ბს-1308(კ-18) 15 აპრილი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა კ. თ-ის, ქ. მ-ის, ს. რ-ის და მ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.06.2018წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

კ. თ-მა, ქ. მ-ემ, ს. რ-მა, მ. ხ-ემ და ვ. წ-მა 20.07.2017წ. სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ ადმინისტრაციული საჩივრების დაკმაყოფილების ნაწილში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.06.2017წ. ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ სსიპ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური, ნ. პ-ი, ნ. რ-ი და ე. ო-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 31.10.2017წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ადმინისტრაციული საჩივრების დაკმაყოფილების ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.06.2017წ. N1-454 ბრძანება, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ნ. პ-მა და ნ. რ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.06.2018წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 31.10.2017წ. გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ აღნიშნა, რომ დავის საგანია მერიის იმ აქტის კანონიერება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი არქიტექტურის სამსახურის გადაწყვეტილება, ამდენად, სარჩელის საფუძვლიანობის დასადგენად უნდა გაირკვეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 22.02.2017წ. ბრძანების კანონიერების საკითხი. აღნიშნული ბრძანებით გაიცა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქციის (დაშენების) მშენებლობის ნებართის მოქმედების ვადის გასვლასთან დაკავშირებით ახალი მშენებლობის ნებართვა. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 22.01.2013წ. ბრძანებით დაკმაყოფილდა 17.11.2012წ. განცხადება და შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქციის (დაშენების) არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და მშენებლობის პერიოდად განისაზღვრა 2013 წლის 22 იანვრიდან 2014 წლის 22 ივლისის ჩათვლით არსებული დრო, თუმცა უდავოა, რომ ამ პერიოდში რაიმე სახის სამუშაოები არ განხორციელებულა. აღნიშნული ნებართვის ვადის გასვლის გამო 2017 წლის თებერვალში მოთხოვნილ იქნა მშენებლობის ახალი ნებართვის გაცემა. პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზე იყო ორი სხვადასხვა ადმინისტრაციული წარმოება და 2012 წლის განცხადების საფუძველზე დაწყებული წარმოება არ მოიცავდა 2017 წელს განხორციელებულ პროცედურებსაც, რადგან საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 54.8 მუხლის მიხედვით, თუ მშენებლობის ნებართვას გაუვიდა ვადა ისე, რომ მშენებლობა არ არის ნაწარმოები და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს ქალაქმშენებლობითი პირობების ან არქიტექტურული პროექტის შეცვლას, ასეთ შემთხვევაში, არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება ცხადდება ძალადაკარგულად. განსახილველ შემთხვევაში უდავოა, რომ ნებართვას გაუვიდა ვადა 22.07.2014წ. და ამ თარიღამდე რაიმე სამშენებლო სამუშაოები არ იყო შესრულებული. ამასთანავე, მნიშვნელოვანია, რომ შეიცვალა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობა, 2013წ. პროექტის შეთანხმებისას და მშენებლობის ნებართვის გაცემისას ნორმატიულად დაშვებული იყო მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლზე დაშენების განხორციელება და მანსარდის მოწყობა, თუმცა 2016 წლიდან აღნიშნული აიკრძალა. ამდენად, პალატამ მართლზომიერად მიიჩნია მერიის მითითება 2013წ. შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძვლების არსებობის შესახებ. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მოსაზრება 2017წ. სამშენებლო ნებართვის გაცემისას თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 ძალადაკარგული დადგენილებით ხელმძღვანელობის საჭიროების შესახებ. პალატამ მიიჩნია, რომ 2017წ. უნდა მომხდარიყო მშენებლობის ახალი ნებართვის გაცემა, რაც საჭიროებდა ნორმატიულად გათვალისწინებული ეტაპების სრულყოფილად გავლას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.06.2018წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა კ. თ-ის, ქ. მ-ის, ს. რ-ის და მ. ხ-ის მიერ. კასატორები მიიჩნევენ, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, მსგავს სამართლებრივ საკითხზე განმარტებების არარსებობის, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებისა და ადმინისტრაციული ორგანოების განმარტებების არაერთგვაროვნებისა და განსახილველი დავის აქტუალურობის გამო. არქიტექტურის სამსახურის პრაქტიკის მიხედვით, მსგავს შემთხვევაში ხდება თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 ძალადაკარგული დადგენილების გამოყენება. საპელაციო პალატამ მსჯელობის მიღმა დატოვა საქალაქო სასმართლოს განმარტებები აღმჭურველი აქტის მიმართ მოსარჩელეთა კანონიერი ნდობის არსებობის შესახებ, რაც ადასტურებს დავის მატერიალური და საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევით განხილვას. ამასთანავე, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 57-ე მუხლი ითვალისწინებს მშენებლობის ნებართვის ვადის გასვლის შემთხვევაში, როდესაც მშენებლობა დასრულებული არ არის, ახალი მშენებლობის ნებართვის გაცემას. ამ დროს აღარ ხდება წარმოების ყველა სტადიის გავლა და საჭიროა მხოლოდ დარჩენილი სამშენებლო სამუშაოების ორგანიზების გრაფიკის წარდგენა. განსახილველ შემთხვევაში 2013წ. შეთანხმდა არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. მართალია მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადა გავიდა, თუმცა ეს არ გულისხმობს არქიტექტურული პროექტის ხელახლა შეთანხმების საჭიროებას, რადგან 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 52.6 მუხლის მიხედვით, შეთანხმებული პროექტის მოქმედების ვადა არის 10 წელი, ამდენად, დაკვეთს შეუძლია 10 წლის მანძილზე ნებისმიერ დროს მიმართოს ნებართვის გამცემ ორგანოს შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე ახალი ნებართვის გაცემის მოთხოვნით.

კასატორები თვლიან, რომ სასამართლომ არასწორად გაავრცელა განსახილველ შემთხვევაზე 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 54.8 მუხლი, რადგან სახეზე არ არის სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ცვლილება. მართალია 24.05.2016წ. საკრებულოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი N14-39 დადგენილება სივრცითი მოწყობის წესებთან დაკავშირებით, თუმცა მისი გავრცელება მოსარჩელეთა ქმედებებზე დაუშვებელია, რადგან აღნიშნული დადგენილების მე-40 მუხლის მიხედვით თუ ამ დადგენილების ძალაში შესვლამდე დაწყებულია მშენებლობის ნებართვის გაცემის პროცედურა, ასეთ ობიექტებზე ვრცელდება ის ნორმატიული აქტი, რომლითაც დაიწყო მშენებლობის ნებართვის გაცემა. სადავო ობიექტთან დაკავშირებით ნებართვის გაცემის პროცედურები დაიწყო 2012 წ., პროექტი შეთანხმდა 2013 წ., პროექტს აქვს მოქმედების 10-წლიანი ვადა, ამიტომ განსახილველ შემთხვევასთნ დაკავშირებით ახალი მოწესრიგების გამოყენება დაუშვებელია, რადგან ახალი ნებართვის გაცემა უნდა მოხდეს 2013 წ. შეთანხმებულ არქიტექტურულ პროექტზე.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ არც მერიას და არც სააპელაციო პალატას არ გაუთვალისწინებიათ არქიტექტურის სამსახურის აღმჭურველი აქტის მიმართ კასატორთა კანონიერი ნდობის არსებობა, არ გამოუკვლევიათ არქიტექტურის სამსახურის აქტის ბათილად ცნობის კანონიერი ინტერესის არსებობა, აქტის ძალაში დატოვებით ადმინისტრაციული საჩივრის ავტორებისათვის ზიანის მიყენების საკითხი. კასატორებს ამჟამად განხორციელებული აქვთ გარკვეული ქმედებები, კორპუსს გადახდილი აქვს სახურავი და ხდება ბუნებრივი ნალექით ინდივიდუალური საკუთრების ფართების დაზიანება. გაცემული ნებართვის ბათილად ცნობის პირობებში აღნიშნული მდგომარეობის გამოსწორება შეუძლებელი იქნება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. თ-ის, ქ. მ-ის, ს. რ-ის და მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალების მიხედვით, 2012წ. განცხადების საფუძველზე, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 22.01.2013წ. ბრძანებით შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის რეკონტრუქციის (დაშენების) არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2013 წლის 22 იანვრიდან 2014 წლის 22 ივლისის ჩათვლით. პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის ერთ-ერთი ნორმატიული საფუძველი იყო ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 21.1 მუხლი, რომელიც დასაშვებად მიიჩნევდა მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლებზე, სახურავის მთელ პერიმეტრზე, დამუშავებული პროექტის ფარგლებში, მსუბუქი, თვითმზიდი კონსტრუქციებით ნაშენი საცხოვრებლის/სადგომის (მათ შორის, სხვენის არსებობის პირობებში მანსარდის) დაშენებას. არქიტექტურული სამსახურის ბრძანებით განსაზღვრულ ვადაში სამშენებლო სამუშაოები არ დაწყებულა. ქ. თბილისის საკრებულოს 24.05.2016წ. N14-39 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 გადაწყვეტილება და დამტკიცდა „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ ახალი რედაქცია, რომლის 20.1 მუხლმა ერთმნიშვნელოვნად აკრძალა მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლებზე დაშენება, მიშენება ან/და მანსარდის მოწყობა (გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ნაწილობრივი დაშენება უკვე განხორციელებულია და საჭიროა ნაგებობის ერთიანი იერსახის მოწესრიგება). საკრებულოს N14-39 დადგენილების ამოქმედების შემდეგ მოსარჩელეებმა მიმართეს სსიპ არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვეს 2013წ. გაცემული ნებართვის ვადის გასვლის გამო მშენებლობის ახალი ნებართვის გაცემა. სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიერ 22.02.2017წ. ბრძანებით დაკმაყოფილდა აღნიშნული მოთხოვნა და მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქციის (დაშენების) მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადის გასვლასთან დაკავშირებით გაიცა ახალი მშენებლობის ნებართვა. სსიპ არქიტეტურის სამსახურმა იხელმძღვანელა ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 ძალადაკარგული გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „წესებით“, ნებართვა გაიცა 2013წ. შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე. სწორედ აღნიშნული აქტის ბათილად ცნობა განხორციელდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 20.06.2017წ. ბრძანებით, რომელის კანონიერებაც შეადგენს განსახილველი დავის საგანს.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ არსებობდა 2013წ. დამტკიცებული პროექტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძვლები, რადგან სადავო პერიოდში მოქმედი „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 54.8 მუხლის თანახმად, თუ მშენებლობის ნებართვას გაუვიდა ვადა ისე, რომ მშენებლობა არ არის ნაწარმოები და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს ქალაქთმშენებლობითი პირობების ან/და არქიტექტურული პროექტის შეცვლას, ასეთ შემთხვევაში, სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობები და არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება ცხადდება ძალადაკარგულად. განსახილველ შემთხვევაში თავად მოსარჩელეებიც ადასტურებენ, რომ 2013წ. მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადის პერიოდში რაიმე სამუშაოები არ განხორციელებულა, ამასთანავე არსებითად შეიცვალა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობა, ახალი მოწესრიგებით აიკრძალა იმ ქმედებათა განხორციელება, რომელზეც 2013წ. შეთანხმდა არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ამდენად, ერთმნიშვნელოვნად დგინდება 2013წ. შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძვლების არსებობა. კასატორთა მოსაზრება, რომ არქიტექტურული პროექტის მოქმედების ვადა ათი წელია და ამ პერიოდში ნებისმიერ დროს არის შესაძლებელი მშენებლობის ნებართვის მიღება, კანონმდებლობის ცვლილების მიუხედავად არ არის დასაბუთებული. საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 52.6 მუხლი მართალია შეთანხმებულ არქიტექტურულ პროექტზე ნებართვის გაცემის შესაძლებლობას 10 წლის განმავლობაში ითვალისწინებს, თუმცა მნიშვნელოვანია, რომ იგივე ნორმა შეიცავს დათქმას არქიტექტურული პროექტის ძალადაკარგულად მიჩნევის შესაძლებლობის შესახებ სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის არსებითი ცვლილების შემთხვევაში.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორთა მოსაზრებას მათ შემთხვევასთან დაკავშირებით საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 ძალადაკარგული გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „წესების“ გამოყენების შესახებ. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ზოგადი წესის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო საკუთარ უფლებამოსილებებს ახორციელებს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე და მის ფარგლებში, თუმცა გამონაკლის შემთხვევაში, დაინტერესებულ პირთა ინტერესების დაცვის მიზნით და სხვა ობიექტური საფუძვლების არსებობისას, შესაძლოა დასაშვებად ჩაითვალოს კონკრეტულ შემთხვევებში ძალადაკარგული ნორმატიული მოწესრიგების გამოყენება. განსახილველ შემთხვევაში ქ. თბილისის საკრებულოს 24.05.2016წ. N14-39 მოქმედი დადგენილებით დამტკიცებული „წესების“ 40.1 მუხლით დადგინდა, რომ იმ ობიექტებზე, რომლებზეც განაშენიანების რეგულირების წესების ძალაში შესვლამდე დაწყებულია მშენებლობის ნებართვის გაცემის მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება ან/და გაცემულია მშენებლობის ნებართვა, ვრცელდება განაცხადის შეტანის მომენტისათვის მოქმედი რეგულირება. აღნიშნული დანაწესი განპირობებულია იმ პირთა ინტერესების დაცვის მიზნით, რომელთაც ძალადაკარგული მოწესრიგების საფუძველზე დაიწყეს სამშენებლო დოკუმენტაციის მოსაპოვებლად ქმედებების განხორციელება და დაგეგმეს სამშენებლო სამუშაოები, ასევე განახორციელეს კონკრეტული ქმედებები, დაიწყეს მშენებლობა და სხვ.. განსახილველ შემთხვევაში მსგავი შემთხვევა სახეზე არ არის. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელეებს 2013წ. გაცემული ნებართვის მოქმედების ვადაში სამშენებლო სამუშაოები არ დაუწყიათ, რამაც საკრებულოს 24.05.2016წ. N14-39 მოქმედი დადგენილებით დამტკიცებული „წესების“ ამოქმედებისთანავე წარმოშვა შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძვლები. ამდენად, არქიტექტურის სამსახურის მიერ 22.02.2017წ. ბრძანების გაცემის განცხადების წარდგენისას 2013წ. შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტი უკვე ძალადაკარგულად მიიჩნეოდა, რაც ასაბუთებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ 2017წ. ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოება, არ არის 2012წ. წარდგენილი განცხადების საფუძველზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების ნაწილი და წარმოადგენს დამოუკიდებელ ადმინისტრაციულ წარმოებას, რაც გამორიცხავს განსახილველ შემთხვევაზე 24.05.2016წ. N14-39 მოქმედი დადგენილებით დამტკიცებული „წესების“ 40.1 მუხლის გამოყენების შესაძლებლობას.

ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უზენაესი სასამართლო განიხილავს კონკრეტულ დავას და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ფარგლებში აფასებს სამართლებრივ საკითხებს, საკასაციო სასამართლოს განმარტება კაზუალურია, უზენაესი სასამართლო არ ახდენს ნორმათა აბსტრაქტულ, ზოგად განმარტებას. შესაბამისად, კასატორთა მოსაზრება, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოში არსებულ აზრთა სხვადასხვაობის გამო ზოგადად განმარტებას საჭიროებს ძალადაკარგული და მოქმედი ნორმატიული მოწესრიგების გამოყენების წინაპირობები, არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძველს, რადგან განსახილველ შემთხვევაში დავაზე დადგენილი უდავო ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, იმ ფაქტის მხედველობაში მიღებით, რომ მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადაში მოსარჩელეთა მხრიდან არ განხორციელდა რაიმე სახის სამშენებლო სამუშაოები, რამაც სამშენებლო პროექტის ძალადაკარგულად ცნობის საფუძვლები წარმოშვა, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მართებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება არქიტექტურის სამსასხურის მიერ 22.02.2017წ. ბრძანების გამოცემისას ახალი ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების და მოქმედი ნორმატიული მოწესრიგების გამოყენების საჭიროების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო კ. თ-ის, ქ. მ-ის, ს. რ-ის და მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კ. თ-ის, ქ. მ-ის, ს. რ-ის და მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.06.2018წ. განჩინება;

3. მ. ხ-ეს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 22.08.2018წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ.როინიშვილი