ბს-971 (კ-19) 22 მაისი, 2020 წ.

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.05.2019წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...-მა“ 03.04.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 08.02.2018წ. N61/18 გადაწყვეტილების, 08.02.2018წ. N09 სხდომის ოქმისა და 16.03.2018წ. N01/941/18 წერილის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.10.2018წ. გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...-ის“ მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.05.2019წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადაგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ სახეზეა პროდუქტის განთავსების წესების დარღვევა, კონკრეტული პროგრამის მომზადება შეიძლება დაკავშირებული იყოს ან შესაძლებელს ხდიდეს ცალკეული პროდუქტის გამოყენებას, განთავსებას, მაგრამ პროგრამა არ უნდა იყოს წარმართული და გამოყენებული მხოლოდ პროდუქტის რეკლამირებისთვის, შესაბამისად პროდუქტის განთავსება გავლენას არ უნდა ახდენდეს პროგრამის შინაარსზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.05.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...-ის“ მიერ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა სადავო საკითხზე სიღრმისეულად და გააკეთა მხოლოდ ზოგადი ხასიათის შეფასებები. „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონის თანახმად პროდუქტის განთავსება არის რეკლამის ერთ-ერთი სახეობა, ხოლო სასამართლო არასწორ შეფასებას აძლევს აღნიშნულ კანონს. სასამართლოს მტკიცება, რომ მითითებული კანონი მიზნად ისახავს პროდუქტის განთავსების განსხვავებას რეკლამისაგან, რომელიც განსხვავებული რეგულაციების ქვეშ ექცევა და სხვა ეკონომიკური ტვირთის მატარებელია სამაუწყებლო კომპანიისათვის, დაუსაბუთებელია და ვერ უძლებს სამართლებრივ კრიტიკას. რეკლამის ტიპები განსხვავდება ერთმანეთისაგან არა მისი ეკონომიკური ტვირთის, არამედ რეკლამის სახეობიდან და გავრცელების წესიდან გამომდინარე, რასაც თავად კანონის შესაბამისი ნორმები ადგენენ (მაგ. „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონის 64-ე, 69¹ მუხ.). კომისიის სხდომის ოქმში კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარის გამოტოვებული არგუმენტის თანახმად, კომისია მაუწყებელს აჯარიმებდა პროდუქტის ამგვარი განთავსებით სარეკლამო ფასების აღრევის გამო, მაშინ როდესაც სარეკლამო ფასების რეგულირება არ შედის კომისიის საქმიანობაში. ამდენად, ეკონომიკურ ტვირთზე მითითებით მაუწყებლისთვის სანქციის შეფარდება არასწორია, ვინაიდან კომისიის რეგულირების სფეროს ქვეშ ეს საკითხი არ ექცევა.

განჩინების 4.15 პუნქტში სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს "...-ის" ეთერში გასულ გადაცემა „...სა“ და მაღაზიათა ქსელი „...იდან“ განხორციელებულ ჩართვაზე და აღნიშნავს, რომ მითითება მოხდა ფასდაკლებაზე, მიეთითა ცალკეულ პროდუქციაზე, მაღაზიათა განრიგზე და მისამართებზე, რაც ერთობლიობაში წარმოადგენდა პროდუქტის შეძენისაკენ მოწოდებას. კასატორი მიუთითებს, რომ "...-ის" ეთერში გასულ გადაცემებში არცერთი ფრაზა არ არის პირდაპირი მოწოდება პრუდუქტის შეძენისაკენ, რაზეც სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა. შესაბამისად სასამართლომ დაუდგინა დარღვევა მაუწყებელს იმაზე, რაზეც კანონი არ ადგენს დარღვევას.

განჩინების 4.16 პუნქტში სასამართლოს განხილული აქვს გადაცემა „...ის“ სადავო მონაკვეთი, კერძოდ შოკოლადსა და ... ღვინოზე გაკეთებული კომენტარები მიიჩნია გადაჭარბებული მნიშვნელობის მქონედ. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ პროდუქტის განთავსება შეიცავდა ისეთ თვისებებზე ხაზგასმას, რაც არ წარმოადგენს ჩვეულებრივ, დადგენილ ნიშანს, არამედ გადამეტებულ ხასიათს ატარებდა. სასამართლო აკეთებს ზოგად შეფასებას და არ საუბრობს კონკრეტულ კრიტერიუმებზე, არ განმარტავს თუ რა არის ამგვარი პროდუქტებისათვის „ჩვეულებრივი ნიშანი“. სასამართლომ ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ ჩათვალა პროდუქტის თვისებები და წამყვანების შეფასებები გადაჭარბებული მნიშვნელობის მქონედ. გადაცემა „...ში“ კომპანია „...ას“ პროდუქტის განთავსებასთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა, რომ სახეზე იყო პროგრამის შინაარსზე გავლენის მოხდენა. კასატორი აღნიშნავს, რომ პროგრამის შინაარსზე გავლენას ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან ის იყო პროგრამის მხოლოდ ერთ-ერთი მონაკვეთი და არა მთლიანად პროგრამა. ამასთან, პროდუქტის განთავსება თავისი სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე ავტომატურად გულისხმობს გადაცემაში ინტეგრირებას, ე.ი. შინაარსში ასახვას/ინტეგრირებას. სასამართლო ვერ განუსაზღვრავს მაუწყებელს მის სარედაქციო პოლიტიკას და გადაცემის შინაარსს. დაუშვებელია სასამართლოს მხრიდან იმის განსაზღვრა, რომ გადაცემის კონკრეტული მონაკვეთი არ შეესაბამებოდა არხის სარედაქციო პილოტიკას და პროდუქტის ინტეგრირებამ გავლენა მოახდინა გადაცემის შინაარსზე. სარედაქციო გადაწყვეტილებები მიიღება არხის სარედაქციო გუნდის მიერ და ის ვერ იქნება მიღებული და განსაზღვრული სასამართლოს მიერ. სასამართლოს არ უთქვამს თუ რა კრიტერიუმებით შეიძლებოდა პროდუქტის განთავსება, რომელიც არ იქნებოდა აღქმული გადაცემის შინაარსზე ზეგავლენის მოხდენად.

რაც შეეხება სპონსორობას, რომელიც ასევე ერთ-ერთი სადავო საკითხი იყო, სასამართლოს არ უმსჯელია სპონსორობაზე მითითებისას არსებულ დარღვევებზე და გაიზიარა პირველი ინსტანციის პოზიცია. კასატორი აღნიშნავს, რომ ყველა სადავო სასპონსორო მითითებაში არის სპონსორის იდენტიფიცირების წინადადება და ლოზუნგი/სლოგანი. ვერც მაუწყევებლი და ვერც კომისია ვერ აუკრძალავს კერძო ბიზნეს კომპანიებს საკუთარი სლოგანის/ლოზუნგის გავრცელებას, მით უფრო, როდესაც სპონსორობაზე მითითების სახელმძღვანელო რეკომენდაციების 5.6 მუხლი უშვებს სლოგანის არსებობას სასპონსორო რგოლებში. სადავო სასპონსორო მითითებები შეესაბამება კანონმდებლობის მიზნებს, ხოლო სასამართლოს არ უმსჯელია კონკრეტულ შემთხვევაში რა იყო „პირდაპირი მოწოდება“ და „სპეციალური მითითება“. კომისიის გადაწყვეტილების მიზანი მაუწყებლისათვის ზიანის მიყენებაა, ხოლო სასამართლომ დაუსაბუთებლად გაიზიარა კომისიის პოზიცია და ისე მიიღო გადაწყვეტილება. სასამართლოს გადაწყვეტილება არღვევს სამართლიანი სასამართლოს უფლებას, რომელიც გულისხმობს შეჯიბრებითობის და დისპოზიციურობის პრინციპის დაცვას, დასაბუთებული და კვალიფიციური გადაწყვეტილების მიღებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76; ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 08.02.2018წ. N61/18 გადაწყვეტილებით შპს „...-ს“ დაეკისრა ჯარიმა 31683.24 ლარის ოდენობით „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონისა და საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 14.01.2016წ. N1 დადგენილებით დამტკიცებული „სპონსორობაზე მითითების სახელმძღვანელო რეკომენდაციების“ დარღვევის გამო. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ 15.12.2017წ. შპს „...-ის“ ეთერში განთავსებულ პროგრამაში „...ოს“ ფარგლებში სამჯერ განთავსდა სიუჟეტი მაღაზიათა ქსელიდან „...ი“, სადაც ჟურნალისტმა მაყურებელს მიაწოდა ინფორმაცია წინასაახალწლო ფასდაკლებების, აქციების და სხვადასხვა საჩუქრის შესახებ, ხოლო კომპანიის დირექტორმა დაწვრილებით განმარტა რას მოიცავს წინასაახალწლო აქცია „...“. ვიდეო-რგოლში ყურადღება გამახვილდა ცალკეულ პროდუქტებზე, მათ ტექნიკურ მახასიათებზლებზე, განხორციელდა ტექნიკის დემონსტრირება. სიუჟეტებში დასახელებულ იქნა ქალაქები, სადაც „...ის“ ცამეტი მაღაზიაა წარმოდგენილი და აღნიშნული იქნა, რომ აქცია ყველა მათგანში ვრცელდებოდა. ამასთან ხაზი გაესვა მაღაზიათა ქსელ „...ში“ მოქმედ …ის განვადებას. სიუჟეტის განმავლობაში ყურადღება გამახვილდა მაღაზიათა მუშაობის საგანგებო რეჟიმზეც. დადგენილია, ასევე რომ 21.12.2017წ. შპს „...-ის“ გადაცემა ... „...ში“ განხორციელდა შოკოლადი „...ის“ და ... ღვინო „...ოს“ დემონსტრირება. გადაცემის წამყვანებმა გადაცემის მსვლელობისას განსაკუთრებული ხაზგასმით აღნიშნეს შოკოლადის სასარგებლო და უნიკალური თვისებების შესახებ, მომხმარებელს მიაწოდეს ინფორმაცია შოკოლადის წარმოების ისტორიაზე. ასევე ჩამოთვალეს „...ის“ შოკოლადის სახეობები. წამყვანებმა აღნიშნეს, რომ „...ი“ არის ელიტარულ წრეში ყველაზე გაყიდვადი შოკოლადი, რომელიც არის ჯანმრთელობისთვის სასარგებლო, ვინაიდან არის ნამდვილი ... შოკოლადი. ყურადღება გამახვილდა „...ის“ ...%, ...% და ...%-იან შოკოლადებზე, რომლის ერთი ნატეხიც განაყრებს. განხორციელდა შოკოლადის დაგემოვნება. ამასთან ყურადღება გამახვილდა „...ოს“ შამპანიურების დიდ არჩევანზე, აღინიშნა მისი გემო და ხარისხი, დამზადების ტექნოლოგია, რომ შამპანური მზადდება უახლესი ტექნოლოგიების გამოყენებით. წამყვანებმა გამოიყენეს გამოთქმები „..." და ა.შ., განხორციელდა აღნიშნული ... ღვინის გახსნა და დაგემოვნება. ასევე დადგენილია, რომ 21.12.2017წ. გადაცემა „...ში“ კომპანია „...ას“ წარმომადგენლებმა პირდაპირ ეთერში განახორციელეს ... ...ის ...ი ..., რა დროსაც გადაცემის წამყვანები პირდაპირი ეთერის დროს გამოხატავდნენ აღტაცებას კომპანიის მომსახურებისა და შესრულებული სამუშაოს ხარისხის მიმართ. გამოყენებული იქნა გამონათქვამები: „...“, „...“, „...“ და ა.შ., სტუდიაში მოწვეულმა კომპანიის წარმომადგენელმა ვრცლად ისაუბრა კომპანიის სერვისებზე და სიახლეებზე, აქვე დასახელდა ფასდაკლებების შესახებ, რაც წამყვანების ერთგვარი ხაზგასმის საგანი იყო. ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ 18.12.2017წ. შპს „...-ის“ ეთერში განთავსდა სასპონსორო მითითებები : ა) „გადაცემის სპონსორია „...“ - ..., ..., ..., ..., ..., „...“- ...“; ბ) „... „...“, „...“ ..., „...“ - ...“; გ) „... წარმოგიდგენთ „...ის“ ..., „...“ ...“.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „ჰ⁹“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმადაც სპონსორობა არის პროგრამის მომზადების ან ეთერში გადაცემის პირდაპირი ან ირიბი დაფინანსება ან თანადაფინანსება პირის მიერ, მისი სახელის, სავაჭრო ნიშნის, იმიჯის, საქმიანობის განვითარების რეკლამირების მიზნით, ხოლო ამავე კანონის „ჰ¹⁷“ ქვეპუნქტის მიხედვით პროგრამაში პროდუქტის (საქონლის/მომსახურების) განთავსება (Product Placement) არის საფასურის ან სხვა ეკონომიკური სარგებლის სანაცვლოდ პროდუქტის შესახებ ინფორმაციის ნებისმიერი ფორმით გავრცელება, რაც გამოიხატება პროგრამაში ამ პროდუქტის ინტეგრირებით, პროდუქტზე მითითებით ან/და მომსახურებასა და სასაქონლო ნიშანზე მითითებით. მოცემულ შემთხვევაში კომპანიის დაჯარიმების საფუძველი გახდა სწორედ სპონსორობის და პროგრამაში პროდუქტის განთავსების წესების დარღვევა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ აღნიშნული წესების დაცვა მნიშვნელოვანია სარეკლამო კომუნიკაციების ბაზარზე სიტუაციის სტაბილურობის და ჯანსაღი კონკურენციის შენარჩუნებისთვის. მნიშვნელოვანია, რომ ერთმანეთში არ მოხდეს პროდუქტების აღრევა ანუ პროგრამაში პროდუქტის (საქონლის/მომსახურების) განთავსებამ ან სპონსორობამ არ ჩაანაცვლოს ბაზარზე კომერციული რეკლამა. „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონის 69¹.2 მუხლის მიხედვით, პროგრამაში პროდუქტის (საქონლის/მომსახურების) განთავსება ისე უნდა მოხდეს, რომ მან გავლენა არ უნდა მოახდინოს პროგრამის შინაარსზე, მათ შორის, მაუწყებლის სარედაქციო დამოუკიდებლობაზე, ის არ უნდა შეიცავდეს პროდუქტის შეძენისაკენ პირდაპირ მოწოდებას, მან პროდუქტს გადაჭარბებული მნიშვნელობა არ უნდა მიანიჭოს. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში „...ოს“ და „...ის“ სიუჟეტებში კონკრეტულ ფასდაკლებებზე, სამუშაო განრიგზე მითითება, პროდუქციის დადებით მახასიათებლებზე განსაკუთრებული აქცენტის გაკეთება, გამოყენებული გამონათქვამების შინაარსი, კონკრეტული საშუალებების თვისებების დემონსტრირება, სერვისებსა და სიახლეებზე აქცენტირება, ასევე სიუჟეტებისთვის დათმობილი დროის ხანგრძლივობა მიუთითებს პროდუქტის განთავსების წესების დარღვევაზე, რამეთუ პროდუქტებს მიენიჭებათ გადაჭარბებული მნიშვნელობა, სიუჟეტები შეიცავენ პროდუქტების შეძენისაკენ მოწოდებებს და გავლენას ახდენენ პროგრამის შინაარსზე.

რაც შეეხება სპონსორობის დროს დასაცავ წესებს, აღნიშნულს არეგულირებს როგორც „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონი, ასევე საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 14.01.2016წ. N1 დადგენილება „სპონსორზე მითითების სახელმძღვანელო რეკომენდაციების დამტკიცების შესახებ“, რომლის 5.6. მუხლის მიხედვით სპონსორობისას დაუშვებელია საქონლის/მომსახურების შეძენის, მიწოდებისა და მოხმარებისაკენ პირდაპირი მოწოდება ან/და წაქეზება ამ საქონელზე ან/და მომსახურებაზე სპეციალური მითითებით, მათ შორის საქონლის/მომსახურების დეტალური აღწერა როგორც ვერბალური, ასევე ვიზუალური ფორმით. სპონსორზე მითითებისას დაშვებულია ლოზუნგების, სათაურების, მელოდიის და ა.შ. გამოყენება მხოლოდ სპონსორის იდენტიფიცირების მიზნით და იმ ფორმით, რომ აღნიშნული მახასიათებლების გამოყენება არ შეიცავდეს საქონლის/მომსახურების შეძენის, მიწოდებისა და მოხმარებისაკენ პირდაპირ მოწოდებას ან/და წაქეზებას. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სპონსორობის დროს არ შეიძლება პროდუქტის რეკლამირება, შესაბამისად სპონსორობისას დაუშვებელია სპეციალურ მახასიათებლებზე, ნიშანთვისებებზე და უპირატესობებზე მითითება. მოცემულ შემთხვევაში სასპონსორო რგოლებში გამოყენებული სასპონსორო მითითებები შეიცავდნენ სარეკლამო შეტყობინებებს, ამდენად, ადგილი ჰქონდა კანონმდებლობის მოთხოვნების დარღვევას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.05.2019წ. განჩინება;

3. შპს „...-ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 08.07.2019წ. N1562577681 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი