№ბს-1373(კ-19) 25 მარტი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ჯ. ჯ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 23 ივლისს ჯ. ჯ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ. მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 26 აპრილის №656 ოქმის მოსარჩელის ნაწილში ბათილად ცნობა, 2018 წლის 27 ივნისის №862 განკარგულების ბათილად ცნობა და ასევე სადავო მიწის ნაკვეთზე (მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ. N..., შპს „...ას“ მიმდებარედ მდებარე მიწის ნაკვეთის (ფართობი 212 კვ.მ), ს.კ. …-ის მომიჯნავედ მდებარე 152 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.) მოსარჩელის - ჯ. ჯ-ის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალდებულება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ 2014 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილებით იმსჯელა მხოლოდ მისი მოთხოვნის ნაწილზე, კერძოდ, 212 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და არა 360 კვ.მ-ზე, რაც მას არასწორად მიაჩნია, ვინაიდან 2007 წლის 12 დეკემბრიდან მოყოლებული და შემდგომაც, 2008 წლის 17 ოქტომბრის განცხადებით მას მოთხოვნილი ჰქონდა 360 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების აღიარება. ამასთან, ის ფაქტობრივად სარგებლობდა სწორედ 360 კვ.მ მიწის ნაკვეთით, რომელიც ერთ მთლიან ტერიტორიას წარმოადგენდა და იყო კაპიტალურად შემოღობილი. ასევე მოსარჩელეს არ ჰქონდა მის საკუთრებამდე მისავალი გზაც, შესაბამისად ეს მიწის ნაკვეთი სწორედ ამ ტერიტორიას წარმოადგენდა და მოპასუხეს მაინც მოუწევდა ამ ტერიტორიის მისთვის გამოყოფა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ჯ. ჯ-მა მოითხოვა დარჩენილ 152 კვ.მ-ზე საკუთრების უფლების აღიარება, ვინაიდან, აღნიშნულ მოთხოვნაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით მას ეთქვა უარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით, ჯ. ჯ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას 2008 წლის 17 ოქტომბერს №1270116-7 განცხადებით მიმართა ჯ. ჯ-მა და მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის (ქალაქი თბილისი, ქუჩა ...ის N.... საერთო ფართობი 400.00 კვ.მ. ს/კ ...) მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე (360.00 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2009 წლის 29 მაისის №136 (საკითხი 28) საოქმო გადაწყვეტილებით, ჯ. ჯ-ს უარი ეთქვა 360 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ საფუძვლით, რომ არ დადასტურდა მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის მის მიერ თვითნებურად დაკავების ფაქტი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე.

ჯ. ჯ-მა კვლავ მიმართა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას (19.03.2010 №12/30856-6; 12.09.2012 №12/144902-7) განცხადებებით, იმავე მიწის ნაკვეთზე (ქ. თბილისი, ...ის ...ზე შპს „...ას" მიმდებარედ, საერთო ფართობი - 360.00 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2010 წლის 8 აპრილის №190 (საკითხი№27) და 2012 წლის 4 ოქტომბრის №321 (საკითხი №39) საოქმო გადაწყვეტილებების საფუძველზე, არ დაკმაყოფილდა ჯ. ჯ-ის ზემოაღნიშნული განცხადებები, რამდენადაც, კომისიამ დაადგინა, რომ ფაქტობრივი ან სამართლებრივი მდგომარეობა, რომელიც საფუძვლად დაედო კომისიის აღნიშნულ გადაწყვეტილებებს (2009 წლის 29 მაისის №136 და 2010 წლის 8 აპრილის №190 საოქმო გადაწყვეტილებები) არ შეცვლილა დაინტერესებული პირის სასარგებლოდ.

2012 წლის 30 ნოემბერს ჯ. ჯ-მა კვლავ მიმართა აღიარების კომისიას №12/1813767 განცხადებით და მიწის ნაკვეთის შემცირებულ ფართზე (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ის ...ზე შპს „...ას" მიმდ. საერთო ფართობი 212.00 კვ.მ) მოითხოვა საკუთრების უფლების აღიარება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2012 წლის 13 დეკემბრის №332 საოქმო გადაწყვეტილებით (საკითხი 12), საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, ჯ. ჯ-ს უარი ეთქვა მითითებული განცხადების (30.11.2012, №12/1813767) განხილვაზე, რამდენადაც კომისიამ დაადგინა, რომ აღნიშნული საკითხი კომისიის მიერ რამდენჯერმე იქნა განხილული და შესაბამისად, გადაწყვეტილება მიღებული, მითითებულ მიწის ნაკვეთზე ჯ. ჯ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის თაობაზე (2009 წლის 29 მაისის №136, 2010 წლის 18 აპრილის №190 და 2012 წლის 4 ოქტომბრის №321 საოქმო გადაწყვეტილებები).

კომისიის აღნიშნული გადაწყვეტილება განმცხადებლის მიერ გასაჩივრდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (საქმე №3ბ/929-13), გაუქმდა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2012 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება (ოქმი №332) ჯ. ჯ-ის განცხადების განხილვაზე უარის თქმის ნაწილში (საკითხი 12, 212 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში) და ქ. თბილისის საკრებულოს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას“ დაევალა, ჯ. ჯ-ის განცხადების არსებითად განხილვა. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ ჯ. ჯ-ის 2013 წლის 19 დეკემბრის №14/11539 განცხადებაზე დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება და 2014 წლის 23 იანვრის №383 (საკითხი 23) საოქმო გადაწყვეტილებით, მიწის ნაკვეთზე (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ის ...ზე შპს „...ას“ მიმდებარედ, საერთო ფართი 212 კვ.მ) აღიარებულ იქნა ჯ. ჯ-ის საკუთრების უფლება. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე დარეგისტრირდა ჯ. ჯ-ის საკუთრების უფლება.

2017 წლის 14 თებერვალს ჯ. ჯ-მა განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და წარდგენილი დოკუმენტაციის საფუძველზე მოითხოვა სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთზე ფაღობის გაზრდა 152 კვ.მ-ით.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 13 მარტის №... წერილით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას კომპეტენციის ფარგლებში განსახილველად გადაეგზავნა ჯ. ჯ-ის მიერ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილი განცხადება და ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ დამატებით მოძიებული დოკუმენტაცია უძრავ ნივთზე, მდებარე ქ. თბილისი, ...ის ქ. ....

სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 2 ნოემბრის №60- 1173062676 წერილის მიხედვით, ქ. თბილისი, ...ის ... N...-ის მიმდებარედ 95 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით მოქცეულია სარეკრიაციო (რზ-2) ზონაში.

ამასთან, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ 2018 წლის 24 აპრილს ჩატარდა თბილისში, ...ში, ...ის ქ.N...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერება, საიდანაც დადგინდა, რომ მიწის ნაკვეთი შემოღობილია კაპიტალურად. საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობს ჯ. ჯ-ი. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 26 აპრილის №656 ოქმის (საკითხი 41), ჯ. ჯ-ს უარი ეთქვა საკუთრების უფლების აღიარებაზე, ვინაიდან არ დასტურდება მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 27 ივნისის №862 განკარგულებით ჯ. ჯ-ის განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 26 აპრილის №656 ოქმი (ჯ. ჯ-ისათვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის ნაწილში), ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულსამართლებრივ აქტს არ წარმოადგენდა და მასზე, შესაბამის მსჯელობას სასამართლო დამოუკიდებლად არ იქონიებდა, თუმცა აღნიშნული ერთიანი პროცესის შემადგენელი ნაწილი იყო და მისი კანონთან შესაბამისობის განხილვა, სადავო აქტთან მიმართებით ერთობლიობაში უნდა განხორციელებულიყო, ხოლო გასაჩივრებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 27 ივნისის №862 განკარგულება მიღებული იყო საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ №376 დადგენილების მოთხოვნათა სრული დაცვით. აღნიშნული საფუძვლით არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

სასამართლომ ასევე მიუთითა, საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმადაც, „საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარებოდა რეკრეაციული დანიშნულების პარკი, ტყე-პარკი, სკვერი და სხვა, გარდა „საქართველოს კურორტების, საკურორტო ადგილების, სამთო-სათხილამურო ცენტრებისა და შავი ზღვის სანაპიროს ტერიტორიებისათვის სარეკრეაციო ტერიტორიის სტატუსის მინიჭებისა და საზღვრების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის დადგენილებით დამტკიცებული სარეკრეაციო ტერიტორიებისა. მოცემულ შემთხვევაში კი საქმეში წარმოდგენილი სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 2 ნოემბრის №60-1173062676 წერილის მიხედვით, ქ. თბილისი, ...ის ... N...-ის მიმდებარედ 95 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით მოქცეული იყო სარეკრეაციო (რზ-2) ზონაში, რაც მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ჯ-მა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივნისის განჩინებით, ჯ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ჯ-მა. აპელანტმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება იმაზე, რომ მოთხოვნილი 152 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და რეგისტრირებული 212 კვ.მ მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს ერთ მთლიან ტერიტორიას, რომელიც კაპიტალურად არის შემოღობილი, რისი უგულვებელყოფაც მოხდა. ასევე კასატორს არ აქვს მის საკუთრებამდე მისავალი გზაც, შესაბამისად ეს მიწის ნაკვეთი სწორედ ამ ტერიტორიას წარმოადგენს და მოპასუხეს მაინც მოუწევს ამ ტერიტორიის მისთვის გამოყოფა. ამასთან, განჩინების მიხედვით 95 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ეკუთვნის სარეკრეაციო ზონას, რაც საერთოდ შემხებლობაში არ არის კასატორის მიწის ნაკვეთთან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ჯ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარი, რომლის ირგვლივაც, 2008 წლიდან მოყოლებული დაინტერესებულ პირს - ჯ. ჯ-ს არაერთი განცხადებით აქვს მიმართული შესაბამისი სამსახურისათვის.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ჯ. ჯ-ი 2008, 2009 და 2010 წლებში თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მიმართავდა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებით მოთხოვნით - ფართობით 360 კვ.მ. რაც შეეხება 2012 წელს, ჯ. ჯ-მა ასევე მიმართა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას განცხადებით და მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე 360 კვ.მ-ის ნაცვლად 212 კვ.მ.-ის საკუთრებაში აღიარება მოითხოვა. აღნიშნული მოთხოვნა მართალია თავდაპირველად არ დაკმაყოფილდა კომისიის მხრიდან, თუმცა, სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, ხელახლა შესწავლის შედეგად, მოხდა მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება და ჯ. ჯ-ს საკუთრებაში აღერიცხა 212 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. მოცემული დავის ფარგლებში, მოსარჩელე აპელირებდა იმ გარემოებაზე, რომ კომისიას უნდა ემსჯელა არა 212 კვ.მ-ზე, არამედ 360 კვ.მ-ზე როგორც ეს მას პირვანდელი განცხადებით ჰქონდა მოთხოვნილი. კომისიამ გასაჩივრებულ განკარგულებაში მიუთითა, რომ იმ პირობებში, როდესაც 2012 წლის 30 ნოემბრის განცხადებით ჯ. ჯ-ს მოთხოვნილი ჰქონდა 212 კვ.მ-ზე საკუთრების აღიარება, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებაც მიღებული იყო სწორედ აღნიშნულიდან გამომდინარე, შესაბამისად, კომისია ვერ გასცდებოდა დაინტერესებული პირის მოთხოვნის ფარგლებს და ვერ იმსჯელებდა 360 კვ.მ ფართზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელემ არაერთი განცხადების დაზუსტების შემდეგ, საბოლოოდ 212 კვ.მ.-ზე მოითხოვა საკუთრების უფლების აღიარება და მისი მოთხოვნა დაკმაყოფილდა სრულად, წლების შემდეგ მან ფაქტობრივად დააყენა ახალი მოთხოვნა - საკუთრების უფლებააღიარებული 212 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის 360 კვ.მ-მდე გაზრდის შესახებ, რომლის სამართლებრივ შესაძლებლობას მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა, ხოლო მისი მხრიდან 360 კვ.მ.-ის 212 კვ.მ.-მდე შემცირებამ (მას შემდეგ, რაც 360 კვ.მ-ზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე არაერთზგის ეთქვა უარი) ფაქტობრივად შემოსაზღვრა მისი მოთხოვნის ფარგლები და გამორიცხა დარჩენილ 152 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების შემდგომი აღიარების შესაძლებლობა.

ამასთან, რაც შეეხება კასატორის მითითებას იმის შესახებ, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი სარეკრეაციო ზონას არ მიეკუთნება, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმეში არსებული სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 2 ნოემბრის №60-1173062676 წერილის საწინააღმდეგო მტკიცებულება ჯ. ჯ-ის მიერ არ წარდგენილა, ხოლო მისი მოსაზრების გაზიარების შემთხვევაშიც კი მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ძირითადი საფუძველი იყო, არა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის სარეკრეაციო ზონაში არსებობა, არამედ მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის საჭირო შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების არ არსებობა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავის მხრივ არსებითად ეყრდნობა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, ჯ. ჯ-ს (პ/ნ №...) საკასაციო საჩივარზე 06.01.20 №8906139690 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჯ. ჯ-ის საკასაციო საჩივრი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივნისის განჩინება;

3. ჯ. ჯ-ს (პ/ნ №...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 06.01.20 №8906139690 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. ქადაგიძე

ნ. სხირტლაძე