#ბს-716(2კ-19) 14 ნოემბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 1 ნოემბერს ი/მ „ჯ. გ-მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2017 წლის 20 აპრილის #10421 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2017 წლის 20 აპრილის #236-1 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებისა და #4386/2/2017 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 8 ივნისის გადაწყვეტილებით ი/მ „ჯ. გ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2017 წლის 20 აპრილის #10421 ბრძანება, 2017 წლის 20 აპრილის #236-1 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილება #4386/2/2017 საჩივარზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 8 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 მარტის განჩინებით სსიპ შემოსვლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 8 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლომ მსჯელობა მასზედ, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურს 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებაში არ უმსჯელია საბუღალტრო ნაშთის განსაზღვრის დროს, საგადასახადო ორგანოს მიერ საქონლის გამიჯვნის და სახეობების მიხედვით, მათზე შესაბამისი ფასნამატის გავრცელების პირობებში, რამდენად იყო შესაძლებელი ფაქტობრივი და ბუღალტრული ნაშთების შედარებისას გამოვლენილ დანაკლისზე, საქონლის სახეობის მიხედვით, შესაბამისი ფასნამატების გამოყენება და ამის მიხედვით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლი მე-9 ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმის გამოანგარიშება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ისე დატოვა გადასახადის გადამხდელის საჩივრი განუხილველი, რომ ფაქტობრივად არც გამოუკვლევია საქმეში არსებული მტკიცებულებები, დამატებით არ შეუფასებია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არ უმსჯელია ი/მ „ჯ. გ-ის“ არგუმენტებზე, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც კანონი ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში შემავალ დავის განმხილველ ორგანოებს აძლევდა სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების შესაძლებლობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, საგადასახადო ორგანოს მიერ სრულად იქნა გამოკვლეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები - იმის გამო, რომ გადასახადის გადამხდელის 2015 წლის საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციაში არ ხდებოდა საწყისი და საბოლოო სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების რაოდენობრივი და სახეობრივი იდენტიფიცირება, აგრეთვე, იგი არ აწარმოებდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების რეალიზაციას ელექტრონული ფორმით, შეუძლებელია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების (ამონიუმის გვარჯილისა და შერეული აზოტის) გამიჯვნა დანაკლისის საბაზრო ფასის განსაზღვრის დროს.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მითითებით, რამდენადაც 2017 წლის 17 თებერვლის #3849 ბრძანებით საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტზე დავალებული იყო საქონლის სახეობების მიხედვით გამიჯვნა და ფასნამატის ისე გავრცელება, თუმცა აღნიშნული დავალების საფუძველზე ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოებისას დადგინდა, რომ ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო სმფ- ებიდან აზოტისა და ამონიუმის გვარჯილის ხვედრითი წილის განსაზღვრა და გამიჯვნა, 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებაში სსიპ შემოსავლების სამსახურმა მართლზომიერად ჩათვალა, რომ ფაქტობრივი შესაძლებლობის ფარგლებში სრულად აღსრულდა #3849 ბრძანებით მონიტორინგის დეპარტამენტისთვის მიცემული დავალება. ამასთან, კასატორისათვის გაურკვეველია, თუ როგორ უნდა აღსრულდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 8 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც შემოსავლების სამსახურს დაევალა სადავო საკითხთან დაკავშირებით დამატებითი ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარება, იმ პირობებში, როდესაც ფაქტობრივი მოცემულობა არ იძლევა სმფ-ების ნაშთიდან აზოტისა და ამონიუმის გვარჯილის ხვედრითი წილის გამიჯვნის საშუალებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 24 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2017 წლის 20 აპრილის #10421 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2017 წლის 20 აპრილის #236-1 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებისა და #4386/2/2017 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილების კანონიერება.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დავის გადაწყვეტისათვის არსებით მნიშვნელობას იძენს შეფასება იმისა, მოცემულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს მიერ კანონიერად იქნა თუ არა გამოყენებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად. დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2016 წლის 23 დეკემბრის საგადასახადო სამართალდარღვევის #152093 ოქმის სსიპ შემოსავლების სამსახურში გასაჩივრების შემდეგ, 2017 წლის 17 თებერვლის #3849 ბრძანებით საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტს დაევალა შეესწავლა არსებული იმავე ტერიტორიაზე, მსგავსი საქმიანობის განმახორციელებელი პირების ფასნამატის შესახებ ინფორმაცია და გამოეყენებინა შესწავლის შედეგად გამოვლენილი შესაბამისი პერიოდის ფასები/ფასნამატები საქონლის სახეობების მიხედვით და აღნიშნულის გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა დაკისრებული ჯარიმის კორექტირება (შემცირება). ბრძანების აღსრულების შედეგებზე საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ გამოიცა 2017 წლის 20 აპრილის #10421 ბრძანება, რომლითაც უცვლელად დარჩა ი/მ „ჯ. გ-ის“ მიმართ საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის მიერ 2016 წლის 23 დეკემბერს შედგენილი #152093 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმით დაკისრებული ფულადი ჯარიმის თანხები. ი/მ „ჯ. გ-მა“ 2017 წლის 19 მაისს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს, რომლის 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნტქის შესაბამისად. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილებით კი, ძალაში დარჩა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ზემოაღნიშნული ბრძანება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ბუღალტრული და ფაქტობრივი მონაცემების შედარების შედეგად, საგადასახადო ორგანომ გამოავლინა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი. მიმდინარე კონტროლის პროცედურის (ინვენტარიზაციის) განმხორციელებელი პირის განმარტებით, ჯარიმის თანხის გამოანგარიშების მიზნით, საბოლოო თანხობრივი დანაკლისი გამრავლდა დამატებული ღირებულების გადასახადის განაკვეთზე - 18%-ზე და დადგენილ საშუალო შეწონილ ფასნამატზე - 44%-ზე ისე, რომ არ მომხდარა ამ თანხაში შერეული აზოტის, ამონიუმის გვარჯილისა და სხვა საქონლის ხვედრითი წილის განსაზღვრა და გამიჯვნა, რადგან გადასახადის გადამხდელს არ ჰქონდა საწყისი ნაშთი და რეალიზებული პროდუქციის სია საქონლის სახეობების მიხედვით. მისი განცხადებით, დანაკლისში აზოტისა და სხვა საქონლის ხვედრითი წილი ვერ დგინდებოდა დოკუმენტურად, რამაც შეუძლებელი გახადა მათი გამიჯვნა და შესაბამისი პროცენტული ფასნამატის გამოყენება.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 17 თებერვლის #3849 ბრძანებაზე, რომლითაც საგადასახადო ორგანოს დაევალა, ი/მ „ჯ. გ-ის“ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციით გამოვლენილი დანაკლისზე, შესწავლის შედეგად, გამოვლენილი შესაბამისი პერიოდის ფასების/ფასნამატების გავრცელება საქონლის სახეობების მიხედვით და აღნიშნულის გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, დაკისრებული ჯარიმის კორექტირება (შემცირება).

აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელის არგუმენტაციას წარმოადგენდა განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით, როგორც თვითღირებულებით დანაკლისის გამოანგარიშების დროს საგადასახადო ორგანოს გაემიჯნა საქონელი და შესაბამის საქონელზე სხვადასხვა პროცენტი გამოეყენებინა, ასევე, დანაკლისის საბაზრო ფასის გამოანგარიშების დროს გამოყენებულიყო იგივე გამიჯვნა და სახეობების მიხედვით დაემატებინა შესაბამისი პროცენტი (ამონიუმის გვარჯილაზე და შერეულ აზოტზე 1,5%, სხვა დანარჩენ საქონელზე დღგ-თი დასაბეგრზე 44,12%, ხოლო დაუბეგრავზე 28,71%).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურს 2017 წლის 3 ივლისის #17682 ბრძანებაში არ უმსჯელია საბუღალტრო ნაშთის განსაზღვრის დროს, საგადასახადო ორგანოს მიერ საქონლის გამიჯვნის და სახეობების მიხედვით, მათზე შესაბამისი ფასნამატის გავრცელების პირობებში, რამდენად იყო შესაძლებელი ფაქტობრივი და ბუღალტრული ნაშთების შედარებისას გამოვლენილ დანაკლისზე, საქონლის სახეობის მიხედვით, შესაბამისი ფასნამატების გამოყენება და ამის მიხედვით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლი მე-9 ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმის გამოანგარიშება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო უფლებამოსილია: ა) დააკმაყოფილოს საჩივარი; ბ) ნაწილობრივ დააკმაყოფილოს საჩივარი; გ) არ დააკმაყოფილოს საჩივარი; დ) განუხილველად დატოვოს საჩივარი; ე) მიიღოს შუალედური გადაწყვეტილება და შეაჩეროს საჩივრის განხილვა; ვ) მიიღოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილის „ა“–„დ“ ქვეპუნქტებში მითითებული შინაარსების გაერთიანებით.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებისა და სამართლებრივი ნორმების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ისე დატოვა გადასახადის გადამხდელის საჩივარი განუხილველი, რომ ფაქტობრივად არც გამოუკვლევია საქმეში არსებული მტკიცებულებები, დამატებით არ შეუფასებია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არ უმსჯელია ი/მ „ჯ. გ-ის“ არგუმენტებზე, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც კანონი ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში შემავალ დავის განმხილველ ორგანოებს აძლევს სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების შესაძლებლობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი