#ბს-702(კ-19) 23 იანვარი, 2020 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 13 აგვისტოს ა(ა)იპ ...მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ ჯარიმის სამმაგი ოდენობის ნაწილში საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2015 წლის 25 მარტის #17 შერჩევითი შემოწმების აქტისა და ჯარიმის სამმაგი ოდენობის ნაწილში 2015 წლის 29 აპრილის #38205 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი კომისიის 2015 წლის 3 ივლისის #7 საოქმო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2015 წლის 25-27 მარტს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის მიერ კლინიკა შემოწმებულ იქნა 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2014 წლის 1 ნოემბრის პერიოდში, საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამების ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევების შერჩევითი შემოწმების ფარგლებში. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ შემთხვევის საფუძველზე კლინიკა დააჯარიმა 73038,75 ლარით, საიდანაც 16038,75 ლარი არის უკვე ანაზღაურებული შემთხვევის თანხის უკან დაბრუნება, ხოლო 57000 ლარი - დამატებითი ფინანსური ჯარიმა.

კლინიკა არ ეთანხმება 2015 წლის 25 მარტის #17 შემთხვევების შერჩევითი შემოწმების აქტს, რომელიც ერთჯერადად გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორთან. 2015 წლის 3 ივლისის #7 საოქმო გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები მიღებულია კანონის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით, რის გამოც ისინი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა(ა)იპ ...ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ნაწილობრივ, 57000 ლარიდან 55396,1 ლარის ფინანსური ჯარიმის დაკისრების ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2015 წლის 25 მარტის #17 შერჩევითი შემოწმების აქტი და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი კომისიის 2015 წლის 3 ივლისის #7 საოქმო გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

„ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან და „საქართველოში პათოლოგიურანატომიური სამსახურის შემდგომი გაუმჯობესების შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 5 დეკემბრის #242/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „ბიოფსიური და ოპერაციული მასალის ჰისტოპათოლოგიური გამოკვლევის წესის შესახებ“ დებულებიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამედიცინო მომსახურება გულისხმობს დაავადების პროფილაქტიკას, დიაგნოსტიკას, მკურნალობას, პაციენტის მდგომარეობის გაუმჯობესება-აღდგენას, სამედიცინო დაწესებულებაში გაწეულ სამედიცინო საქმიანობასთან დაკავშირებულ თანმხლებ მომსახურებას და სხვა მრავალ ღონისძიებას, რომელთა შორის ასევე საჭიროების შემთხვევაში მოიაზრება ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების ჩატარებაც, ამასთანავე, სამედიცინო დაწესებულებისა და მედპერსონალის მიერ მითითებული ღონისძიებების განუხორციელებლობა ან არასრულად განხორციელება გამოიწვევს არასრულ, არაჯეროვან სამედიცინო მომსახურებას და ამავე დროს სამედიცინო მომსახურების მიწოდებისას საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევასაც, რა დროსაც, თუ არ მოხდება გამიჯვნა საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებით დამტკიცებული „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ 19.9 და 19.11 მუხლებით დასაჯარიმებელ შემთხვევებს შორის, შეიძლება ერთი და იმავე დარღვევისათვის, ერთ შემთხვევაში განხორციელდეს დაჯარიმება ანაზღაურებული თანხის სამმაგი ოდენობით, ხოლო მეორე შემთხვევაში - პროგრამის ფარგლებში ანაზღაურებული თანხის 10%-ის ოდენობით.

სასამართლომ ასევე მიუთითა ზემოაღნიშნული „პროგრამის“ (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის) 22-ე მუხლის მე-11 და მე-12 პუნქტებზე და დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია სამედიცინო დაწესებულების მხრიდან კლინიკაში მყოფი პაციენტისათვის მომსახურებაზე უარის თქმას ან დაგვიანებით, არასრულად და არაჯეროვნად გაწეული მომსახურების გამო, კლინიკიდან გაწერის შემდგომ 30 კალენდარული დღის განმავლობაში, იმავე დიაგნოზით ან მისი გართულებით, პაციენტის რეჰოსპიტალიზაციის შემთხვევას. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, კლინიკის სანქცირების სამართლებრივ საფუძვლად უნდა გამოყენებულიყო არა „პროგრამის“ 19.9 მუხლი, არამედ - 19.11 მუხლი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს „საქართველოში პათოლოგანატომიური სამსახურის შემდგომი გაუმჯობესების შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 5 დეკემბრის #242/ნ ბრძანების მე-8 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტით დამტკიცებული „ბიოფსიური და ოპერაციული მასალის ჰისტოპათოლოგიური გამოკვლევის წესის შესახებ“ დებულების პირველ პუნქტზე და განმარტავს, რომ ნორმა იმპერატიულად განსაზღვრავს, ბიოფსიური და ოპერატიული გზით მიღებული ყველა ქსოვილის, ორგანოს ნაწილის ან მთლიანად ორგანოს დანაწევრების გარეშე, ჰისტოპათოლოგიური გამოკვლევებისადმი დაქვემდებარებას. შესაბამის დაწესებულებაში, მასალა ასეთი გამოკვლევებისათვის გადაგზავნილ უნდა იქნეს არა უგვიანეს მომდევნო სამუშაო დღის 10 საათისა. კასატორის მითითებით, კლინიკა აღიარებს ასეთი კვლევების განუხორციელებლობას, ასევე არ აქვს აღრიცხული ასეთი კვლევები. ამდენად, პაციენტის გამოჯანმრთელებაზე აპელირება მისი არასრული გამოკვლევებისა და დიაგნოზის დაუდასტურებლობის პირობებში, განსაკუთრებით ჰისტომორფოლოგიური კვლევების ჩაუტარებლად, რომლის საფუძველზეც განისაზღვრება პაციენტის შემდგომი მკურნალობის ტაქტიკა, გაუმართლებელი და უსაფუძვლოა.

კასატორის მითითებით, სასამართლოს დადგენილების მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტი იმგვარად აქვს განმარტებული, რომ მისი გამოყენება შესაძლებელი იყოს მხოლოდ პაციენტის რეჰოსპიტალიზაციის შემთხვევაში. ნორმა საჯარიმო სანქციის გამოყენების აუცილებელ პირობად არ ითვალისწინებს შედეგის დადგომას, ამ შემთხვევაში რეჰოსპიტალიზაციის სახით. კასატორის მითითებით, შესაძლოა მკურნალობა ჩატარდეს არაჯეროვნად იმ შემთხვევაშიც, თუ არ მოხდა პაციენტის რეჰოსპიტალიზაცია, რაც არ გამორიცხავს სამედიცინო დაწესებულების პასუხისმგებლობას პაციენტის მდგომარეობასთან მიმართებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ააიპ ...ის სამედიცინო ცენტრში განხორციელდა 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2014 წლის 1 ნოემბრამდე პერიოდში დაფიქსირებული შემთხვევების შერჩევითი შემოწმება. 2015 წლის 25 მარტის #17 შერჩევითი შემოწმების აქტით დგინდება, რომ 2014 წლის 1 ნოემბრამდე სამედიცინო დაწესებულება ა(ა)იპ ...ი არ აწარმოებდა ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების აღრიცხვას, შესაბამისად, სამედიცინო დოკუმენტაციაში (ავადმყოფობის ისტორია) 19 შემთხვევაში არ იყო განთავსებული ჰისტომორფოლოგიური პასუხები, რის გამოც ვერ ხერხდებოდა დიაგნოზის დაზუსტება. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ მიიჩნია, რომ არასრული, არაჯეროვანი სამედიცინო მომსახურებისა და ჰისტომორფოლოგიური კვლევების აღურიცხაობის ფაქტის გათვალისწინებით, კლინიკის დაჯარიმების სამართლებრივ საფუძვლად უნდა გამოყენებულიყო საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებით დამტკიცებული „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ 19.9 მუხლი. მოსარჩელე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ შემოწმების აქტში მითითებული 19 პაციენტისათვის არ ჩაუტარებია ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევა და შესაბამისად, არ აღურიცხავს ინფორმაცია გამოკვლევების შესახებ, თუმცა მოსარჩელე არასწორად მიიჩნევს მის მიმართ სანქციის გამოყენების სამართლებრივ საფუძველს - ზემოაღნიშნული „პროგრამის“ 19.9 მუხლს. მოსარჩელის მოსაზრებით, მის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო ამავე მუხლის მე-11 პუნქტი.

საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებით დამტკიცებული „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 19.9 მუხლის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებელმა პროგრამით გათვალისწინებულ მომსახურებაზე უარი განუცხადა პროგრამის მოსარგებლეს, ან მომსახურება გაუწია დაგვიანებით (მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გარდა), ან არასრულად, ან არაჯეროვნად, მიმწოდებელი იხდის ჯარიმას გასაწევი/გაწეული მომსახურების ღირებულების სამმაგი ოდენობის სახით. 19.11 მუხლის თანახმად, სამედიცინო მომსახურების მიწოდებისას საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევა (გარდა სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესისა), რომელიც გამოვლინდება კონტროლის ან რევიზიის დროს, გამოიწვევს მიმწოდებლის დაჯარიმებას შემთხვევის ღირებულების შესაბამისად, პროგრამის ფარგლებში ანაზღაურებული თანხის 10%-ით.

ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტის 22-ე მუხლის მე-12 პუნქტის შესაბამისად, პროგრამის ფარგლებში, არასწორად (არაჯეროვნად/არასრულად) ჩატარებული მკურნალობის გამო: ა) პაციენტის გადაყვანის ან გაწერიდან 30 კალენდარული დღის განმავლობაში იგივე დიაგნოზით ან მისი გართულებით პაციენტის რეჰოსპიტალიზაციისას, პროგრამის მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტით გათვალისწინებულ საჯარიმო სანქციაზე პასუხისმგებელია ის დაწესებულება, სადაც არასწორად (არაჯეროვნად/არასრულად) იქნა ჩატარებული მკურნალობა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია სამედიცინო დაწესებულების მხრიდან კლინიკაში მყოფი პაციენტისათვის მომსახურებაზე უარის თქმას ან მომსახურების დაგვიანებით გაწევას, ან არასრულად და არაჯეროვნად გაწეული მომსახურების გამო, კლინიკიდან გაწერის შემდგომ 30 კალენდარული დღის განმავლობაში, იმავე დიაგნოზით ან მისი გართულებით, პაციენტის რეჰოსპიტალიზაციის შემთხვევას. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, კლინიკის სანქცირების სამართლებრივ საფუძვლად უნდა გამოყენებულიყო არა „პროგრამის“ მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტი, არამედ ამავე მუხლის მე-11 პუნქტი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 05.06.2019წ. #18039 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/კ 202178927) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება;

3. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/კ 202178927) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 05.06.2019წ. #18039 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი