საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე Nბს-14(კ-20) 8 აპრილი, 2020 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ი/მ ვ. გ-ე-ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

მესამე პირები - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

ი/მ ვ. გ-ე-ს-მა 2018 წლის 7 მაისს სარჩელით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხის - ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და მოითხოვა ამავე კომისიის 2018 წლის 24 იანვრის N02/550 აქტისა და 2018 წლის 2 მაისის N02/3317 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე, მოპასუხისთვის ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფ. ...ში მდებარე არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 43 541 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ვ. გ-ის საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე განკარგულების გამოცემის დავალება. 2018 წლის 7 ივნისის დაზუსტებული სარჩელით მოსარჩელემ დამატებით მოითხოვა ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2018 წლის 22 იანვრის N2 და 2018 წლის 1 მაისის N8 განკარგულებების ბათილად ცნობა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. გ-ე-ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. გ-ე-ს-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 ივნისის განჩინებით ი/მ ვ. გ-ე-ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. გ-ე-ს-მა, რომელმაც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების შეცვლით სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა შემოსავლების სამსახურისგან მიღებული ინფორმაცია. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ გადასახადის გადაუხდელობა გამოწვეული იყო არა კასატორის უპასუხისმგებლობით, არამედ აღნიშნული დავალიანება სრულად შეამცირა საგადასახადო ორგანომ 2008 წლის 10 დეკემბრის N15 ოქმით. მართალია, საგადასახადო სია მართლზომიერი მფლობელობის დამდგენ დოკუმენტად მოცემულ შემთხვევაში ვერ იქნება მიჩნეული, რადგან დავის საგანს წარმოადგენს არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მაგრამ აღნიშნული საგადასახადო სიით ცალსახად და უპირობოდ დასტურდება 2007 წლამდე ვ. გ-ის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის მფლობელობისა და სარგებლობის ფაქტი.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია ბორჯომის ტექინვენტარიზაციის ბიურის მიერ 1996 წელს გაცემული ტექპასპორტი, რომლითაც დასტურდება, რომ აღიარებას დაქვემდებარებულ მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობა-ნაგებობები 1996 წელს აღრიცხულია ფიზიკური პირის - ინდ. საწარმო „ს-ი-ვ. გ-ის“ სახელზე, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე. ასევე, ტექბიუროს არქივის მონაცემებით დგინდება, რომ 1996 წლის 27 მარტიდან ...ში აღრიცხულია სამსართულიანი ...ო - ლიტერი „ა8“, რომლის მოსარგებლედაც, უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე, რეგისტრირებულია ინდივიდუალური საწარმო „ს-ი - ვ. გ-ე“. აღნიშნული ტექინვენტარიზაციის პასპორტითა და საარქივო მონაცემებით ცალსახად დგინდება ვ. გ-ის მიერ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით მფლობელობა და სარგებლობა.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ბორჯომის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს მიერ 2000 წლის 27 დეკემბერს და 2001 წლის 28 თებერვალს გაცემულ ცნობებში მითითებულია, რომ „ინდ. საწარმო „ს-ი-ვ. გ-ეს“ ...ის საკრებულოს ადმინისტრაციულ საზღვრებში უკავიათ და სარგებლობენ, საკუთრების უფლების გარეშე, 4,70 ჰა მიწის ფართით.“ საქმის მასალებსა და შემოსავლების სამსახურის ინფორმაციაში ფიგურირებს 4,7 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო მოთხოვნა ეხება, დაახლოებით, 4,35 ჰა ფართობის მიწის ნაკვეთს, ვინაიდან მოსარჩელეს 4,7 ჰა ფართიდან, დღეის მდგომარეობით, უკვე დარეგისტრირებული აქვს 0,35 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო დარჩენილი - 4,35 ჰა წარმოადგენს დავის საგანს. რაც შეეხება გადაწყვეტილებაში მითითებულ, 1995 წლის 26 ნოემბრის საკუთრების დამადასტურებელ N304 დოკუმენტს, აღნიშნული ეხება სულ სხვა ქონებას, სადავო მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ბორჯომის რაიონის ...ში, ხოლო საკუთრების მოწმობაში მითითებული ...ა მდებარეობს ქ. ბორჯომში და მას საერთო დავის საგანთან არ გააჩნია.

კასატორი აღნიშნავს, რომ წარმოადგენდა კოოპერატივ „...ის" დამფუძნებელს, რომელსაც გამოეყო სადავო მიწის ნაკვეთი 1988 წელს მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით. შემდეგ იგი ერთი პირის საწარმო ფირმა „...ად“ გადაკეთდა, შემდგომში კი ი/მ ვ. გ-ე-ს-ის სახელით გააგრძელა საქმიანობა. მართალია, ეს საწარმოები პირდაპირ არ წარმოადგენს ერთმანეთის სამართალმემკვიდრეებს, რადგან ზოგიერთი მათგანი 90-იანი წლების დასაწყისში, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში პარალელურადაც კი ფუნქციონირებდა, მაგრამ უფლებამონაცვლეობა ნამდვილად იყო სახეზე.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, მიწის ნაკვეთზე არსებული ობიექტები 90-იანი წლების დასაწყისში მოსარჩელემ ააშენა, რასაც ადასტურებს „ფორმა 2“ და საჯარო რეესტრში დაცული ტექ.პასპორტები. სადავო უძრავი ნივთი 1996 წლიდან, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთს წარმოადგენს და მასზე საკუთრების უფლების აღიარება ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კომპეტენციას განეკუთვნება.

კასატორი მიიჩნევს, რომ მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობას, ასევე, ადასტურებს საქმეში წარმოდგენილი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებები. კერძოდ, ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 19 ივლისის N2/0190-11 გადაწყვეტილებით ვ. გ-ეს დაევალა, რომ საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით დაირეგისტრიროს ...ში მდებარე სამსართულიანი ...ო, რომელიც ტექ-აღრიცხვის სამსახურში რეგისტრირებულია მის სახელზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 4 აპრილის N2/12013-10 გადაწყვეტილებით კი დაკმაყოფილდა ინდ. მეწარმე „ვ. გ-ე ს-ის“ სარჩელი შპს „ი...ის“ მიმართ, სადავო ტერიტორიაზე არსებული მეტალის ღობის ავტოავარიის შედეგად დაზიანების გამო მიყენებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით. ასევე, ვ. გ-ის განცხადების საფუძველზე აღძრულ იქნა N11/გ-165-17 და N11/გ-166-17 სისხლის სამართლის საქმეები სადავო ტერიტორიაზე მომხდარ ქურდობის ფაქტთან დაკავშირებით, სადაც მოსარჩელე დაზარალებულად იყო წარმოდგენილი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ ვ. გ-ე-ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამართლიანი სასამართლოს უფლება ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა აღნიშნული არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76;Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81). კონკრეტულ შემთხვევაში, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სრულად შეაფასეს და შეისწავლეს საქმის გადაწყვეტისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და საქმე განიხილეს კანონმდებლობით დადგენილი წესების დაცვით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს ვ. გ-ე-ს-ისთვის ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის კანონიერება.

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისას, საკასაციო სასამართლო, პირველ ყოვლისა, მიუთითებს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსისა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლებით გათვალისწინებული დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, სასამართლოში დავა იწყება სარჩელის წარდგენის მეშვეობით და სწორედ მოსარჩელე განსაზღვრავს დავის საგანსა და სასარჩელო მოთხოვნას. თავის მხრივ, სასამართლო შებოჭილია სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებით, რომლის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლიანობაც უნდა შეამოწმოს საქმის განხილვისას. ამასთანავე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლით იმპერატიულად არის განსაზღვრული, რომ სასამართლოს უფლება არა აქვს, მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ მოუთხოვია ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა. შესაბამისად, განსახილველი დავის ფარგლებში სასამართლოთა მსჯელობის საგანს წარმოადგენდა მხოლოდ იმ გარემოების შესწავლა, დადგენა და შეფასება, ქმნიდა თუ არა ვ. გ-ე-ს-ის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველს მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებიდან და მფლობელობიდან გამომდინარე.

საკასაციო პალატა, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მეორე მუხლის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებზე მითითებით, აღნიშნავს, მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტიდან გამომდინარე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებისათვის დაინტერესებულმა პირმა უნდა დაადასტუროს, რომ დასახელებული კანონის ამოქმედებამდე (2007წ.) ფლობდა და სარგებლობდა მიწის ნაკვეთით, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული). მხოლოდ დასახელებული კანონის ამოქმედებამდე აღმოცენებული ფაქტის დამტკიცება წარმოშობს კომისიის ვალდებულებას - აღიაროს კერძო პირის საკუთრების უფლება თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე. მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტი კი, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილების მეორე მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის (სადავო პერიოდში მოქმედი) შესაბამისად, არის ცნობა-დახასიათება უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, სასამართლოს აქტი, ორთოფოტო (აეროფოტოგადაღება), აბონენტად აყვანის დოკუმენტი, გადახდის ქვითარი ან/და სხვა დოკუმენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ უზრუნველყო ჩამოთვლილი დოკუმენტების წარმოდგენა როგორც საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში, ისე სასამართლოში საქმის განხილვის დროს. კერძოდ, მოსარჩელე თავის მოთხოვნას არსებითად აფუძნებს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ინფორმაციას მიწის გადასახადის გადამხდელად აღრიცხვის შესახებ. საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცის მიხედვით, 2005-2006 წლებში არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხვა განხორციელებულია ბორჯომის რაიონის სოფელ ...ის და ახალდაბის საკრებულოების მიერ წარდგენილი სიის მიხედვით, თუმცა, როგორც სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, ბორჯომის რაიონის სოფელ ...ის და ახალდაბის საკრებულოების მიერ წარდგენილი სია ან დოკუმენტი, რომლითაც დადგინდება, რა გახდა სიაში მოსარჩელის შეყვანის საფუძველი, საქმეში წარმოდგენილი არ არის. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია, რომ ზოგადად, მიწის გადასახადის გადამხდელთა სია წარმოადგენს მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტს და არა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველს. მათ შორის, „სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის სპეციალური წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე“ 2019 წლის 11 დეკემბრის N5500 კანონის განმარტებითი ბარათის შესაბამისად, საკანონმდებლო ცვლილებით დაზუსტდა, რომ გადასახადის გადამხდელთა სია წარმოადგენს მართლზომიერი მფლობელობის დამდგენ დოკუმენტს, როგორც სასოფლო-სამეურნეო, ისე არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისათვის. ამასთანავე, მიწის ნაკვეთზე, მართლზომიერი მფლობელობიდან გამომდინარე, საკუთრების უფლების წარმოშობა ხდება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსადმი მიმართვის გზით და მასზე სპეციალური კანონმდებლობა და მოწესრიგება ვრცელდება, რაც განსახილველი დავის ფარგლებში სასამართლოს შესწავლისა და შეფასების საგანი ვერ გახდება.

რაც შეეხება ცნობა-დახასიათებას, რომელიც შეიცავს დ. ახალდაბაში, ... ქ. N137-ში განთავსებულ ობიექტებთან დაკავშირებულ ინფორმაციას, გარდა იმისა, რომ ობიექტების იდენტიფიცირება ვერ ხდება, ცნობის შენიშვნაში მითითებულია: „სააღრიცხვო მასალაში წარმოდგენილია 26.11.1995 წლის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტის N304 ასლი, სადაც აღნიშნულია: ეძლევა ერთი პირის საწარმო ფირმა ,,...ს“, რომ მას საკუთრებაში გადაეცა ...ზე რიცხული ქონება“. კასატორი თვითონვე აღნიშნავს, რომ საკუთრების მოწმობაში მითითებული ...ა მდებარეობს ქ. ბორჯომში და მას საერთო დავის საგანთან არ გააჩნია. ამდენად, მითითებული დოკუმენტი ვერ ადასტურებს მოთხოვნის საფუძვლიანობას. ასევე, კოოპერატივ „...ის“, ერთი პირის საწარმო ფირმა „...ისა“ და ი/მ „ვ. გ-ე-ს-ის“ უფლებამონაცვლეობის საკითხი არ არის დაკავშირებული თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებასთან, რადგან თუ მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული ობიექტები წარმოადგენს მის საკუთრებას და გადაცემული აქვს საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტის საფუძველზე, ქონების გადაცემის საკითხი განხილულ უნდა იქნეს „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული წესით, ქონების მმართველის მიერ, რა პირობებშიც გამორიცხულია სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კომპეტენციის გავრცელების შესაძლებლობა. მით უფრო, რომ ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (საკუთრებაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ლ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ობიექტებით დაკავებული მიწის ნაკვეთი.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის მიერ 2007 წლამდე ფლობის აქტს ვერ ადასტურებს კასატორის მიერ მითითებული სასამართლოს გადაწყვეტილებები და სისხლის სამართლის საქმის მასალებიც, რადგან ისინი ეხება ...ოს, რომლის კუთვნილებაც სადავო არ არის. გარდა ამისა, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა და ქურდობის ფაქტზე გამოძიების დაწყება შეეხება 2007 წლის შემდგომ მოვლენებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი/მ ვ. გ-ე-ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 ივნისის განჩინება;

3. კასატორს - ვ. გ-ე-ს-ს (პ/ნ …) დაუბრუნდეს 2019 წლის 15 ოქტომბრის №0 საგადასახადო დავალებით თ. ე-ის (სს „…“) (პ/ნ …) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე