არ წარუდგენია აღნიშნული მოსაზრების საფუძვლიანობის დამდგენი მტკიცებულებები. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ღია ავტოსადგომი განთავსებულია შპს „...ის“ კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე და არ იჭრება მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის საზღვრებში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.05.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა მ. ა-ის მიერ.

კასატორი თვლის, რომ სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმის გარემოებები და არ გაითვალისწინა, რომ სადავო აქტების გამოცემისას ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ მოახდინა ადგილზე დათვარიელება, მოხდა მეზობელი მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეთა ინტერესების უგულებელყოფა. დაგეგმილი მშენებლობა საფრთხეს უქმნის მოსარჩელის სიცოცხლესა და ქონებას, რადგან მშენებლობა მიმდინარეობს მცოცავ, არამდგრად ქანებზე. კასატორმა აღნიშნა, რომ შპს „...ი“ არ აძლევს თავისი საკუთრებით შეუზღუდავად სარგებლობის უფლებას. ამასთანავე, მ. ა-ეს მოწყობილი აქვს ღია აივანი, რომელსაც დანიშნულებისამებრ ვეღარ იყენებს

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სადავო აქტები გასაჩივრებულია მხოლოდ მ. ა-ის საკუთრებაში რიცხული ქონების მხარეს ღია ავტოსადგომის მოწყობის ნაწილში, რის გამო სასამართლო ვერ იმსჯელებს დაგეგმილი მშენებლობის სხვა მახასიათებლებზე (მაგ.: სიმაღლეზე, სართულიანობაზე და სხვ.), მათ შორის მოსარჩელის ნაკვეთის მხარეს ღიობების მოწყობის კანონიერებაზე, რადგან საქალაქო სასამართლოში წარდგენილ განცხადებაში მოსარჩელემ ერთმნიშვნელოვნად მიუთითა, რომ სადავო აქტებს ასაჩივრებს მხოლოდ თავისი უძრავი ქონების მხარეს ღია ავტოსადგომის მოწყობის ნაწილში, ხოლო დავის განხილვისას სასამართლო შეზღუდულია სარჩელის ფარგლებით.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში დაცული მასალების მიხედვით სადავო მშენებლობაზე თავდაპირველი პროექტი შეთანხმდა 06.02.2014წ., პროექტი ითვალისწინებდა 24 ავტომობილისათვის შიდა ორდონიანი ავტოსადგომის მოწყობას. 06.10.2014წ. განხორციელდა პროექტის კორექტირება, კორექტირებული პროექტი ითვალისწინებდა ავტოსადგომებისა და ბინების დამატებას საერთო ფართის შეუცვლელად, დაიგეგმა სულ 37 ავტოსადგომის მოწყობა. პროექტის განმეორებით კორექტირებისას - 30.01.2015წ., ავტოსადგომების დამატება აღარ განხორციელებულა, კორექტირება ითვალსიწინებდა შენობის ფასადის მოპირკეთების შეცვლას და ტერიტორიაზე არსებული პარკინგის ფართად რეგისტრაციას. პალატა ყუარდღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მ. ა-ის მიერ გასაჩივრებული არ არის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 06.02.2014წ. N1112319 ბრძანება, რომლითაც განხორციელდა თავდაპირველი პროექტის შეთანხმება. აღნიშნული პროექტი იმთავითვე ითვალისწინებდა 24 ავტოსადგომის მოწყობას. საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებაზე უარის თქმით მოსარჩელე ფაქტობრივად დაეთანხმა 24 ავტოსადგომის მოწყობას. პროექტის კორექტირების შედეგად მართალია ავტოსადგომთა რაოდენობა გაიზარდა 37-მდე, თუმცა მიეთითა, რომ აღნიშნული ხორციელდებოდა საერთო ფართის შეუცვლელად. მ. ა-ეს არ დაუსაბუთებია საერთო ფართის უცვლელად დატოვების პირობებში, დამატებითი ავტოსადგომების მოწყობით თავისი კანონიერი ინტერესებისათვის არსებითი ზიანის მიყენება. ამ კუთხით მნიშვნელოვანია აგრეთვე, რომ თავდაპირველი პროექტის მიხედვით ავტოსადგომის ფართობი შეადგენდა 764,2 კვ.მ.-ს, ხოლო კორექტირებული პროექტების მიხედვით - 780,9 კვ.მ.-ს, ამდენად, ცვლილება არ იყო არსებითი. რაც შეეხება ღია ავტოსადგომის მოწყობის კანონიერებას, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 3.77 მუხლის თანახმად, ღია ავტოსადგომი იყო გადაუხურავი ღია ტერიტორია, რომელიც განკუთვნილი იყო ავტოსატრანსპორტო საშუალებების სადგომად, მასზე დაიშვებოდა მხოლოდ საჩრდილობლის მოწყობა. საქმის მასალებით არ დასტურდება დაგეგმილი მშენებლობის ან ღია ავტოსადგომის მოსარჩელის კუთვნილ ტერიტორიაზე შეჭრა. ამასთანავე, ავტოსადგომის მოწყობის გარეშეც, პირი უფლებამოსილია თავის საკუთრებაში მყოფი მიწის ნაკვეთი გამოიყენოს თავისივე სატრანსპორტო საშუალების სადგომად. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მ. ა-ის მითითება ავტოსადგომის მოწყობის არამართლზომიერების შესახებ, არ არის დასაბუთებული.

მ. ა-ე მიიჩნევს, რომ ქანების არამდგრადობის გამო არსებობს ნაგებობის, მათ შორის ავტოსაგომის ჩამონგრევის საფრთხე, თუმცა აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება (ექსპერტიზის დასკვნა, სპეციალისტის მოსაზრებები, ფოტოსურათები და სხვ.) მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია. აღნიშნული გარემოების დამდგენ საკმარის მტკიცებულებად ვერ იქნება მიჩნეული მხოლოდ მ. ა-ის ახსნა-განმარტება, რადგან ამ მოსაზრებას არ ეთანხმება მოპასუხე და მესამე პირი, ხოლო ახსნა-განმარტების საფუძვლიანობის დამდგენი მტკიცებულებები საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს აგრეთვე იმ გარემობაზე, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემების მიხედვით, ამჟამად მ. ა-ე აღარ არის ქ. თბილისში, ...ის ...ი, N7ა-ში მდებარე 519 კვ.მ. მიწის ნაკვეთისა და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობების მესაკუთრე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 23.05.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ.როინიშვილი