საქმე №ბს-290(2კ-19) 21 მაისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; 2. სსიპ შემოსავლების სამსახურის (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „...-ი“ (მოსარჩელე)

მოპასუხე - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მომსახურების დეპარტამენტი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ქმედების განხორციელების დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „...-მა“ 2017 წლის 14 თებერვალს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მომსახურების დეპარტამენტის მიმართ. მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მომსახურების დეპარტამენტის 2016 წლის 29 ივნისის №21-11/57288 გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის პირველი აგვისტოს №22148 ბრძანებისა და №13334/2/16 საჩივარზე გამოტანილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა დაევალოს მოპასუხეს სს „...-სათვის“ 2011 წლის პირველ იანვრამდე არსებული დავალიანების ჩამოწერა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება №13334/2/16 საჩივარზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის პირველი აგვისტოს №22148 ბრძანება და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მომსახურების დეპარტამენტის 2016 წლის 29 ივნისის №21-11/57288 გადაწყვეტილება და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა კანონით დადგენილ ვადაში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით, რომლებზეც ამყარებდნენ სააპელაციო საჩივრებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამდენად, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება. შესაბამისად, იმისათვის, რომ შესრულდეს კანონის მოთხოვნა და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება იყოს კანონშესაბამისი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მნიშვნელოვანი და სავალდებულო წინაპირობაა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევა, გაანალიზება, შესწავლა და გადაწყვეტილების მიღება ამ გარემოებათა შეფასების შედეგად, რათა თავიდან იქნეს აცილებული ადმინისტრაციული ორგანოს დაუსაბუთებელი დასკვნის გაკეთება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები წარმოდგენილ საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს. ამგვარად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 და მე-4 მუხლებით დადგენილი დისპოზიციურობისა და შეჯიბრობითობის პრინციპების გათვალისწინებით წარმოდგენილი სასარჩელო მოთხოვნების, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად მტკიცების ტვირთის განაწილებისა და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების იმავე კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით შეფასების საფუძველზე გამოიტანა განჩინება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს 2016 წლის 13 მაისის №5092 საქართველოს კანონით განხორციელებული ცვლილების შედეგად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლის 37-ე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი, რომელიც ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: ამ კოდექსის 252-ე მუხლის მოთხოვნათა გაუთვალისწინებლად, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი წესით ჩამოწერას ექვემდებარება 2011 წლის 1 იანვრამდე წარმოშობილი და ამ ქვეპუნქტის ამოქმედებამდე გადაუხდელი აღიარებული საგადასახადო დავალიანება და მასზე დარიცხული საურავი, თუ პირს 2011 წლის 1 იანვრის შემდგომი პერიოდისათვის (თანხის ჩამოწერამდე) საგადასახადო ორგანოსთვის არ წარუდგენია საგადასახადო დეკლარაცია/გაანგარიშება (გარდა პირის ქონების გადასახადის დეკლარაციისა/გაანგარიშებისა, აგრეთვე ამ კოდექსის 176¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ოპერაციის მიხედვით განხორციელებული დეკლარირებისა) ან საგადასახადო ორგანოსთვის წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციის/გაანგარიშების (გარდა პირის ქონების გადასახადის დეკლარაციისა/გაანგარიშებისა, აგრეთვე ამ კოდექსის 176¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ოპერაციის მიხედვით განხორციელებული დეკლარირებისა) საფუძველზე გადასახდელად დასარიცხი გადასახადის თანხა ნულის ტოლია (გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციით/გაანგარიშებით ერთობლივი შემოსავლის თანხა ნულზე მეტია ან/და ჩასათვლელი თანხა დარიცხულ თანხას აღემატება). ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სს ,,...-ის“ მოთხოვნა, მომხდარიყო საზოგადოებისათვის 2011 წლის პირველ იანვრამდე არსებული დავალიანების ჩამოწერა, უარყოფილია იმ საფუძვლით, რომ საზოგადოება ვერ აკმაყოფილებს ზემოაღნიშნული მუხლის პირობებს. კერძოდ, სს „...-ის“ პირადი აღრიცხვის ბარათის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ საზოგადოებას 2011 წლის 1 იანვრის შემდგომი პერიოდისათვის საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი აქვს 2013 წლის მოგების გადასახადის წლიური დეკლარაცია, რომლის მიხედვითაც, საწარმოს ერთობლივი შემოსავლის თანხა არის ნულზე მეტი. დაზუსტებული დეკლარაცია, რომლითაც განულებულია თავდაპირველად წარდგენილი 2013 წლის დეკლარაციის მონაცემები, სს „...-ს“ წარდგენილი აქვს მხოლოდ ზემოაღნიშნული საკანონმდებლო რეგულაციის ამოქმედების შემდგომ, კერძოდ 2016 წლის 21 ივნისს ასევე დადგინდა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 10 იანვრის №006-198 საგადასახადო მოთხოვნით სს „...-ს“ დარიცხული აქვს საშემოსავლო გადასახადის ძირითადი თანხა 499 ლარი, რაც, ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებით, გამორიცხავს საზოგადოებისათვის 2011 წლის 1 იანვრამდე არსებული დავალიანების ჩამოწერას.

მოცემული დავის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელოვანია საქმეზე დადგენილი გარემოება, რომ საზოგადოებას საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი აქვს 2013 წლის მოგების გადასახადის წლიური დეკლარაცია. დაზუსტებული დეკლარაციის წარდგენა საზოგადოებამ მოახდინა 2016 წლის 21 ივნისს, რომლითაც გაანულა თავდაპირველად წარდგენილი 2013 წლის დეკლარაციის მონაცემები. სადავოდ არ არის გამხდარი ის გარემოება, რომ საზოგადოებას დაზუსტებული დეკლარაცია წარდგენილი აქვს ვადაში და ეთვლება თავდაპირველად წარდგენილად.

მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობა, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შესწორებული დეკლარაციის წარდგენის პრინციპი და პირობები არის უცვლელი, საგადასახადო კოდექსი ადგენს პირის ვალდებულებას, დეკლარაციაში შეცდომის აღმოჩენის პირობებში წარადგინოს შესწორებული დეკლარაცია. საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული ნორმებით კონკრეტულადაა გაწერილი პირობა იმის თაობაზე, რომ შესწორებული დეკლარაცია ითვლება თავდაპირველად წარდგენილად, თუ ის წარდგენილია ამ საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის გასვლამდე. ამდენად, შესწორებული დეკლარაციის თავდაპირველად წარდგენილად განხილვა დამოკიდებულია არა გადასახადის გადამხდელის ან საგადასახადო ორგანოს ნებაზე, არამედ იმ ვადაზე, რომლიც საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე არის აღმკვეთი ხასიათის და რომლის შემდგომაც შესწორებულ დეკლარაციას ვერ მიენიჭება თავდაპირველად წარდგენილი დეკლარაციის სტატუსი. ასევე დადგენილია, რომ საწარმოს საშემოსავლო გადასახადის ბარათზე 2012 წლის 31 დეკემბრის სავადოთი, საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლის 58-ე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დარიცხული აქვს 499 ლარი. ამდენად, მითითებული დავალიანების არსებობა, დავის ადმინისტრაციულ ორგანოში განხილვის ეტაპზე, გამორიცხავდა საზოგადოების მიმართ საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლის 37-ე ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობას.

რაც შეეხება საკითხს იმის თაობაზე, არსებობს თუ არა 2017 წლის 30 ივნისის №1182 საქართველოს კანონით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლის 37-ე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტში განხორციელებული ცვლილების საფუძელზე დადგენილი პირობის გამოყენების შესაძლებლობა იმ ვითარებაში, როდესაც გადასახადის ჩამოწერის მოთხოვნით მიმართვის პერიოდში, კანონმდებლობა ამ საშეღავათო პირობას არ ითვალისწინებდა. აღნიშნულზე, მართებულია სააპელაციო სასამარტლოს მსჯელობა, „რამდენადაც მოსარჩელის მიმართ საბოლოო შედეგი არ დამდგარა და სასამართლო დავის დასრულებამდე ადმინისტრაციული აქტები, რომლითაც საზოგადოებას უარი ეთქვა გადასახადის ჩამოწერაზე, ძალაში არ არის შესული, სასამართლოს მოსაზრებით, შესაძლებელია გამოყენებული იქნას ის ნორმა, რომელიც ცალსახად აუმჯობესებს მოსარჩელის სამართლებრივ მდგომარეობას. კერძოდ, სახეზეა შემთხვევა, როდესაც საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე, კერძოდ, დავალიანების ჩამოწერის საკითხის გადაწყვეტამდე, მიღებული და კანონიერ ძალაში შესულია ნორმა, რომელიც ამსუბუქებს მოსარჩელის საგადასახადო ტვირთს და გამორიცხავს დავალიანების ჩამოწერაზე უარის თქმას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლის 58-ე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით დადგენილი დარიცხვის არსებობის გამო“.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, რომელთა მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილების (სუს. გ. საქმე №ბს-903-877(კ-10) 26.01.11წ.) არსებობის პირობებში კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე