ბს-1491 (2კ-18) 28 აპრილი, 2020 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მა“ 24.02.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.06.2015წ. N20445 ბრძანებისა და N10618/2/15 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 27.01.2017წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.12.2017წ. გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.06.2015წ. N20445 ბრძანება და N10618/2/15 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 27.01.2017წ. გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანო აქტის გამოცემის შემთხვევაში შეზღუდულია კანონის მოთხოვნათა ფარგლებით. სზაკ-ის მე-5, 96-ე მუხლების თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ აქვს უფლება კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე მოქმედება. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული აქტები არ აკმაყოფილებს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების, როგორც ფორმალურ, ასევე მატერიალურ კრიტერიუმებს, შესაბამისად სახეზეა მათი ბათილად ცნობის წინაპირობები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ.

კასატორმა - სსიპ შემოსავლების სამსახურმა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით აღნიშნა, რომ უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლო მოტივაცია იმასთან დაკავშირებით, რომ გადამხდელმა აღასრულა შემოსავლების სამსახურის 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით მოთხოვნილი დამატებითი ინფორმაციის წარდგენის ვალდებულება შესაძლებლობის ფარგლებში, შესაბამისად გადამხდელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები პირდაპირ და უშუალოდ პასუხობდა შემოსავლების სამსახურის 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით დადგენილ მოთხოვნებს. სასამართლო მთლიანად დაეყრდნო ზემოაღნიშნულ ბრძანებას და არ გაითვალისწინა ამავე საკითზე არსებული შემოსავლების სამსახურის 03.04.2014წ. N19406 ბრძანება, რომლის მიხედვითაც დადასტურებულია, რომ საზოგადოებას 2011 წლის მოგების დეკლარაციაში საბოლოო სმფ (900 ტ. ღვინო) დეკლარირებული ჰქონდა 1353662.59 თვითღირებულებით. 2012 წლის საანგარიშო პერიოდზე საზოგადოებას არ ჰქონდა წარდგენილი მოგების გადასახადის დეკლარაცია. გადამხდელის მიერ 17.09.2013წ. განხორციელდა საზოგადოების ქონების შპს „ბ...ზე“ გასხვისება. შემოწმების შედეგად 2011 წლის დეკლარაციაში დაფიქსირებულ საბოლოო სმფ-ს გამოაკლდა 2012 და 2013 წლებში რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება და დარჩენილი ნაშთი საბაზრო ფასით (რომელიც, დათვლილი იქნა 2011 წლის მოგების გადასახადის დეკლარაციიდან) ჩაითვალა 2013 წლის სექტემბრის თვეში რეალიზებულად.

გასაჩივრებულ განჩინებაში სასამართლოს არ უმსჯელია სადავო დოკუმენტებზე ხელმომწერი პირის უფლებამოსილებაზე, რომლის ხელმოწერა და ავთენტურობა რაიმე სახით დამოწმებული არ არის. კასატორი მიუთითებს ჰააგის 05.10.1961წ. კონვენციის მე-3 მუხლზე, რომლის თანახმადაც ერთადერთი ფორმალურობა, რომელიც შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს იმის დასადასტურებლად ნამდვილია თუ არა ხელმოწერა, სტატუსი, რომლითაც მოქმედებდა ხელმომწერი პირი და სათანადო შემთხვევაში ნამდვილია თუ არა ბეჭედი ან შტამპი, რომლითაც დამტკიცებულია დოკუმენტი, არის იმ სახელმწიფოს კომპეტენტური პირის აპოსტილი, რომელშიც ეს დოკუმენტი შესრულდა. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი თვლის, რომ სადავო აქტები გამოცემულია მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიუთეთებს საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და დამატებით აღნიშნავს, რომ დაუსაბუთებელია სასამართლოს პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სრულყოფილად არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები. კასატორი თვლის, რომ სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა შპს „ს... ...ის“ დასკვნა, რომელიც საგადასახადო ორგანომ საეჭვოდ მიიჩნია. დასკვნა და სხვა დოკუმენტები არ იყო დამოწმებული შესაბამისი წესით, რომლითაც დადასტურდებოდა არსებული ხელმოწერების ნამდვილობა, ხელმომწერი პირის უფლებამოსილება და დოკუმენტებზე არსებული ბეჭდების ავთენტურობა. სწორედ აღნიშნულის დასადასტურებლად შემოსავლების სამსახურმა გადასახადის გადამხდელს მოსთხოვა აპოსტილით დამოწმებული დოკუმენტების წარმოდგენა. ამდენად, სადავო აქტები გამოცემულია კანონმდებლობის მოთხოვნების შესაბამისად და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის სამართლებრი საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარებული საგადასახადო შემოწმების შედეგების მიხედვით გამოცემული აუდიტის დეპარტამენტის 04.12.2013წ. N62963 ბრძანებისა და 04.12.2013წ. N63-52 საგადასახადო მოთხოვნის სსიპ შემოსავლების სამსახურში გასაჩივრების შემდეგ, 03.04.2014წ. N19406 ბრძანებით გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა შემოწმებით რეალიზებულად ჩათვლილ ღვინოზე ჩატარებული ლაბორატორიული შემოწმების და ექპერტიზის დასკვნები. კომპანიამ 08.05.2014წ. სსიპ შემოსავლების სამსახურში წარადგინა დამატებითი მტკიცებულებები, მათ შორის შპს „ს... ...ის“ 18.07.2012წ. დასკვნა რუსულ ენაზე და მისი ნოტარიულად დამოწმებული თარგმანი. წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იქნა აუდიტორების მიერ გაზიარებული იმ საფუძვლით, რომ ვერ დგინდებოდა იმ სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების ზუსტი რაოდენობა, რომელიც შემოწმებით ჩართულ იქნა რეალიზაციაში, ასევე ვერ დგინდებოდა დასკვნის გამცემი ორგანიზაციის კომპეტენტურობა, რამეთუ აღნიშნული ს... ...ა რეგისტრირებული იყო 03.07.2012წ., ხოლო მის მიერ 18.07.2012წ. გაცემულ დასკვნაში სითხის ნიმუშების ლაბორატორიისათვის წარდგენის თარიღად ფიქსირდებოდა 16.05.2012წ. (სსიპ შემოსავლების სამსახურის შემოწმების მთავარი სამმართველოს 02.12.2014წ. დასკვნა). მითითებული დასკვნის ადმინისტრაციული წესით გასაჩივრების შედეგად სსიპ შემოსავლების სამსახურის 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და გადამხდელს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა დასკვნის გამცემი პირის მიერ გაცემული ინფორმაცია, მათ შორის აღნიშნული დაწესებულების რეგისტრაციის თარიღი, საექსპერტო დაწესებულებაში წარსადგენი ე.წ. გაუვარგისებული ღვინის ნიმუშების აღებისა და მისი წარდგენის თარიღი. 28.01.2015წ. N1891 ბრძანების საფუძველზე შპს „...მა“ სსიპ შემოსავლების სამსახურში წრადგინა შპს „ს... ...ის“ დირექტორის ვ.ა. ბ-ის წერილობითი განმარტება (მისი ნოტარიულად დამოწმებული თარგმანით) 18.07.2012წ. დასკვნაში მექანიკური შეცდომის შესახებ, რომლის მიხედვითაც ლაბორატორიას სითხის ნიმუშები წარედგინა 16.07.2012წ. და არა 16.05.2012წ., ასევე შპს „ს... ...ის“ შესახებ იურიდიულ პირთა ერთიანი სახელმწიფო რეესტრის მონაცემები სანოტარო წესით დამოწმებული თარგმნით. სსიპ შემოსავლების სამსახურის მთავარი სამმართველოს 22.04.2015წ. დასკვნით გაზიარებული არ იქნა წარდგენილი მტკიცებულებები იმ საფუძვლით, რომ წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იყო დამოწმებული შესაბამისი წესით, რომლითაც დადასტურდებოდა დოკუმენტზე არსებული ხელმოწერის ნამდვილობა, ხელმომწერი პირის უფლებამოსილება და დოკუმენტზე არსებული ბეჭდის ავთენტურობა. ზემოაღნიშნული დასკვნაზე შპს „...ის“ ადმინისტრაციული საჩივარი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.06.2015წ. N20445 ბრძანებით საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დარჩა განუხილველად, ხოლო საქართველოს ფინასთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 27.01.2017წ. გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს „...ის“ N10618/2/15 ადმინისტრაციული საჩივარი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.06.2015წ. N20445 ბრძანების გაუქმების თაობაზე.

საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია იმ საკითხის გარკვევა, წარადგინა თუ არა გადამხდელმა 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით მოთხოვნილი დოკუმენტაცია. გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია კერძოდ, შპს „ს... ...ის“ დირექტორის ვ.ა. ბ-ის წერილობითი განმარტება (მისი ნოტარიულად დამოწმებული თარგმანით) 18.07.2012წ. დასკვნაში მექანიკური შეცდომის შესახებ და ასევე შპს „ს... ...ის“ შესახებ იურიდიულ პირთა ერთიანი სახელმწიფო რეესტრის მონაცემები, შეესაბამებოდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით დადგენილ მოთხოვნებს, რომლის მიხედვითაც გადამხდელს აუდიტის დეპარტამენტისთვის უნდა წარედგინა დასკვნის გამცემი პირის მიერ გაცემული ინფორმაცია, მათ შორის აღნიშნული დაწესებულების რეგისტრაციის თარიღი, საექსპერტო დაწესებულებაში წარსადგენი ე.წ. გაუვარგისებული ღვინის ნიმუშების აღებისა და მისი წარდგენის თარიღი. მიუხედავად აღნიშნულისა, შემოსავლების სამსახურის მთავარი საამართველოს 22.04.2015წ. დასკვნით წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იქნა გაზიარებული ახალ გარემოებებზე მითითებით კერძოდ, წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იყო სათანადო წესით დამოწმებული, რომლითაც დადასტურდებოდა დოკუმენტზე არსებული ხელმოწერის ნამდვილობა, ხელმომწერი პირის უფლებამოსილება და დოკუმენტზე არსებული ბეჭდის ავთენტურობა, მაშინ როდესაც, ჯერ კიდევ 08.05.2014წ. გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო ორგანოსთვის წარდგენილი ჰქონდა იმავე წესით შესრულებული და დამოწმებული იმავე საექსპერტო კომპანიის დასკვნა და დასკვნის გაუთვალისწინებლობის საფუძველი არ გამხდარა დოკუმენტზე არსებული ხელმოწერის ნამდვილობა, ხელმომწერი პირის უფლებამოსილება და დოკუმენტზე არსებული ბეჭდის ავთენტურობა, შესაბამისად გადასახადის გადამხდელს არ დავალებია მსგავსი საკითხების აღმოფხვრა. ამდენად, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მთავარი სამმართველოს 22.04.2015წ. დასკვნით გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია არ იქნა გაზიარებული ისეთი ახალ გარემოებებზე მითითებით, რაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის 28.01.2015წ. N1891 ბრძანებით არ იყო დადგენილი, ამდენად არ არსებობდა საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის“თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.06.2015წ. N20445 ბრძანების გამოცემის საფუძველი. ამასთანავე, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ დარიცხვის კანონიერების და წარდგენილი დოკუმენტაციის საფუძველზე გადასახადების გადაანგარიშების საკითხი სცილდება განსახილველი დავის საგანს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.07.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი