#ბს-567(2კ-19) 10 ოქტომბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 4 თებერვალს ი/მ გ. ი-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, მის საქმიანობას წარმოადგენს ვალუტის გადაცვლა, როგორც ნაღდი, ასევე, უნაღდო ანგარიშსწორებით. ნაღდი ანგარიშსწორებით ვალუტის გადაცვლა მიმდინარეობს ქ. თბილისში, ...ის ქ. #15-ში, ხოლო უნაღდო ანგარიშსწორებით კი - საქართველოს საბანკო სისტემაში (მოსარჩელეს საქართველოში არსებულ ყველა ბანკში აქვს გახსნილი ანგარიშები). მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადების გაანგარიშების გამოყენებული მეთოდი, რომ სავალუტო ჯიხურში ვალუტის გადაცვლიდან მიღებული მოგება საბანკო დაწესებულებაში განხორციელებულ ვალუტის გადაცვლაზე იქნეს გავრცელებული, არ არის დაფიქსირებული კოდექსში, ასევე, საგადასახადო ორგანო შემოწმების აქტში არ აფიქსირებს, კერძოდ, რომელი მუხლის თანახმად მოახდინა გადასახადების გაანგარიშება. მოსარჩელის მოსაზრებით, საგადასახადო ორგანომ გამოიყენა გადასახადების გაანგარიშების არაპირდაპირი მეთოდი, რაც არ შეესაბამება კანონმდებლობას. მოსარჩელის მითითებით, საგადასახადო ორგანომ ვერ დაასაბუთა, საბანკო დაწესებულებაში განხორციელებულ ოპერაციებზე გადასახადები რატომ, რა დარღვევისათვის ან რა აუცილებლობის გამო განსაზღვრა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 12 დეკემბრის #51938 ბრძანებისა და 2014 წლის 12 დეკემბრის #002-200 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 28 იანვრის #1890 ბრძანებისა და #9683/2/15 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 8 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი/მ გ. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 12 დეკემბრის #51938 ბრძანება და 2014 წლის 12 დეკემბრის #002-200 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 28 იანვრის #1890 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 8 იანვრის გადაწყვეტილება #9683/2/15 საჩივარზე და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა; მოპასუხეებს - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 3 000 ლარის გადახდა დაეკისრათ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელემ სასამართლო განხილვისას წარადგინა სს „...ის“ მიერ 2017 წლის 30 ნოემბერს გაცემული ცნობა და ინფორმაცია გ. ი-ის მიერ 2008 წლის პირველი იანვრიდან 2012 წლის 18 ნოემბრის ჩათვლით გადასახადის გადამხდელის მიერ სს „...ში“ მოთხოვნილი ტრანზაქციების ჩამონათვალით. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ მართალია, აღნიშნული მტკიცებულება საგადასახადო შემოწმებისა და ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობისას წარდგენილი არ ყოფილა, თუმცა მას ჰქონდა მნიშვნელობა არაპირდაპირი მეთოდით გამოყენებული გაანგარიშების მაქსიმალურად ზუსტად და გადამხდელის ინტერესების გათვალისწინებით განსაზღვრისათვის, შესაბამისად, საკითხი საჭიროებდა დამატებით შესწავლას მოპასუხეთა მხრიდან.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები არ ეთანხმებიან საგადასახადო ორგანოსათვის მოსარჩელის მიერ თბილისის საქალაქო სასამართლოში მიმდინარე პროცესის ბოლო სხდომაზე წარდგენილი სს „...ის“ მიერ 2017 წლის 30 ნოემბერს გაცემული ცნობა/ინფორმაციის (გ. ი-ის მიერ ამავე ბანკში 2008 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 18 ნოემბრის ჩათვლით განხორციელებული ტრანზაქციების შესახებ) შესწავლის დავალებას, მიუთითებენ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 71-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტავენ, რომ საგადასახადო ორგანოს არ გააჩნია ამომწურავი ინფორმაცია გადასახადის გადამხდელის ყველა საბანკო დაწესებულებაში გახსნილი ანგარიშების შესახებ. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებულ საგადასახადო და დავის განმხილველ ორგანოთა ყველა გადაწყვეტილებაში პირდაპირ არის მითითებული, რომ შემოწმების მიერ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 70-ე მუხლის შესაბამისად, მოხდა ი/მ გ. ი-ისაგან სალაროს კონვერტაციის ოპერაციების შესახებ ინფორმაციის გამოთხოვა, რომელიც მას შესამოწმებელ პერიოდში ჰქონდა განხორციელებული საქართველოში მოქმედ კომერციულ ბანკებსა და სხვა ვალუტის გადამცვლელ ობიექტებში. შემოწმების აქტში ასევე აღნიშნულია, რომ გადამხდელმა ხსენებული ინფორმაცია წარადგინა და ამ ბანკებს შორის, რა თქმა უნდა, იყო სს „...იც“, კერძოდ კი, ინფორმაცია 2007 წლიდან 2013 წლის ჩათვლით მითითებულ ბანკში განხორციელებული ტრანზაქციებისა და კონვერტაციების ამხახველი საგადახდო დავალებების შესახებ. გარდა ამისა, სასამართლოს მიერ დაკითხულ იქნა თავად შემმოწმებელიც, რომელმაც დეტალური განმარტება გააკეთა მის მიერ მოპოვებული და დამუშავებული დოკუმენტების შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 12 დეკემბრის #51938 ბრძანებისა და 2014 წლის 12 დეკემბრის #002-200 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 28 იანვრის #1890 ბრძანებისა და #9683/2/15 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 8 იანვრის გადაწყვეტილების კანონიერება.

დადგენილია, რომ ი/მ გ. ი-ის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე გამოცემული სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 10 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის შესაბამისად მოსარჩელეს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 12 დეკემბრის #51938 ბრძანება და #002-200 საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, მეწარმეს გადასახდელად დაერიცხა გადასახადის ძირითადი თანხა 179 402 ლარი, ჯარიმა - 89 160 ლარი და საურავი - 163 285,31 ლარი.

მოსარჩელე არ ეთანხმება განხორციელებულ დარიცხვებს და სადავოდ ხდის ერთობლივი შემოსავლის არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრას, ასევე, შემოწმების გაანგარიშებებს და განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოებს უნდა უზრუნველეყოთ საბანკო დაწესებულებიდან დოკუმენტების ამოღება და ამ დოკუმენტებიდან გამომდინარე კუთვნილი გადასახადის გაანგარიშება.

საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, ი/მ გ. ი-ს, გარდა ვალუტის გადამცვლელ პუნქტში განხორციელებული ოპერაციებისა, აღენიშნება სალაროს კონვერტაციის ოპერაციები საქართველოში მოქმედ ლიცენზირებულ კომერციულ ბანკებში. შემოწმების მიერ მოხდა სავალუტო პროგრამის საშუალებით განსაზღვრული შეძენილი ვალუტის საერთო ოდენობიდან შემოსავლის წილის პროპორციით სალარო კონვერტაციით მისაღები შემოსავლის გაანგარიშება. ასევე, ერთობლივ შემოსავალში ჩართულ იქნა მეწარმის მიერ მიღებული საიჯარო ქირის თანხაც. შემოწმების მიერ მოხდა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯის გათვალისწინება. განისაზღვრა დამატებით დასარიცხი გადასახადის ოდენობა და საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციაში გადასახადის თანხის შემცირებისათვის პირი დაჯარიმდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ გადამხდელის ხელთ არსებული საბანკო დაწესებულებიდან მიღებული ინფორმაციით შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ გადამხდელს საქართველოში მოქმედ კომერციულ ბანკებში განხორციელებული ჰქონდა სავალუტო ოპერაციები, თუმცა მას აღნიშნული საქმიანობიდან მიღებული შემოსავლის/ზარალის შესახებ საგადასახადო დეკლარაცია არ წარუდგენია. ამდენად, არსებობდა მოცემულ შემთხვევაში არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების წინაპირობები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მითითებას, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებასთან დაკავშირებული ნორმები ეხება ყველა სახის გადასახადს. ხსენებული ნორმებით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს მის ხელთ არსებული მასალების/სანდო ინფორმაციის ანალიტიკური დამუშავების მეშვეობით. ეს მასალები ან ინფორმაცია შეიძლება არსებობდეს როგორც საგადასახადო ორგანოში და ეხებოდეს მსგავსი საქმიანობით დაკავებულ სხვა პირს, ისე ინახებოდეს გადასახადის გადამხდელთან. მართალია, საგადასახადო ორგანო ამოწმებს გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულების შესრულებას სწორედ გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციისა და მტკიცებულებების შესწავლის საფუძველზე, მაგრამ შესაბამისი წინაპირობების არსებობისას მას შეუძლია, რომ გამოიყენოს არაპირდაპირი მეთოდი, რაც გულისხმობს მტკიცებულებებით საგადასახადო ვალდებულების დადგენას. ამასთან, აუდიტორი დარწმუნებული უნდა იყოს, რომ ინფორმაცია, რომელსაც ის იყენებს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების პროცესში, არის მართებული და სწორი.

ამდენად, არაპირდაპირი მეთოდით გადასახადების გაანგარიშებისას არ უნდა იქნეს გამოყენებული ისეთი ფაქტი, რომელიც წარმოადგენს მხოლოდ მოსაზრებას და არ არის დოკუმენტალურად დადასტურებული. აუდიტორის გადაწყვეტილება არაპირდაპირი მეთოდით გადასახადების განსაზღვრის თაობაზე უნდა იყოს გონივრული და დასაბუთებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების საფუძველზე. არაპირდაპირი მეთოდი, რომელსაც აუდიტორი გამოიყენებს, უნდა შეესაბამებოდეს გადამხდელის საქმიანობის სპეციფიკას და უნდა იყოს დეტალურად განმარტებული.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელემ სასამართლო განხილვისას წარადგინა სს „...ის“ მიერ 2017 წლის 30 ნოემბერს გაცემული ცნობა და ინფორმაცია გ. ი-ის მიერ 2008 წლის პირველი იანვრიდან 2012 წლის 18 ნოემბრის ჩათვლით გადასახადის გადამხდელის მიერ სს „...ში“ მოთხოვნილი ტრანზაქციების ჩამონათვალით. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა შეფასებას, რომ მართალია, აღნიშნული მტკიცებულება საგადასახადო შემოწმებისა და ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობისას წარდგენილი არ ყოფილა, თუმცა მას აქვს მნიშვნელობა არაპირდაპირი მეთოდით გამოყენებული გაანგარიშების მაქსიმალურად ზუსტად და გადამხდელის ინტერესების გათვალისწინებით განსაზღვრისათვის, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას მოპასუხეთა მხრიდან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 18 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი