ბს-372-372(კ-18) 16 აპრილი , 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ი/მ ს. ღ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2017წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი/მ ს. ღ-მა 16.01.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 19.12.2014წ. გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. N36011 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 30.05.2014წ. N60-4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის 2011 და 2012 წლების ერთობლივი შემოსავლების ხელახალი გაანგარიშების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 06.12.2016წ. გადაწყვეტილებით ი/მ ს. ღ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მოსარჩელის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2017წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 07.11.2013წ. ი/მ ს. ღ-ის საქმიანობის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე მეწარმეს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 21.11.2013წ. N60-11 საგადასახადო მოთხოვნა და ბიუჯეტის წინაშე გადასახდელად დაერიცხა 191 915,87 ლარი. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014 წ. №13800 ბრძანებით ი/მ ს. ღ-ის საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 21.11.2013 წ. №60-11 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, აუდიტის დეპარტამენტისათვის დამატებით წარედგინა ინფორმაცია/დოკუმენტაცია სადავო საკითხებთან დაკავშირებით. მითითებული ბრძანების საფუძველზე მომზადებულ იქნა აუდიტის დეპარტამენტის 21.05.2014წ. დასკვნა, გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014წ. №28020 ბრძანება და №60-4 საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს შეუმცირდა დარიცხული საშემოსავლო გადასახადის ოდენობა 7 089 ლარით. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014წ. №60-4 საგადასახადო მოთხოვნა გადასახადის გადამხდელის მიერ გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში. შედეგად, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. №36011 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 19.12.2014წ. გადაწყვეტილებით საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014 წ. N60-4 საგადასახადო მოთხოვნისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. №36011 ბრძანების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს არ წარმოადგენს საგადასახადო შემოწმებისა და მისი შედეგების მართლზომიერების შეფასება, თავდაპირველი საგადასახადო მოთხოვნის კანონიერების შესწავლა, რადგან ი/მ ს. ღ-მა აღნიშნული აქტები სადავოდ გახადა სსიპ შემოსავლების სამსახურში საჩივრის წარდგენის გზით და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ ი/მ ს. ღ-ის საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე გამოცემული ბრძანება არ გასაჩივრებულა გადასახადის გადამხდელის მიერ, ამდენად, მოცემულ ბრძანებაში მითითებული საკითხის გადაწყვეტა მიიჩნევა კანონიერად და ის უნდა აღსრულებულიყო ბრძანებაში განსაზღვრული მითითებების გათვალისწინებით. განსახილველი დავის საგანს სწორედ საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ ბრძანების კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად აღსრულების საკითხი წარმოადგენს. აღნიშნული ბრძანებით დადგინდა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის გათვალისწინებით უნდა მომხდარიყო სადავო დარიცხვების კორექტირება. საქმეში წარმოდგენილი დასკვნა კი მოწმობს, რომ განხორციელდა დარიცხული თანხების კორექტირება გადასახადის გადამხდელის მიერ დამატებით წარდგენილი დოკუმენტაციის გათვალისწინებით და მის ფარგლებში, ამასთანავე, საკითხი შესწავლილ იქნა გადამხდელის მონაწილეობით. პალატა მიიჩნევს, რომ ი/მ ს. ღ-ის მიერ ადმინისტრაციული წარმოებისას არ ყოფილა წარდგენილი რაიმე ისეთი მტკიცებულება, რაც მის მიმართ განსხვავებული შედეგის დადგომის საფუძველი გახდებოდა, ვერც მოსარჩელე უთითებს კონკრეტულ მტკიცებულებებზე, რომლებიც წარადგინა ბრძანების აღსრულების მიზნით მიმდინარე წარმოებაში და ორგანოს მიერ უგულებელყოფილი იქნა. პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ სწორედ 10.03.2014წ. №13800 ბრძანება უნდა გამხდარიყო სადავოდ, ხოლო ბრძანების გასაჩივრების შესაძლებლობის გამოუყენებლობის პირობებში, როდესაც ბრძანება შესულია კანონიერ ძალაში, მხარეს უნდა დაედასტურებინა, რომ აღნიშნული ბრძანების აღსრულება კანონშეუსაბამოდ განხორციელდა, რაც ი/მ ს. ღ-მა ვერ უზრუნველყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2017წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ი/მ ს. ღ-ის მიერ. კასატორი თვლის, რომ სადავო აქტები გამოცემულია საქმის გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე. ი/მ ს. ღ-ის საქმიანობის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე მეწარმეს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 21.11.2013წ. N60-11 საგადასახადო მოთხოვნა და ბიუჯეტის წინაშე გადასახდელად დაერიცხა 191 915,87 ლარი, რაც გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014წ. №13800 ბრძანებით ი/მ ს. ღ-ის საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, აუდიტის დეპარტამენტისათვის დამატებით წარედგინა ინფორმაცია სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მონაწილეობით სადავო საკითხის ხელახლა შესწავლა და დარიცხვის კორექტირება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ გამოიცა 30.05.2014წ. №60-4 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც დარიცხვა შემცირდა მხოლოდ 7089 ლარით (ძირი - 4726 ლ., ჯარიმა - 2363 ლ.). აღნიშნული აქტი გადასახადის გადამხდელის მიერ გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში, თუმცა საჩივარი განუხილველი დარჩა იმ საფუძვლით, რომ დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად (საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხ.). კასატორი მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014წ. გასაჩივრებული ბრძანება არ არის გამოცემული იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს ბრძანების აღსრულების მიზნით და გასაჩივრებული აქტის შინაარსი არ შეესაბამება დავის განხილვისას მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსს, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მონაწილეობით სადავო საკითხების ხელახლა შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით დარიცხული თანხების კორექტირება, რაც არ მომხდარა, რის გამო არ არსებობდა საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი/მ ს. ღ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 8).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

სასკ-ის 3.1 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით. სსკ-ის 3.1 მუხლის მიხედვით, მხარეები იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის შეტანის შესახებ, იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით და თვითონვე განსაზღვრავენ დავის საგანს. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 07.11.2013წ. ი/მ ს. ღ-ის საქმიანობის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, გამოიცა დარიცხვის შესახებ ბრძანება და მეწარმეს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 21.11.2013წ. N60-11 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ბიუჯეტის წინაშე გადასახდელად დაერიცხა 191 915,87 ლარი. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014წ. №13800 ბრძანებით ი/მ ს. ღ-ის საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 21.11.2013 წ. №60-11 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, აუდიტის დეპარტამენტისათვის სადავო საკითხებთან დაკავშირებით დამატებითის ინფორმაციის/დოკუმენტაციის წარდგენის შესახებ. მითითებული ბრძანების საფუძველზე აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მომზადებულ იქნა 21.05.2014წ. დასკვნა, გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014წ. №28020 ბრძანება და №60-4 საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს შეუმცირდა დარიცხული საშემოსავლო გადასახადის ოდენობა 7 089 ლარით. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014წ. №60-4 საგადასახადო მოთხოვნა გადასახადის გადამხდელის მიერ გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში. შედეგად, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. №36011 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 19.12.2014წ. გადაწყვეტილებით საჩივარი აუდიტის დეპარტამენტის 30.05.2014წ. N60-4 საგადასახადო მოთხოვნისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. №36011 ბრძანების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. ამის შემდეგ ი/მ ს. ღ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვა მხოლოდ: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 19.12.2014წ. გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.08.2014წ. №36011 ბრძანებისა და 30.05.2014წ. N60-4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა. ს. ღ-ს არ მოუთხოვია შემოწმების აქტის, თავდაპირველი დარიცხვის შესახებ ბრძანების, 191915,87 ლარის დარიცხვის შესახებ საგადასახადო მოთხოვნის, საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014წ. №13800 ბრძანების ბათილად ცნობა, მათი მართლზომიერება სასამართლო წარმოების გზით სადავო არ გაუხდია. ამდენად, მართებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება, რომ სასამართლო ვერ იმსჯელებდა აღნიშნული აქტების მართლზომიერების შესახებ, ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის გასაჩივრებული 04.08.2014წ. ბრძანება გამოცემული იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის ძალაში მყოფი 10.03.2014წ. ბრძანების მითითებების გათვალისწინებით, მხარის ჩართულობით, მის მიერ წარდგენილი დამატებითი მტკიცებულებების გამოკვლევის შედეგად.

გასათვალისწინებელია, რომ მხარე სასამართლო წარმოების დროსაც, მათ შორის სარჩელში, სააპელაციო და საკასაციო საჩივრებში ვერ უთითებს, სადავო აქტების ბათილად ცნობის წინაპირობებზე, სააგადასახადო ორგანოს მიერ უგულებელყოფილ მტკიცებულებებზე, დამატებით გამოსაკვლევ გარემოებებზე და სხვ.. სსკ-ის 404.1 მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმებას ახდენს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. განსახილველ შემთხვევაში, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი შეიცავს მხოლოდ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების აღწერას. კასატორის მოსაზრება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.03.2014წ. გასაჩივრებული ბრძანება არ არის გამოცემული იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს ბრძანების აღსრულების მიზნით და გასაჩივრებული აქტის შინაარსი არ შეესაბამება დავის განხილვისას მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსს, რის გამო არ არსებობდა საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი, არ არის დასაბუთებული. კასატორი არა მარტო არ უთითებს თავისი მოსაზრების საფუძვლიანობის დამდგენ კონკრეტულ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, არამედ თეორიულადაც ვერ ასაბუთებს თავისი მოსაზრების მართებულობას. გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ თავდაპირველად სასამართლოში წარდგენილ იქნა დაუსაბუთებელი საკასაციო საჩივარი და საკასაციო პალატის მიერ ხარვეზის დადგენის გზით ს. ღ-ს მიეცა დამატებითი ვადა დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის წარმოსადგენად, ამასთანავე, სასამართლო წარმოებაში, მათ შორის საკასაციო ინსტანციის დონეზე, მხარე წარმოდგენილია ადვოკატით. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველი, საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივრის დასაშვებობას არ ასაბუთებს ზოგადი მითითება საქმის გარემოებათა გამოკვლევის საჭიროების შესახებ. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ი/მ ს. ღ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი/მ ს. ღ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2017წ. განჩინება;

3. ი/მ ს. ღ-ს (პ.ნ. ...) დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 30%-ის - 90 ლარის გადახდა;

4.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი